SpoenkJack Tummers

Ik heb het al eens vaker gezegd, katten zijn volgens mij perfecte wezens. Evolutionair volmaakt. Ze zijn dan ook, behalve wat kruisingen her en der, in duizenden jaren bijna niet meer veranderd. Maar de mens, daar kan nog heel wat aan verbeterd worden. Kijk nou bijvoorbeeld naar de mond en de maag. Het spreekwoord luidt: ‘De ogen waren groter dan de maag’. Ik heb dit spreekwoord nooit zo goed begrepen. Ik kan een hele zak chips in mijn eentje naar binnen werken zonder ook maar één blik op die zak te werpen. De reden dat ik blijf eten heeft niks te maken met mijn ogen maar met mijn mond. De smaakpupillen (of zou het spreekwoord zijn afgeleid van pupillen?) zorgen ervoor dat ik blijf eten. De smaak van de chips, de prikkeling van de paprika op mijn tong, de vorm van dat enkele chippie die zo perfect in de mond past. Alles heeft te maken met de sensaties binnen in mijn mond, terwijl mijn ogen de film volgen op de tv. Dat gaat een hele tijd goed, totdat het fout gaat. Terwijl mijn mond blijft vragen om meer, begint mijn maag tegen te sputteren. Alleen, en dat is nu jammer, altijd te laat. Waarom is het niet zo dat wanneer de maag vindt dat het genoeg is, deze via ons zenuwstelsel een seintje geeft aan onze hersenen, die vervolgens een seintje sturen naar de smaakpupillen in onze mond, en die de opdracht geeft andere signalen aan ons bewustzijn door te geven dan in het begin, zodat wanneer je het volgende chippie in je mond stopt denkt ‘Hè, getver! Paprikachips!’, en de bak met chips zonder enig probleem aan de kant schuift. Dát zou ik nou nog eens een sprong voorwaarts noemen in onze evolutie!

Een beetje vreemd is het wel, zo’n moderne filmposter midden in een voor het overig kaal pittoresk Frans dorpje, ver weg van de ‘bewoonde’ wereld… Totdat je het dorpje uitrijdt en op de eerstvolgende rotonde de keuze krijgt uit maar liefst vier immens grote supermarkten: Super U, InterMarché, CarreFour of LeClerc. De ‘final confrontation’ tussen de ijverige boulangerist die nog iedere ochtend zijn broden met de hand staat te kneden en de grote broodfabrieken is al lang geleden gestreden. Er bestaan nog wel twee soorten broden, het ‘pain industrielle’ en het ‘pain artisane’, maar sinds ik hier in Tilburg ooit in de hele vroege ochtend een vrachtwagen heb zien staan van een broodfabriek voor de ingang van een ‘ambachtelijke meesterbakker’ neem ik dit soort kwalificaties altijd met een korreltje zout. Of heel erg veel zout, want dat zit tegenwoordig in grote hoeveelheden in ons brood. Geen wonder dan eigenlijk dat er zoveel soorten zoet beleg te krijgen zijn.

Likstenen. Toen ik die voor de eerste keer tegenkwam moest ik wel even glimlachen. Stenen om aan te likken, hoe verzinnen ze het. Maar als je wat verder kijkt en je zoekt wat informatie bij elkaar op internet, dan is het toch niet zo vreemd. Likstenen voor dieren zijn eigenlijk een vorm van voedingssupplement, net zoals chips en bier dat zijn voor de mens. Een paard krijgt in de weide niet genoeg natrium en mineralen binnen en dan is af en toe likken aan zo’n steen de perfecte oplossing. Een modern paard kan niet meer zonder tegenwoordig. Voor honden zijn ze er ook, want ook hondenvoeding bevat niet alles wat een hond nodig heeft.

