Rineke Dijkstra: The Weeping Woman, Tate Liverpool 2009. ‘Een groep schoolkinderen discussieert op ernstige toon over de betekenis van Picasso’s schilderij The Weeping Woman’ (bron: De Pont). Nog te zien tot en met 18 september 2011.
Tijd is mensenwerk. Dat heb ik altijd al gevonden. Net als dat er ook geen getallen bestaan. Alles wat bestaat is het werk van onze geest die op zijn manier orde probeert te scheppen in de wereld. Onze geest, onze manier. Tijd is een hulpmiddel dat we uitgevonden hebben om eerder, nu en later van elkaar te kunnen scheiden. En later van nog laterder en snel van sneller. Maar uiteindelijk bestaat tijd niet en is het slechts een idee, een kader. En hoe ontzettend mooi is dat idee weergegeven in de kunst van Maarten Baas. Althans dat is wat ik erin zie. Wijzers van een klok die door twee mensen met bezems worden verplaatst. Een digitale klok waarvan ieder streepje met de hand wordt uitgeveegd of ingekleurd. Een staande klok waarin de mens als uurmaker letterlijk de tijd steeds opnieuw intekent.
In museum De Pont in Tilburg is momenteel een expositie te zien van oud en nieuw werk van Bill Viola. Afgelopen zaterdag was de opening en daar was ik bij, maar ik had net zo goed pas later kunnen gaan. Een inleiding op zijn werk zat er niet in, Bill Viola zelf heb ik niet gezien (die zat bij de ‘borrel uitsluitend voor genodigden’), en het was dermate druk dat het rustig en ‘intimate’ bekijken van zijn videokunst haast onmogelijk was. Veertien werken waarvan ik er al twee kende, van de anderen heb ik er twee gezien en de rest bekijk ik de komende tijd nog eens op mijn gemak. Het voordeel van een museum in je eigen stad en een museumjaarkaart.
Als je de kans hebt, zeker even gaan kijken. Je zou ook stiekem op YouTube kunnen gaan kijken naar wat video’s van Viola, maar ook kunst op video kun je het beste in het ‘echt’ gaan zien. Kun je gelijk ook nog even wat mooi videowerk van Fiona Tan meepikken.
De expositie van Bill Viola is nog te zien tot en met 10 januari 2010.
Vorig weekend was ik in Maastricht voor de jaarlijkse Kunsttour. Jaarlijks, maar voor mij de eerste. Grote en kleine expositieruimtes, in oude fabrieken of bij mensen thuis in de tuin. Klik hier voor wat foto’s van hoofd- en bijzaken van deze kunsttour.
Ook nog leuk om te vermelden is dat ik in een van de galeries een schilderij tegenkwam van twee varkens die wel verdomde veel overeenkomsten vertoonde met een van mijn foto’s. Het bleek dat de kunstenares – Anke Verhees – inderdaad op internet aan het zoeken was geslagen naar een geschikte foto van varkens en die van mij uiteindelijk gekozen had om er een schilderij van te maken. Dus laat ik maar eens stoppen met me regelmatig af te vragen of de dingen die ik doe eigenlijk wel zoveel nut hebben.
‘I object to the qualification of sound as a thought process by the human brain, rather than by the ear.’ (Ton Bruynèl).
Vreemd dat ik pas zo laat met sommige namen op het gebied van kunst en muziek in aanraking kom. Zo was ik afgelopen zomer in het Kröller-Müller en zag en hoorde daar voor het eerst iets van Ton Bruynèl. Blijkbaar een van de eerste componisten die zich in Nederland bezig hield met electronische muziek en zich daarbij vaak liet inspireren door (bewegend) beeld. Daarom stonden er behalve het Kubusproject – wat hij tussen 1969 en 1971 samen met Carel Visser maakte – ook wat tv’s opgesteld met dvd-speler en koptelefoon en op een van deze tv’s was zijn video-opera Non sono un uccello te zien. Een ode aan de vliegkunst en vliegen als fenomeen. Erg mooi!
De dvd met de video-opera is te bestellen via de VPRO en dat heb ik toen ook maar meteen gedaan. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hem nog steeds niet gezien heb, maar het is dan ook geen filmpje om even tussendoor te bekijken. En datzelfde geldt ook voor zijn muziek. Luisterervaringen die je in alle rust moet ondergaan of wanneer je zelf in een creatieve bui bent, maar zeker niet tijdens de afwas of het stofzuigen.
Mocht je zijn muziek eens willen beluisteren, dan is er via Donemus een hele mooie verzamelbox te koop met de naam Looking Ears. Zes cd’s voor de prijs van ongeveer 65 euro. Wel een beetje veel om zomaar even te proberen, en daarom deze biebtip: via je eigen lokale bieb kun je de box uit Rotterdam laten overkomen. Dat heb ik zelf ook gedaan en dan kost het je bij elkaar maar zo’n zes euro. En mocht je zelfs dat te veel vinden, dan kun je op de site van Donemus alvast wat samples beluisteren.
Website Ton Bruynèl: www.tonbruynel.nl
De bergetappe van twee berichten geleden heb ik alsnog gemist vanwege een bezoekje aan het Kröller-Müller museum. Het was alweer een paar jaar geleden sinds ik voor de laatste keer dit museum bezocht, terwijl er toch veel meer te zien is dan alleen maar een vaste collectie. Dit keer waren het naar mijn smaak ook niet de beeldhouwwerken of schilderijen die er uit sprongen maar de foto’s en video’s van de tijdelijke expositie ‘Nature as Artifice: nieuw Nederlands landschap in fotografie en videokunst’.
Negentien kunstenaars deden mee aan deze expositie en ik kan niet zeggen dat er ‘minderen’ tussen zaten, maar ik moet nu toch vooral terugdenken aan het werk van Gerco de Ruijter. De hele expositie geeft een prachtig beeld van het Nederlandse landschap en nog veel meer. Door de manier waarop de dingen gefotografeerd zijn wordt ook veel duidelijk over de mensen die in dit land wonen en hun denkwijze en gevoelswereld. Wat mij betreft een verplicht onderdeel van elke inburgeringscursus, want een betere kennismaking met Nederland en haar bewoners kan ik me niet voorstellen.
Er was ook nog een hele mooie video te zien over een schijnbaar lukraak gekozen stukje Nederland door de seizoenen heen, alleen… ik kan de naam van de maker nergens meer terugvinden. Dus als iemand weet welke video ik bedoel: mail me!
Dit werk kun je ook nog via de ‘voorkant’ bekijken, maar dat is voor de volgende keer.
Links: contour.be, the-artists.org, depont.nl
