SpoenkJack Tummers

Al die arme vogeltjes en konijntjes. Waar moeten ze toch hun eten vandaan halen in de winter, zeker als er weken achter elkaar een hardnekkig pak sneeuw ligt? Ik weet wel dat de sneeuw inmiddels verdwenen is (zucht…), maar een paar dagen geleden nog niet. De vogeltjes in tuinen krijgen genoeg strooivoer, maar hoe zit het met hun soortgenoten in het veld? Die eten dus blijkbaar net als ons stevige winterkost in de vorm van (bevroren) wortels. Het veld waar ik deze foto maakte zat vol met oranje vlekjes. Ik weet niet of het door kraaien, konijnen of een ander dier komt, zo goed ben ik niet thuis in de natuur. Een groep staartmezen ben ik ook nog tegengekomen, maar die zullen het niet geweest zijn. Te zwakke snaveltjes voor winterpeen.

Toch knap van die beestjes. Een week geen Em-Té of Super de Boer en ik zou echt niet meer weten wat ik met mezelf aan moest wat betreft voedsel.

Ik heb een theorietje ontwikkeld, maar ik weet niet of die klopt. Sinds een paar dagen stond er in het midden van de tuin van vriendin MT een tafeltje, ontdaan van sneeuw en rijkelijk bestrooid met strooizaad. Maar geen vogel te bekennen. Een merel die haar tuin binnenvloog landde zoals gewoonlijk op de grond en begon daar de van de tafel gewaaide zaadjes op te pikken. Toen die op waren vloog hij weer weg en liet de rest ongemoeid. Zo ging dat een aantal dagen door, totdat een nieuw laagje sneeuw op het tafeltje kwam te liggen en toen pas kwam de merel op het zaad af. Zou het kunnen dat vogels ook last hebben van het verschijnsel dat je je rode pen niet kunt vinden omdat die eigenlijk blauw is en je er dus overheen kijkt? In het geval van de merel zou het dan zo zijn dat hij door de sneeuw gewend is uit te kijken naar zwarte stipjes op een witte ondergrond. Het tafeltje was rood en de merel zag het zaad niet liggen. Het tafeltje werd wit en de merel zag het zaad wel liggen.

Het zal vast al allemaal onderzocht zijn, maar dit soort huis-, tuin- en keukenwetenschap is te leuk om zelf even over na te denken in plaats van meteen op internet gaan zoeken naar de werkelijke reden of oorzaak. Eerlijk gezegd hoef ik die zelfs niet eens te weten. Soms kan ik echte wetenschap – met zijn rechtlijnige en eenduidige verklaringen – ronduit saai vinden.

Afgelopen zaterdag kregen de dieren in safaripark Beekse Bergen weer hun jaarlijkse kerstdiner voorgeschoteld. Hoewel het overal spekglad was op de paden was het toch nog behoorlijk druk. Al glibberend wist ik ook meteen weer het voordeel van op vier benen lopen in plaats van op twee. De hele tijd moest ik oppassen dat ik niet onderuit zou gaan en mijn camera en ik in duigen zouden vallen, ook al ben ik dan goed en duur genoeg verzekerd. Nog zoiets waar dieren geen last van hebben.

De leeuwen kregen kalkoenen, de hyena’s witte konijntjes en de apen groente en fruit. En terwijl ik zo langs alle dieren door het park liep viel me nog een voordeel op van dieren boven mensen. De jongen van dieren maken aanmerkelijk minder kabaal dan mensenkinderen. Goeie God wat een herrie kunnen kinderen maken en dom dat ze zijn! Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen, want ze werden de hele tijd aangemoedigd door hun net zo domme ouders. ‘Kijk! Aapje doet raar!’ of ‘Kijk wat een vieze bips die aap heeft!’. En die ouders kun je het eigenlijk ook niet kwalijk nemen, want die worden op hun beurt weer aangemoedigd door de reclameborden van de Beekse Bergen waarop de dieren ook alleen maar afgeschilderd worden als grappig amusementsobject. Op de posters beweren cheetahs ‘kinderen zijn om op te vreten’. Nou, dat had ik dan best eens willen zien gebeuren. Het zou een stuk rustiger zijn geweest in het park en de cheetahs zouden het beste kerstdiner hebben gekregen dat ze in jaren hebben gehad.

Paul McCartney eet geen vlees, maar dat weten de meeste mensen al wel. Zijn voormalige vrouw at ook geen vlees en stierf toch gewoon aan kanker. Ook dat weten de meesten wel en sommigen halen dat als bewijs aan dat vlees eten dus helemaal niet zo ongezond is. Maar Gandhi deed ook geen vlieg kwaad en stierf toch omdat hij een kogel door zijn lijf kreeg. De wereld zit jammer genoeg niet zo heel erg logisch in elkaar.

Op de website meat.org is een filmje te zien dat McCartney maakte met de titel Glass Walls. ‘Als slachthuizen glazen wanden zouden hebben, zou niemand meer vlees eten’. Misschien een aardig idee voor de kerst om dit filmpje nog even te bekijken voor je besluit je bestelling op te geven bij de keurslager.

