SpoenkJack Tummers

Een soortgelijk veertje als op deze foto heeft dik anderhalf jaar lang bovenop mijn auto gestaan. Ik zag het veertje op een dag tijdens het instappen op de grond liggen en stak het voor de gein in het scharnier van de antenne, helemaal in de veronderstelling dat het er dan wel weer vanzelf zou afwaaien onderweg. Maar de weken gingen voorbij en het veertje stond er nog steeds. Soms pakte ik het even vast en trok het een stukje omhoog om te zien of het misschien echt klem zat, maar dat was niet zo. Het veertje zat heel losjes in de opening, maar nog regen, wind of storm waren blijkbaar in staat geweest het veertje op te tillen en weg te blazen. Over aerodynamica gesproken!

Zoiets weet je natuurlijk wel, anders waren vogels niet zo goed in staat tot vliegen of konden ze niet van die acrobatische toeren uithalen in de lucht zoals kauwen dat vaak kunnen. Maar toch, wat een razend knap ontwerp is toch zo’n ‘simpel’ veertje. En zelfs na anderhalf jaar zag het er nog net zo mooi uit als toen ik het opraapte van de straat.

Ik ben inmiddels nogal gehecht geraakt aan het zien van dat veertje bovenop mijn auto, vandaar dat ik er maar meteen weer een nieuwe opgezet heb. Ik ben benieuwd hoe lang deze het gaat volhouden.

Helemaal in lijn met het aankomend North Sea Jazz Festival kreeg ik zojuist bezoek van een ‘Dizzy Bird’ (beetje flauw: Dizzy Gillespie en de bekende – tot 2007 – Bird Awards). Een doffe klap tegen het raam en zowel mijn kat Mickey als ik renden naar de deur van het balkon. Hij om te kijken of er iets te pakken viel en ik om de deur snel dicht te doen omdat ik al vermoedde dat het een vogel zou zijn.

De vogel is inmiddels weer gevlogen. Hij heeft ongeveer twintig minuten roerloos op dit plekje gezeten, alleen maar af en toe knipperend met zijn ogen. Mickey ook.

Vanochtend erg vroeg wakker, nog vroeger zelfs dan de vogels. Om vijf minuten over vier hoorde ik ze pas voor het eerst. Ik denk dat het een paar staartmezen waren. Daarna was het even stil totdat ook de roodborstjes wakker werden en pas daarna kwamen de merels op gang. Het over en weer en door elkaar heen zingen van de merels deed me opeens denken aan die oude radio’s van vroeger, die met zo’n groot display waarop de steden te zien waren waar je op af kon stemmen: Hilversum, Köln, Bruxelles, London. Misschien dat de frequenties er toen ook al op vermeld stonden, maar dat kan ik me dan niet meer herinneren.

Als je met de grote draaiknop van zender naar zender en van stad naar stad reisde, en dat deed ik als kind altijd met erg veel aandacht, kon je tussen die plaatsen door allerlei spannend geruis en gefluit horen. Draaide je nog wat sneller aan de knop dan leek dat geluid erg veel op het geluid van deze merels in de vroege ochtend. En terwijl ik zo in mijn bed lag en buiten nog geen enkel menselijk geluid te horen was, vroeg ik me of al die merels, hier en op alle andere plaatsen, er elke ochtend tesamen voor zorgen dat alles in de wereld goed op elkaar wordt afgestemd, de juiste frequentie van die dag, klaar voor de mens om in te stappen.

Wat ik in elk geval zeker weet is dat er iets goed mis zou zijn als ik die vogels op een ochtend niet meer zou horen. Ik denk dat het zelfs nog erger zou zijn dan de breuk in de waterleiding van vanochtend waardoor alle inwoners van Tilburg en Goirle drie uur lang zonder stromend water hebben gezeten. Dan blijkt maar weer eens hoe nauw alles op elkaar afgestemd is en hoe makkelijk ontregeld: niet kunnen douchen, net genoeg water om nog één keer koffie te kunnen zetten en naar de wc te kunnen gaan, tanden poetsen met bronwater, handjes wassen met bronwater, bakje bronwater voor de kat. En toen was het op. En nergens een beekje of watertje in de buurt waar je wat uit zou kunnen drinken of waar je zelfs maar de afwas mee zou durven doen.

Ons wereldje is dus toch al behoorlijk ontregeld vrees ik…

Ik had nog een paar mezenbollen over. De vorige keer dat ik ze aan de vogels wilde geven was niet zo’n succes. Niet voor de vogels tenminste. Maar vanochtend zag ik op een dikke tak een prachtige kraai zitten en besloot het nog maar eens te proberen.

De eerste bol stuiterde een paar keer over de grond en kwam terecht onder de boom van de kraai. De tweede aan de andere kant van het wandelpad, zo’n 15 meter rechts daarvan. De kraai liet zich hierdoor niet wegjagen maar wiegde wel een paar keer naar voren en naar achteren zodat hij zich toch in geval van nood meteen zou kunnen afzetten en wegvliegen.

Een paar seconden later daalde hij neer op de grond en liep naar de mezenbol toe. Hij pikte een paar keer flink in de bol en vulde zijn keel met zoveel mogelijk… (wat zit er eigenlijk in zo’n mezenbol?). Daarna bedacht hij zich blijkbaar, slikte alles door, prikte hard in de bol zodat deze aan zijn snavel bleef hangen en vloog ermee weg.

