Nog zo’n fantastische natuurdocumentaire. Nu van een kikker die zich langzaam omdraait en er dan niet als een speer vandoor gaat. Let ook op de details, zoals een insect dat rakelings over de oppervlakte van het water scheert. Zelden zo mooi gefilmd. Ik zit er sterk aan te denken hem op dvd uit te brengen.
Het klinkt als de titel van een kinderboek. Ik was bijna vergeten dat ik ze nog op mijn harde schijf had staan, een aantal filmpjes die ik in de zomer maakte tijdens eens workshop high speed filmen. De workshop werd gegeven door studenten van de universiteit van Wageningen in het Arboretum van die stad. Een vrij eenvoudige camera van Casio, die overigens niet meer gemaakt wordt, stelde je in staat om filmpjes te maken van bewegingen met honderden beeldjes per seconden. Het geheugenkaartje dat ze erbij gaven en dat ruimschoots voldoende moest zijn voor een hele middag filmen, was al vrij snel vol. Dus veel is het niet geworden met dat experiment, behalve dan dat ik ervan baalde dat we maar een paar uurtjes de tijd hadden. Als ik ooit nog eens zo’n camera op de kop kan tikken…
Dit voorbeeldje is van een bij die na gedane arbeid onder een bloem kroop om daar gewoon maar wat te gaan hangen. Misschien een vorm van uitrusten of van beschutting zoeken tegen de felle zon van die dag. Als kleine bij heb je dan het voordeel dat je geen grote overkapping nodig hebt voor een beetje schaduw. Een margrietje is dan groot genoeg.
Eindelijk heeft de mens dan toch een oplossing gevonden voor zijn sterfelijkheid: resomeren. Het lichaam van de mens wordt na diens overlijden in een resomator gelegd. In het eerste bakje gaat dan een oplossing van alkali en water. Deurtje dicht, de draaiknop op 150 graden zetten en het programma laten lopen. Resomeren wordt ook wel bio-crematie genoemd en niet zonder reden. Het resultaat is 100% schoon en kreukvrij.
Vanavond was Hans Dulfer te gast in de tuin van de Universiteit van Tilburg voor een van de muzenconcerten.
Na al die jaren is hij nog steeds in topvorm en lijkt hij geen spatje ouder geworden. Kijk zelf maar…
Van de gulden gingen we naar de euro, die eigenlijk twee keer zoveel waard was. Binnen die euro gebruiken we nu nog nauwelijks de centen en zijn we voor het gemak overgestapt van één naar twee. In deze snelle tijden heeft mijn horloge alvast de sprong voorwaarts gemaakt in de tijd. Waarom nog gebruikmaken van de enkele seconde als het net zo makkelijk en nog sneller kan met twee? Een minuut heeft dan geen zestig seconden meer, maar nog maar dertig. Scheelt aanzienlijk in wachttijden en de rit naar Zuid-Frankrijk duurt dan nog maar half zo lang.
Paardebloemen zie je nu overal. Mooi okergeel van kleur, in de berm langs de weg of in een weelderig groen weiland. En dan heb je ook nog die pluizige bollen waarvan de zaadjes op een bepaald moment loslaten en mee worden gevoerd door de wind. Als je ze er niet al veel eerder zelf afgeblazen hebt. Ik heb het natuurlijk over dezelfde bloem. Maar die tussenfase, dat moment van bloem tot pluis, wie heeft dat ooit met eigen ogen gezien? Ik niet in elk geval. Waarschijnlijk gebeurt het stiekum, ergens in de nacht of vroege ochtend. Of zo razendsnel dat het met het blote oog niet is te zien. Ik ben dus maar eens gaan zoeken op internet en kwam een mooi filmpje tegen van SchoolTV met de titel ‘Hoe groeit een paardebloem?’. Als je dan ziet hoe die groeit moet je misschien net als ik denken aan een vlinder. Die rupst in zijn beginfase maar wat rond, en schijnbaar van het ene op het andere moment is daar die prachtige vlinder. Bij een paardebloem gaat dat ongeveer op dezelfde manier. Het groeit, bloeit, sluit zich voor de nacht, gaat weer open, groeit nog een stukje, sluit zich weer. En dan opeens opent de bloem zich weer, maar dan zonder gele blaadjes maar als een prachtige driedimensionale waaier van donzige pluisjes. Respect man, respect!
