Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

Een tijdje terug werd bekend dat een Brit 240.000 ton cacaobonen had opgekocht (zie bericht NOS). Zo’n beetje de totale voorraad van heel Europa. Echt waar? Van heel Europa? Nee, twee handjes vol cacaobonen zijn door dit mannetje en collega urbexer Peter achterover gedrukt tijdens een van onze bezoekjes aan de haven van Antwerpen. Schreef ik onlangs nog over de gigantische hoeveelheden zakken met cacaobonen die we tegenkwamen in de vele loodsen aan het Leopoldok, staan deze loodsen binnenkort dus weer helemaal leeg. Voor de handelaar in kwestie zal het niet uitmaken, die is allang blij dat hij die hele zooi zo snel is kwijtgeraakt. Normaal gesproken, zo vertelde de eigenaar ons, kan een voorraad weleens 10 jaar lang blijven liggen. En wat betreft de foto’s die we er gemaakt hebben is het toch een leuke extra anekdote bij het verhaal rond de haven van Antwerpen.

Cashewnootjes zijn lekker als hapje bij de borrel en een prima vleesvervanger in bijvoorbeeld roerbakgerechten. Vaak eet ik ze echter niet omdat ze nogal duur zijn en daar heb ik me vaak over verbaasd. Waarom is de pinda zo goedkoop en de cashew zo duur? Antwoord: elk nootje moet met de hand gepeld worden.

Cashews groeien als kromme vruchtjes onderaan een vruchtsteel, de cashew-appel. Het nootje zelf wordt goed beschermd door een bijtende stof in de schil. Die moet er met de hand afgepeld worden, vanwege de gebogen vorm kan dit niet machinaal. De kinderen en vrouwen die dit werk doen krijgen stukloon in plaats van uurloon. Hoe sneller ze pellen, hoe meer ze verdienen. Daarom liever geen beschermende handschoenen omdat ze dan minder snel kunnen pellen. Op den duur zitten hun handen onder de littekens en wondjes, veroorzaakt door het gif in de schil. (bron: IS / Tijdschrift voor Ontwikkelingssamenwerking)

Verdomme, het is ook altijd weer wat. Denk je redelijk verantwoord en vegetarisch te eten, krijg je dit soort informatie weer onder ogen. Er zijn alternatieve producenten die cashewnootjes verkopen onder het FLO-keurmerk (eerlijke handel + aandacht voor het milieu) en er zijn natuurlijk ook nog de biologische geteelde nootjes. Tegen een eerlijke prijs en dus waarschijnlijk het dubbele van de toch al dure zakjes met cashewnootjes uit de supermarkt. Welles of nietes. Boodschappen doen wordt steeds ingewikkelder.

Kongo, Rhodesië, Angola. Dit zijn de landen in de wereld die van oudsher verbonden zijn aan het Leopolddok, net zoals het Amerikadok zijn naam dankt aan de vroegere handel met landen in Zuid-Amerika. Deze namen zijn nog steeds terug te vinden op de huidige kaarten van het havengebied, hoewel die verbinding met bepaalde werelddelen lang niet meer zo strikt is. Toch kun je die link nog wel terugzien bij bepaalde bedrijven, zoals het handelsbedrijf Katoennatie, waarvan onder andere Wilmarsdonk NV deel uitmaakt.

In de loodsen van Wimarsdonk NV liggen jute zakken met cacaobonen. Niet een paar zakken, maar tienduizenden. Op de zakken hangen her en der verwijzingen naar de landen van herkomst. Ghana, Angola, Kongo, Ivoorkust, Kameroen, Togo. De cacaobonen wordt niet altijd meteen weer doorverkocht. Soms blijven de zakken jarenlang liggen tot er een koper komt. Tot die tijd moet er natuurlijk goed gezorgd worden voor de boontjes. Om te beginnen worden ze bij binnenkomst afgedekt met grote stukken plastic waarna er een insecticide onder gespoten wordt die een bepaalde mottensoort moet verdelgen. Er is dan meetapparatuur aanwezig in de hallen die de werknemers op de hoogte houdt wanneer het gevaar voor de volksgezondheid weer geweken is. Goed om te weten als je de volgende keer in een lekkere reep chocola bijt.

Foto’s Antwerpen Leopolddok »
Lokatie Leopolddok »

Niet van echt te onderscheiden: ham, spek en vis van Veggiedeli. Nu zullen mensen die wel vlees eten meteen gaan roepen dat die smaak het bewijs is dat we niet zonder kunnen, maar dat is niet zo. Het is alleen maar een manier om het mensen die gewend zijn aan de smaak van vlees makkelijker te maken eens iets anders te proberen.

