SpoenkJack Tummers

Bij sommige lezers zal het water in de mond lopen bij het zien van deze foto die ik gisteren op de markt maakte, en misschien willen ze zelfs het adres van de marktkoopman. Ik vind het er zelf uitzien alsof een fragmentatiebom ontploft is in het lijf van een of ander dier. Wat mij betreft is een bewijs dat vlees eten cultureel bepaald is, want waarom zou je dit dood vlees, deze bloederige zooi anders tot je willen nemen? En een nootje of een stukje kaas maakt tv-kijken net zo (on)interessant als met een stuk bot in je handen.

Pannenkoeken bakken in de zomer, waarom niet? Met een pak pannenkoekenmix van de Edah en wat ananas is dat best lekker. Hoewel, de Edah? De houdbaarheidsdatum van een bedrijfsnaam of merk is tegenwoordig ook maar beperkt. Daarom hoefde ik in dit geval het pakje pannenkoekenmix niet eens om te draaien om te weten dat het al veel te lang ongebruikt in mijn keukenkastje stond. Jammer. Morgen maar even een nieuw pak kopen bij de EM-TÉ. En dan maar hopen dat ik over een tijd niet met dat pak in mijn handen sta en denk ‘De EM-TÉ? Was dat niet een supermarktketen?’.

Gisteravond – om een uur of acht – kocht ik een softijsje bij de snackbar om de hoek. Niet de kleinste variant in zo’n klein vierkant bakje, maar een hoorntje. Lekker veel ijs dus, want na het eten van een smakelijke pasta kreeg ik opeens zin in ijs en thuis was geen ijs meer voorhanden. Nu hou ik eigenlijk helemaal niet van softijs, zo’n kwak zachte zoete prut, maar de snackbar had niks anders en dus moest ik wel. Bij gebrek aan beter. Maar ik hád naar een andere snackbar kunnen gaan of naar een tankstation. Zelfs de supermarkt was nog open waar ik voor veel minder geld een literbak had kunnen kopen waar ik de hele week nog uit had kunnen snoepen. Dus wat is dat ‘bij gebrek aan beter’ anders dan pure luiheid en gemakszucht?

Stomme vraag natuurlijk, zeker omdat ik mezelf deze vraag stelde tijdens het likken aan mijn bij-gebrek-aan-beter-ijsje. Met welke andere dingen in mijn leven stel ik me ook tevreden ‘bij gebrek aan beter’, terwijl ik met wat meer doorzettingsvermogen en zelfdiscipline misschien wel veel meer voor elkaar zou kunnen krijgen? Natuurlijk kan het altijd beter en daarom is het ook goed om tevreden te kunnen zijn met wat je hebt, toch is het af en toe goed eens stil te blijven staan bij de vraag of je nu echt voor dat softijsje gekozen hebt bij gebrek aan beter of uit luiheid. Wel niet te lang, dat stil blijven staan, want nog een nadeel van softijs is dat het erg snel smelt.

Henry Allingham, Harry Patch en Bill Stone waren een tijdlang de oudste nog levende veteranen die de Eerste Wereldoorlog nog meegemaakt hadden. Harry Patch is nu, met zijn 111 jaar, na het overlijden van Bill Stone (108) en Henry Allingham (113) de oudste nog levende herinnering aan die tijd. Je zou bijna zeggen dat oorlogen goed zijn voor het bereiken van een zeer hoge leeftijd, als je zo’n oorlog tenminste overleeft.

Eerder schreef ik al iets over dit soort ooggetuigen van een andere tijd en dat ze veel meer zijn dan alleen maar een levende herinnering aan een oorlog van bijna een eeuw geleden. Toen ik onlangs op bezoek was bij mijn ouders begon mijn vader weer eens wat te vertellen over vroeger, en dit keer ging het over de smaak van appels. Of beter gezegd de afwezigheid van die smaak, want welke appel hij ook koopt op de markt, geen enkele heeft die volle smaak zoals hij zich die kan herinneren van vroeger. En de reden hiervoor is volgens hem het verdwijnen van hoogstam.