De naam Himalaya liksteen komt van de oude Himalayanesen die soms dagenlang op pad waren door de bergen. Voor voeding waren ze afhankelijk van een paar zakken graan die ze onderweg, net als hun paarden, tussen hun tanden fijnmaalden. Zout en andere mineralen hadden ze niet bij zich (het Kruidvat bestond toen nog niet). Op een gegeven moment merkte zo’n Himalayananees op dat een van zijn paarden aan een stuk rots aan het likken was. Nieuwsgierig begon hij er zelf ook aan te likken en ontdekte dat het stuk rots zout proefde en hakte er een stuk van af. Sindsdien kun je bij iedere snoepwinkel op de hoek van de straat in Nepal een liksteen kopen. Voor de kinderen zijn ze er in de vorm van kleine steentjes aan een koordje dat om de hals gehangen kan worden. Onmisbaar voor de moderne Nepalanees. In Nederland hebben we die traditie (nog) niet, hoewel ik me kan herinneren dat ik als kind weleens een handjevol kiezels in mijn mond stopte. Goed om je tanden te polijsten, slecht voor je oren.

Hoe likt u aan een ijsje? Zelf lik ik eigenlijk nooit meer aan een ijsje, maar neem steeds een klein hapje dat ik daarna onder zachte druk laat smelten tussen tong en gehemelte. Likken aan ijsjes is alleen maar voorbehouden aan kinderen. Tenminste, dat vind ik. Er zijn wel volwassenen die het doen en daarmee weg kunnen komen, maar dat zijn er niet veel. Bij veel volwassenen ziet het likken aan een ijsje er net zo ordinair uit als het dragen van een strakke legging door een vrouw op leeftijd. Of een man met harige en knokige benen en een korte geruite broek. Vanmiddag liep ik in het plaatselijke winkelcentrum en zag een oudere man van ongeveer zestig jaar. Grijze pantalon, dito overhemd, en met hoed. In zijn linkerhand bungelde een plastic tas van de Zeeman en in zijn rechterhand hield hij een ijsje vast. Een hoorntje. Bij iedere lik stak hij eerst zijn tong zo ver mogelijk naar buiten en naar beneden waarbij hij zijn mond wagenwijd opensperde. Vervolgens likte hij met lange halen aan het ijs, zijn hoofd en nek van onder naar boven meebewegend. Getver. Alsof er verder niemand in het winkelcentrum aanwezig was stond hij daar zijn ijsje af te likken. Ik hoop dat ik het net zo onsmakelijk heb weten te vertellen als het eruit zag. Zomer betekent echt niet dat alles er dan altijd even zonnig uitziet…

In plastic puntzak. Meer vreemde brokken stonden hier al.

The New Kids maken momenteel furore, ook in Duitsland. Helaas, zou ik willen zeggen, want van een paar grappig bedoelde sketches is het uitgegroeid tot een satirisch misbaksel. Maar commercieel loopt het nog als een trein en dus dendert die trein door. Tot in de snackbars zag ik, waar ze nu ‘Knoeperts’ verkopen. Een vleesbrok op een stokje. De Magnum opus onder de snacks. Terwijl er door de overheid en de medische wereld geroepen wordt om gezondere snacks voor bij de friet, reageren fabrikanten hier blijkbaar op door steeds grotere snacks te maken met meer vlees. Het enige verschil met vroeger is dat er nu geen vleesafval meer verwerkt mag worden in frikandels. Dat zit nu in hondenvoer, zoals dat van Barf: een lekkere mix van gemalen ruggewerf, hersenen en potenpaté. Smakelijk eten!

Onder de naam Sigma vleesvarkensvoeders introduceert Hendrix UTD nieuwe berenvoeders die rekening houden met de potentie van moderne beren. Sigma berenvoeders kenmerken zich door een uitstekende opname in de start- en jeugdfase. Met de Darmprotector wordt optimaal gestuurd op de darmgezondheid en de Vleesstimulator zorgt samen met de juiste eiwitvoorziening voor een hoge vleesaanzet. Resultaat: een lage voederconversie, hoge groei en een uniform hoogwaardig karkas. Ofwel, een maximale voerwinst per m2.