Ja sorry. Soms staat er een beetje veel geen vlees op het menu van deze website, maar ik kan het ook niet helpen. Het is nu eenmaal mijn ding en ik hoop nog steeds dat een regelmatig berichtje hierover wellicht een paar mensen over de streep kan trekken om vlees eten ook eens achterwege te laten. Afgelopen dinsdag was er in de Studiozaal van de Tilburgse Schouwburg een debat van het Wereldpodium met als titel Minder vlees mevrouw, maar weet u ook waarom?.

Niko Koffeman (medeoprichter en senator van de Partij van de Dieren), Jan Willem van der Schans (onderzoeker bij het Landbouw Economisch Instituut), Gert van de Bijl (soja-expert van Solidaridad) en Pierre van Oort (veehouder te Biest Houtakker) praatten samen over dit thema en dat ging zoals verwacht geheel volgens de verwachting. De vleesproducenten beweren dat de gevolgen van vlees eten voor dier en milieu wel meevallen of dat er gewerkt wordt aan oplossingen, en Niko Koffeman wees herhaaldelijk op het feit dat wat wij nu normaal vinden helemaal niet zo normaal is. De gewenning, de afvlakking, de afstand tot de werkelijkheid.

Fotografe Tineke Schuurmans kwam na de pauze nog iets vertellen over de expositie mEATing met hetzelfde thema, maar die expositie mag je wat mij betreft overslaan. Wat ik zag sprak me niet aan, en toen de eerste performance van start ging waarbij een schreeuwende en rappende dichter boven het gejank van een electrische gitaar probeerde uit te komen was ik snel vertrokken. De bedoeling zal wel gelegen hebben in het trachten een boodschap over te brengen in een stal vol schreeuwende varkens of iets dergelijks, maar dat heb ik al vaak genoeg gehoord. Alles is lief en leed, maar de laatste tijd merk ik dat ik toch steeds vaker het ‘lief’ opzoek, in de hoop dat dit het leed wat kan verzachten.

Op de website van BiteBack staat een lezing van Hans Bouma die hij gaf ter gelegenheid van Vega-dag, Food for a better world, op 28 november 2009 in de Grote Kerk te Driebergen. Klik hier om zijn verhaal te lezen.

In deze lezing is ook een kort gedicht opgenomen van de joodse dichter Maurits Mok. Heel mooi, heel treffend en precies zoals ik dieren zelf ook voel en ervaar:

In dierenogen valt hetzelfde licht
als in het oog van mensen.

Denkenden gaan met dieren
onder dezelfde hemel
dezelfde einder tegemoet,
door één verlangen voortgedreven:
leven.

Voor de Partij voor de Dieren Brabant heb ik dit jaar weer een paar kerstkaarten gemaakt, ditmaal rond het thema ‘(h)eerlijk eten’ en ‘groente’. De kaarten zijn te bestellen via de provinciale website van de PvdD en je steunt er meteen een goed doel mee.

We gingen op schoolreisje en namen mee… Een rolletje Rang en een rolletje pepermunt van King. Of misschien wel twee of drie, als het van die kleine rolletjes waren, en dan natuurlijk nog een paar boterhammen met kaas en gevulde koeken. En om dat allemaal te kunnen wegspoelen een paar pakjes Sunkist. Het merk bestaat nog, de pakjes zelf niet meer. Jammer eigenlijk, want behalve de waterige smaak waren het handige dingen. Ze konden niet omvallen en door de driehoekige vorm was je ook nooit geneigd ze naast elkaar en rechtop in je tas te gaan zitten ordenen. In plaats daarvan gooide je ze gewoon bij de rest van je spullen. Helemaal rond was nog makkelijker geweest, maar ja, dan heb je een sinaasappel en dat drinkt niet zo makkelijk weg.

Je kunt zeggen wat je wilt over het werk van Hermann Nitsch (zie bericht van afgelopen vrijdag), maar het zijn beelden die nog lang in je hoofd blijven rondspoken. Zelfs op een mooie zondagochtend bij een lekker ontbijt met croissantjes en een gekookt eitje.

Alleen klikken als je eigen ontbijtje/dineetje al een heel eind op weg is in het verteringsproces.

Drie voor de prijs van twee of voor de halve prijs, soms kunnen aanbiedingen erg goed uitpakken. Aanbiedingen waar je echt profijt van kunt hebben, zoals van dingen die je toch al bijna dagelijks gebruikt. Drie dvd’s voor een tientje uit een bak waar maar één leuke film tussen ligt is een voorbeeld van een aanbieding die je links moet laten liggen, maar pakken met twaalf porties kattenvoer voor de halve prijs dus niet. Als je tenminste een kat hebt, anders is het toch nog weggegooid geld.

Bij de dierenzaak hadden ze zo’n aanbieding en ik heb maar gelijk tien pakken gekocht. Tien keer twaalf is hondertwintig, dus qua natvoer ben ik voor Mickey weer klaar voor vier maanden. De pakken heb ik netjes opgestapeld in het berghok bij de keuken, net als destijds met de pakken waspoeder van de Edah. Mickey was erbij en kan ze nu iedere keer zien staan als ik even in het hok moet zijn. Ik hoop dat hij nu eindelijk begrijpt dat ik hem niet zal vergeten en dat ik meer dan genoeg brokjes op voorraad heb, maar ik vrees dat hij morgen rond vieren – zoals altijd – gewoon weer begint met miauwen.