Voor Linux bestaan er net als voor Windows allerlei programma’s om filmpjes mee te kunnen bekijken. VLC is zelfs voor ieder besturingssysteem te downloaden en speelt zo goed als ieder bestandsformaat. In Ubuntu wordt standaard Totem geïnstalleerd, hoewel je om het even welke andere player kunt installeren. Met Totem bekijk ik regelmatig films. Wat ik echter nog niet wist is dat je via Totem ook rechtstreeks toegang hebt tot YouTube. Het zal vast ook kunnen met gratis spelers op een Windows computer, maar dat dit met Totem kon wist ik niet. In plaats van een playlist kies je aan de rechterkant voor ‘YouTube’ en geeft vervolgens een zoekopdracht in. Aan de rechterkant verschijnen vervolgens netjes onder elkaar alle aan jouw zoekopdracht gerelateerde filmpjes. Geen groot en vol browserscherm met allerlei extra en vaak overbodige informatie, maar alleen maar filmpjes. Oneindig kijkplezier.
Misschien moet ik mijn mening over de iPad gaan herzien. Voor het eerst is er een applicatie voor dit apparaat verschenen waarbij ik moet toegeven dat er misschien toch situaties kunnen zijn waarin het handig is zo’n ding in huis te hebben. Als je tenminste een kat hebt. Een hond kan ook, maar de hond in dit filmpje was nog niet zo erg onder de indruk. Misschien wel als je de iPad mee naar buiten neemt en een eind wegslingerd.
Het doel van permacultuur is samenwerking tussen de mens en haar omliggende natuur gericht op een lange termijn overleving van beide. Met permacultuur kun je een lekkere eetbare tuin ontwerpen die niet alleen mooi, maar ook nuttig is. Het slimme ontwerpsysteem van permacultuur biedt vele leuke en praktische mogelijkheden om zelf te bouwen aan een wereld die ook op de lange termijn goed is vol te houden. (bron: www.permacultuurnederland.org)
Een mooie gedachte, zo op het einde van het jaar. Relatief kleine boerderijen, plaatselijk en dus dicht bij de mensen, die alles kunnen leveren wat de mens maar nodig heeft door het jaar heen. Biodiversiteit is daarbij belangrijk omdat de ervaring heeft geleerd dat hoe meer variëteiten er naast elkaar leven, des te kleiner het aantal schadelijke parasieten. Ook dieren en insecten hebben binnen permacultuur hun eigen plek. Niet tégen de natuur werken om je doel te bereiken, maar mét de natuur. Dat alles is wat permacultuur betekent en wat de Duitser Sepp Holzer in bijgevoegde video al zijn hele leven lang probeert uit te dragen. Velen zullen nu roepen dat dit soort landbouw niet meer mogelijk is in onze tijd. Ik betwijfel dat. Permacultuur als enige bron van voeding zal in het begin niet voldoende zijn, daarvoor zijn we nu te afhankelijk van grote landbouwbedrijven die zich voor een groot gedeelte ook nog eens aan de andere kant van de wereld bevinden. Maar het een langzaam afbouwen en het ander weer langzaam integreren? Dat moet mogelijk zijn, zo niet noodzakelijk om op een lichamelijk en geestelijke manier gezond met elkaar en onze aarde te kunnen blijven leven.
Kijk, zo vind ik de winter nog wel leuk. Komend uit een warm bedje, kachel aan, computertje aan en dan met een flinke mok koffie kijken naar hoe de stichting RAVON een steenmarter op het ijs heeft weten vast te leggen met hun webcam. Eigenlijk is die webcam daar neergezet om kikkers te kunnen volgen in hun broedtijd, maar de webcam blijft het hele jaar staan en zo nu en dan sluipt er dan weleens iets anders voorbij. Ik ben gek op dit soort beelden. Ik vind ze eigenlijk nog mooier en spannender dan de beelden van peperdure natuurdocumentaires. Op deze webcambeelden ervaar je hetzelfde soort ‘oh kijk daar!’ dat je hebt tijdens een wandeling in de natuur. Een vos, waarvan je eigenlijk alleen nog maar de staart zag voordat het dier verdween in de struiken, is een volwaardige natuurbelevenis. Want een vos laat zich niet zo makkelijk zien, en jij hebt hem gezien, met eigen ogen!
Hetzelfde had ik een keer met een ree. Ik zag het dier staan terwijl ikzelf, dacht ik, verborgen stond achter wat struiken. Ik hield me doodstil, onzichtbaar (dacht ik), terwijl het ree recht in mijn richting keek. Een betere foto dan bijgevoegd exemplaar heb ik er niet van kunnen maken, maar het beantwoord wel precies aan het stiekeme-kijken-gevoel dat ik had op dat moment. Bij het soort webcambeelden als van de steenmarter ervaar ik iets dat hierop lijkt. Misschien wel omdat zo’n webcam ook iets in zich heeft van voyeurisme. Je kijkt door het gaatje van een kleine camera naar dingen die je anders maar met moeite te zien krijgt. Stiekeme kijkers zijn we. Ik in elk geval wel.