Bij de opening van de biodiversiteitstuin (wat een rotwoord om te moeten typen…) hadden ze een vrouw uitgenodigd om iets lekkers te serveren. Een ‘raw’ worteltaart. Raw voor rauw. Hij was heerlijk. Lekker fris van smaak, met een beetje citroen of sinaasappel. En bovenop het stukje taart lag het knopje van een madeliefje. En die kun je dus blijkbaar gewoon eten! Wist ik veel. Soms voel ik me echt ontzettend dom. Zou er hongersnood uitbreken zou ik in staat zijn te sterven temidden van een heel veld vol madeliefjes. En dan te bedenken dat ik ze vroeger weleens plukte voor mijn moeder. Om lief voor haar te zijn. En dan stopte ze ze in een piepklein vaasje met een beetje water. Maar goed dat ik toen niet wist dat ze eetbaar waren, anders had ik ze nooit afgegeven.

Voor de lekkerste worteltaart: freaky salade »

Meimarkt Tilburg is een grote vrijmarkt. Ieder jaar in mei, vandaar ‘meimarkt’. Afgelopen zondag was het weer zover en het was weer een drukte van belang met veel spullekes voor weinig geld en zelfs soms gratis. Zoals blikjes cola:

En natuurlijk heel veel hapjes en drankjes, waarbij de gevolgen van de vette hap met drie verschillende soorten vlees tien meter verderop weer verholpen konden worden:

De aardappel. Als ik een dichter zou zijn zou ik over de aardappel willen schrijven en niet over kersen of aardbeien. Hoe mooi glimmend en vuurrood deze ook kunnen zijn en hoe vaak ze ook niet gebruikt zijn in foto’s en films als erotisch speeltje, een aardappel vind ik toch mooier. Ze zijn altijd anders van vorm. Klein, groot, soms heel egaal, soms met vreemde bochten en bobbels die je fantasie prikkelen, net als bij stapelwolken. En ze voelen zo lekker aan, zeker als er nog wat zand of klei aan de aardappel zit. Dan voel je en ruik je de aarde waar deze aardappel uit voorkomt en misschien denk je dan wel even terug aan je kindertijd toen je nog met je handen in de grond wroette. Tenzij je opgegroeid bent midden in een stad, maar zelfs dan zul je je wel een beetje kunnen voorstellen wat ik bedoel.

Het leuke van een aardappel is ook dat hij mooi blijft, ook als zijn huid begint te rimpelen en er uitschieters naar buiten beginnen te komen. Als het zover is, en altijd eerder dan je verwacht, laat ik ze altijd nog een tijdje liggen. Benieuwd naar hoe hij er over een tijdje uit zal zien. Soms krijgt zo’n aardappel maar een enkele uitschieter zoals deze, soms een heel rijtje naast elkaar. De aardappel op de foto ligt nu op het balkon. Elke dag kijk ik er even naar, net zoals iemand anders misschien naar zijn plantje kijkt of er al bloemetjes aan zitten te komen. Ook mooi, maar het is geen aardappel.

Bij het tankstation kreeg ik een gratis zakje water. Waarschijnlijk een nieuwe manier om straks water te kunnen gaan verkopen nu men de fabrikanten heeft gewezen op de enorme verspilling van energie en materiaal bij de productie van de plastic flesjes met water. Maar die hadden wel weer als voordeel dat je ze makkelijk open kon krijgen. Het plastic zakje heb ik uiteindelijk uit ergernis maar de schaar ingezet en laten leeglopen in de wasbak van het aanrecht. ‘Tear and sip’ stond er op het lipje geprint, en met een pijl die duidelijk naar boven wees. Ik heb ‘gepulled’ en ‘geteared’ maar kreeg het met geen mogelijkheid open. Wel met schaar, maar die heb je niet altijd bij je. Je zult maar erge dorst hebben.

Broodje frikandel, goulashkroket, hamburgers, bitterballen, pikante gehaktstaaf, boerenballetjes, funmix, minisnacks, berenhap en frietje stoof. Volgens Wakker Dier een goede kans dat daar paardenvlees in verwerkt zit. Ze hebben een foldertje (PDF) uitgebracht met informatie hierover en op hun site valt nog meer te lezen over deze Latijns Amerikaanse snackhengsten.

Sinds ik geen vlees meer eet, maar wel graag af en toe een frietje lust, heb ik gemerkt dat ook de frietboeren langzaamaan wat meer keuzes bieden voor de vegetariërs onder ons. Vroeger had je alleen maar die vieze kleffe kaassoufflé als alternatief voor de frikandel of kroket, tegenwoordig zijn er ook groentekroketten en bamischijven zonder vlees te krijgen. Die moeten ze dan wel vaak nog ergens achter in de winkel uit een vrieskist opdiepen, en ook bij het aanslaan op de kassa is het even zoeken naar de juiste toets. Maar ze hebben ze in elk geval, en dat is al heel wat.