Ik volgde hem met mijn verrekijker en zag dat hij zo’n honderd meter verderop de bol verstopte onder een laagje bladeren en takjes. Daarna kwam hij meteen weer terug en landde op exact dezelfde plaats als waar de mezenbol had gelegen. Hij pikte de restjes op die er nog moesten liggen, stak toen het pad over en liep in één rechte lijn naar de andere bol toe. Blijkbaar moet hij dat dus de hele tijd onthouden hebben!

Ik kan echt heel opgetogen raken van dit soort dingen. Zien dat er een hele wereld is binnen/naast onze wereld, en dan nog zo goed georganiseerd ook! Hij liet zich namelijk niet afleiden maar werkte eerst de ene bol af voordat hij naar de andere bol toe ging. Zo efficiënt met dingen omgaan, dat zal ik wel nooit leren…

Het enige dat ik niet begrijp is dat deze kraai meteen na het verstoppen van de twee bollen met zijn partner doorging met op de grond bladeren om te kiepen… op zoek naar voedsel. Aan de andere kant, wat moet je als kraai anders de hele dag doen?

De grond is op dit moment keihard door de vorst en overal bedekt met een laagje sneeuw of rijp. In de zomer doe ik er niet aan, maar in de winter wil ik nog wel eens wat mezenbolletjes ophangen op het balkon, of zoals vandaag wat restanten brood, nootjes en zaadjes op een sneeuwvrij plekje op de grond strooien.

Een erg dankbaar werkje om te doen. Het strooisel was in een mum van tijd weer weg.

Vanochtend op de fiets en op weg naar vrienden zag ik opeens iets zwarts langs de kant van het fietspad. Mijn eerste gedachte was ‘een kauw’, maar dat kon niet want ik zag geen hoofd. Tien meter verder toch maar omgedraaid want het zwart glimde zoals alleen de veren van een kauw of kraai dat doen.

Het was inderdaad een kauw. De snavel helemaal weggedrukt in de grond en met de ogen gesloten. Toen ik hem* aanraakte begon hij van me weg te fladderen, maar vliegen zat er duidelijk niet meer in. Er zat een flinke knik in de staart, en alsof daardoor ook het zwaartepunt van de vogel verschoven was kukelde hij bij elke poging vooruit te komen voorover en met zijn hoofd in het gras. De ogen waren inmiddels wel open.

We hebben in Tilburg een vogelasiel en omdat ze niet reageerden op mijn mobiele belletje (het was weekend) ben ik er maar naartoe gefietst. En wat kun je doen als je in het weekend bij hun een gewonde kauw wilt komen afleveren? Je kunt dan, zoals ik, een paar keer aanbellen in de hoop dat er niemand in pyjama geërgerd open doet, een aantal keren rond hun erf lopen en roepen om te kijken of er toch niet iemand is, óf je kunt de vogel achterlaten in de daarvoor bestemde grote kist met stro en met duidelijke opdruk ‘Laat hier uw vogel achter’ en die op een opvallende plaats neergezet is náást het fietsenrek waar ik mijn fiets gestald had.

Goeiemorgen Jack!

*Bij een kauw zien mannetjes en vrouwtjes er hetzelfde uit. Alleen een geoefende kauw ziet meteen het verschil.

Nog even terugkomen op dat geval met mijn duifjes, ik zou het bijna zijn vergeten. Gelukkig is het zo gelopen dat de jongen het nest verlaten hebben nét voordat alle bomen tegen de vlakte gingen. Of misschien heb ik ze er wel uitgejaagd door in die weken elke dag op het balkon te gaan staan kijken of ze er nog wel zaten.

Op dit moment zitten er twee duiven in de dichtsbijzijnde boom. Of het de twee jongen of de ouders zijn kan ik niet zeggen, maar als het nu nog steeds niet tot ze doorgedrongen is zullen ze tegen de lente toch wel moeten gaan beseffen dat ze ergens anders hun nest moeten gaan bouwen. En misschien moet ik dat ook maar eens gaan beseffen, want ik woon hier voor mijn gevoel al veel te lang. Ook voor mij is het hoog tijd eens een andere boom te gaan opzoeken.

Met zeer kort muziekje…

Een paar jaar geleden kocht ik een boek van Achilles Cools over kauwen, getiteld Kauwen in de spiegel. Kauwen blijven me intrigeren. Het zal dan ook niet de eerste keer zijn dat ik over een stoeptegel struikel of bijna tegen een lantaarnpaal bots als ik weer eens ‘wegdroom’ tijdens het kijken naar hun vliegkunsten of gestechel op een dak. ‘Wegdromen’ is dan wat een voorbijganger er van zou maken, ik noem het liever ‘concentratie door fascinatie’. Dat ik daarbij soms toch in hogere sferen terechtkom heeft niks te maken met dromerigheid, maar omdat ze me uitnodigen een kijkje te nemen in hun wereld.

lees verder »

In de bomen achter mijn flat: koolmeesjes, pimpelmeesjes en staartmeesjes. Wordt het niet eens tijd dat die ook gaan fuseren om de overlevingskansen te vergroten?
Alleen nog een nieuwe naam verzinnen: MeezCon, Meezion, Meezzz, aMeeZing, Meez4all, MeezYes, MeeZics…