Na even op internet wat gezocht te hebben op ‘hoogstam’ blijkt dat er tegenwoordig weer subsidie gegeven wordt op het planten van hoogstam fruitbomen, hoewel ik het idee krijg dat dit meer te maken heeft met behoud van landschapsbeeld dan met de betere smaak van het fruit. Maar zelfs al zou hij binnenkort weer appels kunnen eten afkomstig van hoogstammige fruitbomen, ik geloof niet dat hij het verschil nog zal merken, want hij geeft zelf al aan dat de laatste jaren de smaak hem aan het verlaten is. Eerst het gezichtsvermogen, dan het gehoor, dan de reuk en smaak. Uiteindelijk verdwijnt toch alles.

Op 9 juni was het nog voorpaginanieuws. Steeds meer eetgelegenheden schrappen foie gras (ganzenlever) van de menukaart vanwege de brute manier waarop deze ganzen vetgemest worden. Vandaar ook dat in Nederland het maken van foie gras wettelijk verboden is omdat het gezien wordt als dierenmishandeling. En terecht, want probeer maar eens zo’n levertje te eten terwijl je kijkt naar een video-opname van het ‘voederen’ van deze ganzen. In tegenstelling tot waar deze ganzen toe genoodzaakt zijn zal je eigen eten er spontaan weer uitkomen.

Maar niet alleen ganzen krijgen tegen hun wil dingen door de strot geduwd, wij burgers ook. Want ondanks dat zo’n beetje iedereen het erover eens is dat dit niet kan en het in ons land zelfs wettelijk verboden is om het te ‘produceren’, zegt die domme gans van een minister Verburg nu doodleuk dat het onmogelijk is om foie gras in ons land te verbieden omdat het in strijd zou zijn met regels van de EU en de Wereldhandelsorganisatie.

Soms denk ik echt dat er een paar kinderen zitting zouden moeten nemen in ons parlament. Want als Verburg dan zoiets zou zeggen kan een kind opmerken:

K: ‘Ja maar, u doet de ganzen pijn!’.
V: ‘Ja dat is zo, maar mensen moeten geld verdienen’.
K: ‘Ja maar, u doet de ganzen pijn!!’.
V: ‘Dat kan niet anders, want dat hebben we zo met andere landen afgesproken’.
K: ‘Ja maar, u doet de ganzen pijn!!!’.
V: ‘Nu moet je eens goed luisteren! Jij bent nog veel te klein om dit allemaal te begrijpen. In de grote mensenwereld is het allemaal niet zo simpel. Dan doen we soms dingen die fout zijn en eigenlijk niet mogen. Dat is nu eenmaal zo en daar moet je maar aan wennen!’.
K: ‘En toch doet u de ganzen pijn!!!!’…

Kinderen kunnen soms lekker zeuren, maar vaak zijn ze ook zo direct en eenvoudig in hun denken dat je er eigenlijk met goed fatsoen niks tegenin kunt brengen. En goed fatsoen – of moraal zo je wilt – is wat er helaas nog weleens ontbreekt in de politiek.

Ik ben gek op pistachenootjes, maar binnen de notenfamilie vind ik het wel een vrij lastig nootje. Tot dusver ben ik hem in supermarkten alleen nog maar tegengekomen met de noot nog in de dop, en die dop laat zich niet altijd makkelijk open krijgen. Als het meezit kun je de dop over de helft openbreken, maar alleen als er een duidelijke spleet zichtbaar is die groot genoeg is om je nagels tussen te krijgen. En dan nog moet je oppassen dat je je nagels niet breekt of een nagel opeens onder de scherpe rand van de dop schiet. En met een beetje pech breekt de dop niet mooi over de midden open waardoor de noot vast blijft zitten in een van beide helften. En wil je die helft alsnog open krijgen dan zul je je tanden moeten gebruiken en van mijn tandarts heb ik geleerd dat tanden zwakker zijn dan nagels.

