SpoenkJack Tummers

Ik heb er sinds kort weer een twittervolger bij: Het Deurvorst. ‘Duurzaam wonen voor vegetarische 55-plussers’. Ik ben nog geen vijftig maar wordt zo te zien toch al goed in de gaten gehouden als potentiële kandidaat. Je kunt er terecht wanneer je licht zorgbehoeftig bent tot zwaar dement. Het zou leuk zijn als de Partij voor de Dieren naast een protestbos ook alvast een stuk bouwgrond zou aankopen voor bejaarde en zorgbehoeftige partijleden. Met veel groen en veel huisdieren. Als ik daarvoor in aanmerking zou komen wil ik daar best wel wat meer contributie voor gaan betalen.

Consolidated is nog steeds een van mijn favoriete muziekgroepen. Voor zover ik weet bestaan ze niet meer, of zijn alleen nog maar sporadisch actief. Omdat ik net dat stukje schreef over Diederik Stapel en het ‘bewezen’ hufterige gedrag van vleeseters, bij deze het ‘nummer’ Meat, meat, meat and meat van hun cd Business of Punishment. Of hoe een rasechte American Burger denkt over vlees:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ik begrijp het nog steeds niet, die vasthoudendheid van mensen aan bepaalde eetgewoontes. Gaat het slecht met de vis in de oceanen door overbevissing, gaat men over tot het kweken van vis. Is bio-industrie slecht voor het dier en het milieu, wil men overgaan tot het houden van insecten als bron van eiwitrijk voedsel. Beide methoden noemt men duurzaam. Een rotwoord vind ik dat inmiddels. Het is hét woord om kritische vragen mee te kunnen ontwijken. Als iets duurzaam genoemd wordt, dan zal het wel goed zijn. Met betrekking tot vlees heb ik altijd gedacht, waarom de koe eten als er naast hem een bloemkool groeit die mij kan voeden? En waarom de vissen uit het water vissen als ik ook boontjes kan doppen? En waarom insecten vermalen als de gewassen waar die insecten op landen mijn lichaam meer dan gezond kunnen houden? Het gaat natuurlijk om dat ‘eiwitrijk’. Alleen is het zo dat vlees, vis en sprinkhaan echt niet de enige bronnen van eiwitrijk voedsel op deze planeet zijn. Peulvruchten en noten zijn bijvoorbeeld net zo goed. Dat er toch nog steeds gezocht wordt naar manieren om ‘duurzaam’ vlees en vis te kunnen blijven eten heeft mijns inziens alleen maar te maken met de vasthoudendheid van de mens. Daar ben ik trouwens geen uitzondering op. Dat zakje chips ‘s avonds…

Meer informatie over eiwitten/proteïnen »

Via M. van de werkgroep van de Partij voor de Dieren Brabant kreeg ik een proefpakketje Soyes. Wat blokjes ham, een gehaktballetje, reepjes spek, kippenvlees en tonijn. Alles gemaakt op basis van soja maar met de structuur en smaak van vlees. Dat is tenminste de opzet van het merk Soyes. Maak vegetarische producten die er exact zo uitzien als het echte spul en met exact dezelfde smaak om op die manier de overstap naar vleesvervangers aantrekkelijker te maken. Zelf ben ik inmiddels de smaak van vlees al lange tijd ontgroeid. Uit nieuwsgierigheid heb ik het proefpakketje mee naar huis genomen en ben gaan bakken. Het resultaat is vlees dat geen vlees is, nauwelijk van echt te onderscheiden. Spek smaakt en ruikt naar echt spek, ham smaakt als ham. Het beste bewijs voor dit nauwelijks-van-echt-te-onderscheiden-nepvlees kwam van mijn maag. Ik werd er een beetje misselijk van namelijk. Aan mij zijn de producten van Soyes niet besteed, maar vleeseters die het geprobeerd hebben zijn er dol op. M. staat regelmatig met een wok bij allerlei gelegenheden en evenementen om de producten van Soyes te promoten en krijgt alleen maar positieve reacties. Dit is geen reclamepraatje. Probeer het zelf maar eens: www.veggiedeli.nl. En dan is het daarna natuurlijk de bedoeling dat er naar gevraagd gaat worden in de supermarkt. Zal de prijs ook goed doen.

Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

‘I have no doubt that it is a part of the destiny of the human race, in its gradual improvement, to leave off eating animals, as surely as the savage tribes have left off eating each other when they came in contact with the more civilized.’

