Niet van echt te onderscheiden: ham, spek en vis van Veggiedeli. Nu zullen mensen die wel vlees eten meteen gaan roepen dat die smaak het bewijs is dat we niet zonder kunnen, maar dat is niet zo. Het is alleen maar een manier om het mensen die gewend zijn aan de smaak van vlees makkelijker te maken eens iets anders te proberen.
Bij de opening van de biodiversiteitstuin (wat een rotwoord om te moeten typen…) hadden ze een vrouw uitgenodigd om iets lekkers te serveren. Een ‘raw’ worteltaart. Raw voor rauw. Hij was heerlijk. Lekker fris van smaak, met een beetje citroen of sinaasappel. En bovenop het stukje taart lag het knopje van een madeliefje. En die kun je dus blijkbaar gewoon eten! Wist ik veel. Soms voel ik me echt ontzettend dom. Zou er hongersnood uitbreken zou ik in staat zijn te sterven temidden van een heel veld vol madeliefjes. En dan te bedenken dat ik ze vroeger weleens plukte voor mijn moeder. Om lief voor haar te zijn. En dan stopte ze ze in een piepklein vaasje met een beetje water. Maar goed dat ik toen niet wist dat ze eetbaar waren, anders had ik ze nooit afgegeven.
Voor de lekkerste worteltaart: freaky salade »
Meimarkt Tilburg is een grote vrijmarkt. Ieder jaar in mei, vandaar ‘meimarkt’. Afgelopen zondag was het weer zover en het was weer een drukte van belang met veel spullekes voor weinig geld en zelfs soms gratis. Zoals blikjes cola:
En natuurlijk heel veel hapjes en drankjes, waarbij de gevolgen van de vette hap met drie verschillende soorten vlees tien meter verderop weer verholpen konden worden:
De aardappel. Als ik een dichter zou zijn zou ik over de aardappel willen schrijven en niet over kersen of aardbeien. Hoe mooi glimmend en vuurrood deze ook kunnen zijn en hoe vaak ze ook niet gebruikt zijn in foto’s en films als erotisch speeltje, een aardappel vind ik toch mooier. Ze zijn altijd anders van vorm. Klein, groot, soms heel egaal, soms met vreemde bochten en bobbels die je fantasie prikkelen, net als bij stapelwolken. En ze voelen zo lekker aan, zeker als er nog wat zand of klei aan de aardappel zit. Dan voel je en ruik je de aarde waar deze aardappel uit voorkomt en misschien denk je dan wel even terug aan je kindertijd toen je nog met je handen in de grond wroette. Tenzij je opgegroeid bent midden in een stad, maar zelfs dan zul je je wel een beetje kunnen voorstellen wat ik bedoel.
Het leuke van een aardappel is ook dat hij mooi blijft, ook als zijn huid begint te rimpelen en er uitschieters naar buiten beginnen te komen. Als het zover is, en altijd eerder dan je verwacht, laat ik ze altijd nog een tijdje liggen. Benieuwd naar hoe hij er over een tijdje uit zal zien. Soms krijgt zo’n aardappel maar een enkele uitschieter zoals deze, soms een heel rijtje naast elkaar. De aardappel op de foto ligt nu op het balkon. Elke dag kijk ik er even naar, net zoals iemand anders misschien naar zijn plantje kijkt of er al bloemetjes aan zitten te komen. Ook mooi, maar het is geen aardappel.
Bij het tankstation kreeg ik een gratis zakje water. Waarschijnlijk een nieuwe manier om straks water te kunnen gaan verkopen nu men de fabrikanten heeft gewezen op de enorme verspilling van energie en materiaal bij de productie van de plastic flesjes met water. Maar die hadden wel weer als voordeel dat je ze makkelijk open kon krijgen. Het plastic zakje heb ik uiteindelijk uit ergernis maar de schaar ingezet en laten leeglopen in de wasbak van het aanrecht. ‘Tear and sip’ stond er op het lipje geprint, en met een pijl die duidelijk naar boven wees. Ik heb ‘gepulled’ en ‘geteared’ maar kreeg het met geen mogelijkheid open. Wel met schaar, maar die heb je niet altijd bij je. Je zult maar erge dorst hebben.
Broodje frikandel, goulashkroket, hamburgers, bitterballen, pikante gehaktstaaf, boerenballetjes, funmix, minisnacks, berenhap en frietje stoof. Volgens Wakker Dier een goede kans dat daar paardenvlees in verwerkt zit. Ze hebben een foldertje (PDF) uitgebracht met informatie hierover en op hun site valt nog meer te lezen over deze Latijns Amerikaanse snackhengsten.
Sinds ik geen vlees meer eet, maar wel graag af en toe een frietje lust, heb ik gemerkt dat ook de frietboeren langzaamaan wat meer keuzes bieden voor de vegetariërs onder ons. Vroeger had je alleen maar die vieze kleffe kaassoufflé als alternatief voor de frikandel of kroket, tegenwoordig zijn er ook groentekroketten en bamischijven zonder vlees te krijgen. Die moeten ze dan wel vaak nog ergens achter in de winkel uit een vrieskist opdiepen, en ook bij het aanslaan op de kassa is het even zoeken naar de juiste toets. Maar ze hebben ze in elk geval, en dat is al heel wat.
Diva Zeugenvoeders – Uit vele praktijkproeven blijkt dat het nieuwe zeugenvoerpakket voor een hogere voeropname zorgt. Dat resulteert in vitale zeugen die op hun beurt veel gezonde biggen ter wereld brengen. Zelfs oplopend tot 1 big per zeug per jaar extra!.
Kijk ze toch eens liggen. Het lijkt wel alsof ze met z’n allen in een comfortabel bed liggen. Er hangt zelfs een schilderijtje aan de muur. Het is dan ook niet zomaar een zeug die daar ligt maar een echte diva. Dankzij Diva zeugenvoeders. De biggetjes zijn na zeven dagen al twee keer zo zwaar en vooral heel erg uniform… Het voer wordt efficiënter opgenomen waardoor er vlotter afgebigd kan worden. Alles volgens het laatste optimalisatiemodel Optifeed. De hemel op aarde.
Volgens vriendin MT zijn dit bootvluchtelingen, en als je wat langer kijkt zijn ze dat ook. Het is maar wat je erin ziet. Zo dacht ik zelf ooit een nieuw massagraf te hebben ontdekt.
Zoals de meesten inmiddels wel zullen weten heeft Jonathan Safran Foer een nieuw boek geschreven over de mythe van het eten van vlees: Dieren eten. Over hoe het te eten vlees ons bereikt. Geen vrolijke kost. Maar, zegt hij: ‘Ik ga jou niet zeggen dat je geen vlees mag eten.’ Bij hem thuis komt er inmiddels geen vlees meer op tafel, maar hij besluit ergens met te zeggen dat hij zijn zoontje zeker eens mee zal nemen naar een restaurant om hem kennis te laten maken met vlees. ‘Het zou onredelijk zijn van hem te eisen dat hij nooit vlees zou eten. Maar hij moet er wel over gaan nadenken.’ Zou het dan te veel gevraagd zijn iedereen die wel nog vlees eet eerst eens mee ‘uit eten’ te vragen door bezoekjes te brengen aan slachterijen en kippen- en varkensbedrijven en dergelijke? En ze daarna een kiloverpakking varkensgehakt voor de neus houden of een stapel ongefrituurde frikadellen. Smakelijk eten.
Ik word nog eens een echte goeie reclamefotograaf van lekkere biertjes. Vooral de secundaire arbeidsomstandigheden spreken me erg aan.