Als het openbreken wel lukt kan het nog zijn dat je zo zwaar bevochten nootje vanwege het plotseling breken van de dop door de huiskamer vliegt en je hem niet meer kunt vinden. Of de hond heeft hem eerder te pakken dan jij. Kortom, een pistachenootje is erg lekker, maar het is een heel gedoe om er een voor je gevoel acceptabele hoeveelheid van binnen te krijgen. Daarom begrijp ik maar niet hoe onderzoekers tot de conclusie hebben kunnen komen dat het eten van pistachenootjes helpt tegen stress. Waarschijnlijk is dit weer een typisch voorbeeld van een wetenschappelijk onderzoek met verkeerde aannames, want zoals al gezegd ben ik deze nootjes nog nooit tegengekomen zonder dop.

Je hoort wel eens dat het beter is om kinderen een paar keuzemogelijkheden te geven in plaats van op gebiedende wijs te zeggen wat ze wel of niet mogen doen. Als ze een keuze kunnen maken uit een aantal opties hebben ze het gevoel dat ze zelf nog iets in de pap te brokkelen hebben en dat wat ze uiteindelijk gaan doen hun eigen keuze is geweest. Slim bekeken van die psychologen. En wordt trouwens ook in de politiek toegepast als er ‘harde keuzes’ gemaakt moeten worden maar men wil ‘het volk’ laten kiezen. Maar je kunt ook de verkeerde keuzes aanbieden.

Vanmiddag wandelde ik door de stad en voor mij stapte een vrouw van haar fiets met achterop een sip kijkend jongetje. ‘Stop nu eindelijk eens met zeuren!’, zei ze tegen hem. ‘Nou, wat wil je dan? Brinta of een ijsje?’. Wat is dat nu voor keuze voor een kind? Dertig graden in de schaduw en een luchtvochtigheid van 98%! Wie kiest dan niet voor een ijsje? Ik denk dat die moeder iets niet helemaal begrepen heeft, of het betreft een hoogbegaafd kind dat op een slimme manier zijn moeder het idee heeft gegeven dat hij brinta net zo lekker vindt als een ijsje. Het enige voordeel van brinta is dat het niet smelt.

Een van de discussiepunten tussen vegetariërs/veganisten en mensen die wel vlees eten is of de mens van nature nu wel of geen vleeseter is en of de mens daarom vlees nu wel of niet nodig heeft om te overleven. In verband hiermee kwam ik een leuke animatie tegen op YouTube die een hele heldere uitleg geeft waarom de mens van nature géén vleeseter is, maar dat vlees eten cultureel bepaald is.

Klik hier om het filmpje te bekijken »

Er is weer eens iets onderzocht, en nu blijkt dat ‘de sterftekans bij mannen reeds bij een taille van rond de 90 cm 20% hoger is dan bij een taille tot 80 cm’ (teletekst vanochtend). Een significante uitslag na een grootschalig onderzoek bij 360.000 vijftigers uit negen Europese landen.

Vanuit mijn studie psychologie weet ik nog dat het woordje ‘significant’ eigenlijk niet meer betekent dan ‘verantwoorde conclusies toelatend’. Doe je dus een onderzoek en je ontdekt verschillen tussen groepen testpersonen die ook nog eens vaak reproduceerbaar zijn, dan heb je een significant verschil ontdekt. Of dat verschil nu bij wijze van spreken maar 1% is doet er niet toe. Het verschil is 1% tijdens het hele onderzoek en daarom significant.

Uiteraard heb ik er toch maar even een meetlint bijgepakt en mijn eigen omvang gemeten en kwam uit op 90 cm, met ontspannen buikje en gemeten op het punt van de grootste omtrek. Nu weet ik dat hier best wel ietsje vanaf kan (ben weer een beetje aan het joggen) maar betekent 80 cm niet ook dat je dan significant minder chips, olijfjes, kaasjes, wijntjes en kersenflappen tot je hebt genomen? Dan lijkt me dat niet tot een significant prettiger levensstijl voeren. En dus ga ik voor 85 cm, desnoods met iets aangespannen buikje. Per slot van rekening is de mens (ik dus) de maat van alle dingen, en dus ook van mijn buikje.