Deze idiote tekst is afkomstig van de website van Hendrix UTD. Alsof je het hebt over een nieuwe olie die zorgt voor een nog betere smering en rendement van de motor van je auto. Ik ga er verder niet over uitwijden, mijn mening over dit soort dingen is wel duidelijk. Ik plaats deze tekst hier alleen maar omdat ik zou willen dat iedereen weet welke ‘incompotente’ gedachtengang er achter het vlees zit dat men bij de supermarkten kan kopen. Je hoeft niet met een mitrailleur in het wilde weg te gaan schieten om compleet gestoord te zijn.

Ik heb geen tuin en zou zo ook niet weten hoe ik groente zou moeten gaan telen. Als het ooit zover komt zijn daar vast wel boeken over te vinden en anders een gewillige buur die wat tips voor mee heeft. Voor kleine boeren die op een verantwoorde en duurzame manier voedsel willen telen voor ons om te kopen en te eten, wordt het steeds moeilijker dit goed te doen. Ene Philip Howard van de Michigan State University heeft een onderzoek gedaan naar hoe grote biotechnologiebedrijven steeds meer producenten van zaden over de hele wereld opkopen. Vervolgens wordt er aan die zaden gerommeld waardoor het bedrijf een patent kan krijgen op deze zaden. Het wordt voor boeren op deze manier steeds moeilijker aan zaden te komen die niet genetisch gemanipuleerd zijn, zoals bijvoorbeeld al met 90% van alle soyabonen in de Verenigde Staten het geval is. En behalve dat worden boeren ook nog eens verplicht op indirecte wijze extra te betalen aan dit soort bedrijven vanwege de licentiekosten. Een oplossing zou volgens Howard kunnen zijn dat het niet meer mogelijk zou moeten zijn patenten te verkrijgen op zaden, planten en genen. Maar of dat zo makkelijk zal zijn?

Klik hier voor een grafische voorstelling (pdf) van hoe bedrijven als Bayer en DuPont bezit nemen van zaadproducerende bedrijven »

Het doel van permacultuur is samenwerking tussen de mens en haar omliggende natuur gericht op een lange termijn overleving van beide. Met permacultuur kun je een lekkere eetbare tuin ontwerpen die niet alleen mooi, maar ook nuttig is. Het slimme ontwerpsysteem van permacultuur biedt vele leuke en praktische mogelijkheden om zelf te bouwen aan een wereld die ook op de lange termijn goed is vol te houden. (bron: www.permacultuurnederland.org)

Een mooie gedachte, zo op het einde van het jaar. Relatief kleine boerderijen, plaatselijk en dus dicht bij de mensen, die alles kunnen leveren wat de mens maar nodig heeft door het jaar heen. Biodiversiteit is daarbij belangrijk omdat de ervaring heeft geleerd dat hoe meer variëteiten er naast elkaar leven, des te kleiner het aantal schadelijke parasieten. Ook dieren en insecten hebben binnen permacultuur hun eigen plek. Niet tégen de natuur werken om je doel te bereiken, maar mét de natuur. Dat alles is wat permacultuur betekent en wat de Duitser Sepp Holzer in bijgevoegde video al zijn hele leven lang probeert uit te dragen. Velen zullen nu roepen dat dit soort landbouw niet meer mogelijk is in onze tijd. Ik betwijfel dat. Permacultuur als enige bron van voeding zal in het begin niet voldoende zijn, daarvoor zijn we nu te afhankelijk van grote landbouwbedrijven die zich voor een groot gedeelte ook nog eens aan de andere kant van de wereld bevinden. Maar het een langzaam afbouwen en het ander weer langzaam integreren? Dat moet mogelijk zijn, zo niet noodzakelijk om op een lichamelijk en geestelijke manier gezond met elkaar en onze aarde te kunnen blijven leven.

Klik hier voor de video met Sepp Holzer »

Het eten was weer lekker met de Kerst. Nu even kijken hoe ik dat knoopje weer terug aan mijn broek krijg.