Uit Walden, van Henri David Thoreau (1854).

Niet van echt te onderscheiden: ham, spek en vis van Veggiedeli. Nu zullen mensen die wel vlees eten meteen gaan roepen dat die smaak het bewijs is dat we niet zonder kunnen, maar dat is niet zo. Het is alleen maar een manier om het mensen die gewend zijn aan de smaak van vlees makkelijker te maken eens iets anders te proberen.

Broodje frikandel, goulashkroket, hamburgers, bitterballen, pikante gehaktstaaf, boerenballetjes, funmix, minisnacks, berenhap en frietje stoof. Volgens Wakker Dier een goede kans dat daar paardenvlees in verwerkt zit. Ze hebben een foldertje (PDF) uitgebracht met informatie hierover en op hun site valt nog meer te lezen over deze Latijns Amerikaanse snackhengsten.

Sinds ik geen vlees meer eet, maar wel graag af en toe een frietje lust, heb ik gemerkt dat ook de frietboeren langzaamaan wat meer keuzes bieden voor de vegetariërs onder ons. Vroeger had je alleen maar die vieze kleffe kaassoufflé als alternatief voor de frikandel of kroket, tegenwoordig zijn er ook groentekroketten en bamischijven zonder vlees te krijgen. Die moeten ze dan wel vaak nog ergens achter in de winkel uit een vrieskist opdiepen, en ook bij het aanslaan op de kassa is het even zoeken naar de juiste toets. Maar ze hebben ze in elk geval, en dat is al heel wat.

Paul McCartney eet geen vlees, maar dat weten de meeste mensen al wel. Zijn voormalige vrouw at ook geen vlees en stierf toch gewoon aan kanker. Ook dat weten de meesten wel en sommigen halen dat als bewijs aan dat vlees eten dus helemaal niet zo ongezond is. Maar Gandhi deed ook geen vlieg kwaad en stierf toch omdat hij een kogel door zijn lijf kreeg. De wereld zit jammer genoeg niet zo heel erg logisch in elkaar.

Op de website meat.org is een filmje te zien dat McCartney maakte met de titel Glass Walls. ‘Als slachthuizen glazen wanden zouden hebben, zou niemand meer vlees eten’. Misschien een aardig idee voor de kerst om dit filmpje nog even te bekijken voor je besluit je bestelling op te geven bij de keurslager.

Ja sorry. Soms staat er een beetje veel geen vlees op het menu van deze website, maar ik kan het ook niet helpen. Het is nu eenmaal mijn ding en ik hoop nog steeds dat een regelmatig berichtje hierover wellicht een paar mensen over de streep kan trekken om vlees eten ook eens achterwege te laten. Afgelopen dinsdag was er in de Studiozaal van de Tilburgse Schouwburg een debat van het Wereldpodium met als titel Minder vlees mevrouw, maar weet u ook waarom?.

Niko Koffeman (medeoprichter en senator van de Partij van de Dieren), Jan Willem van der Schans (onderzoeker bij het Landbouw Economisch Instituut), Gert van de Bijl (soja-expert van Solidaridad) en Pierre van Oort (veehouder te Biest Houtakker) praatten samen over dit thema en dat ging zoals verwacht geheel volgens de verwachting. De vleesproducenten beweren dat de gevolgen van vlees eten voor dier en milieu wel meevallen of dat er gewerkt wordt aan oplossingen, en Niko Koffeman wees herhaaldelijk op het feit dat wat wij nu normaal vinden helemaal niet zo normaal is. De gewenning, de afvlakking, de afstand tot de werkelijkheid.

Fotografe Tineke Schuurmans kwam na de pauze nog iets vertellen over de expositie mEATing met hetzelfde thema, maar die expositie mag je wat mij betreft overslaan. Wat ik zag sprak me niet aan, en toen de eerste performance van start ging waarbij een schreeuwende en rappende dichter boven het gejank van een electrische gitaar probeerde uit te komen was ik snel vertrokken. De bedoeling zal wel gelegen hebben in het trachten een boodschap over te brengen in een stal vol schreeuwende varkens of iets dergelijks, maar dat heb ik al vaak genoeg gehoord. Alles is lief en leed, maar de laatste tijd merk ik dat ik toch steeds vaker het ‘lief’ opzoek, in de hoop dat dit het leed wat kan verzachten.