SpoenkJack Tummers

Ieder beroep heeft zo zijn risico’s, en als je van plan bent je te gaan bekwamen in het maken van foto’s van vogels, bedenk dan van tevoren even waar je gaat staan…

Voorlopig nog op vrijwillige basis worden alle vrije vogels verzocht zich te houden aan de ophokplicht. Zodra een verdachte vogel in het luchtruim gesignaleerd wordt zal het luchtalarm afgaan waarna elke vogel geacht wordt zich zo snel mogelijk naar het dichtsbijzijnde schuilhok te begeven.

Nog niet alle kippen in Nederland zijn opgehokt. Een laatste stelletje blijft zich hardnekkig verzetten tegen hun ‘burgerplichten’.

(eerder geplaatst onder “Inburgeringsplicht“; gebruik de muis om het bolletje te bewegen.)

In het voorjaar deed ik mee aan een vogelcursus en ik denk daar nog steeds met veel plezier aan terug. Je gaat door zo’n cursus toch anders om je heen kijken en ook het parkje achter mijn flat bleek veel levendiger dan ik dacht.

Maar na het broedseizoen viel alles een beetje stil. Er was geen noodzaak meer voor een lokroep of baltsvlucht, en eieren hoefden niet meer beschermd te worden. Maar ik wist niet dat er in het najaar en winter óók vanalles te zien is. Niet altijd spectaculair, maar toch verrassender dan ik had verwacht.

In dat beperkte gebiedje (zie foto) zag ik laatst, en binnen een tijdsbestek van een paar minuten, de volgende vogels: een paar houtduiven, eksters, kraaien, een vlaamse gaai, een paar vinken, koolmeesjes, pimpelmeesjes, roodborstjes, een merel en een groenling, tegen de boomstam een boomkruiper, en nog een paar staartmezen. En vandaag zag ik voor het eerst een koperwiek.

De meesten die dit lezen zal het niks zeggen, dat begrijp ik ook wel, maar toch is het in mijn ogen bijzonder. Het is echt maar een heel klein parkje, gelegen in een woonwijk en ingesloten door een drukke weg en een druk fietspad. En juist daarom vind ik dit ‘teken van leven’ zo bijzonder. Want met vogels is het volgens mij net als met insecten, ook al dompel je het landschap volledig onder in beton, ze zullen niet verdwijnen. Ze zullen wel in aantal afnemen, maar uiteindelijk zullen ze de mens zelfs overleven.

Het is maar een spelletje, maar dan wel op leven en dood! Vanochtend zorgde een klein musje ervoor dat tijdens de voorbereidingen van alweer een volgende Domino Day alvast 23.000 steentjes omver gingen. Iedereen in paniek natuurlijk. Tsja, en wat kun je dan anders dan het vogeltje met een luchtbuks doodschieten? Opgeruimd staat netjes. Stel je toch voor dat er nóg meer schade zou zijn aangericht? Welke verzekeraar zou dat vergoeden?

Het feit dat het hier ging om een relativiteitsmus is iedereen ontgaan. Ondanks het duidelijke teken was er vooral angst en chaos te bespeuren bij de organisatoren en vrijwilligers. Al dat werk voor niks, een droom in duigen.

Ik vraag me af waar de grens zou hebben gelegen. Stel je voor het was geen musje geweest maar een kat of een hond. Zouden ze die ook doodgeschoten hebben? Of nog erger, het kind van één van de vrijwilligers dat zich losrukt uit de hand van zijn moeder: “Oh mama, kijk! Allemaal gekleurde blokjes!”.

Het gaat slecht met de wadvogels in Nederland, en ook vele andere soorten nemen jaarlijks in aantallen af. Wat niet sterft omdat er te weinig voedsel is of door het verdwijnen van broedplaatsen mag vogelvrij verklaard afgeschoten worden omdat ze ‘schadelijk’ zijn of als last ervaren worden. Na de berichten uit aziatische landen zijn er onlangs zes dode zwanen gevonden in Kroatië die overleden zijn als gevolg van de dodelijke variant H5N1 van het vogelgriepvirus, en de Nederlandse Bond van Hoender-, Dwerghoender, en Sier- en Watervogelhouders (NHDB) stelt dat eenden, zwanen en andere watervogels, die uit voorzorg tegen de vogelgriep afgeschermd moeten blijven, maar beter afgemaakt kunnen worden.

We kunnen alvast maar beter onze mondspieren goed gaan oefenen, want als het zo doorgaat wordt het straks akelig rustig op straat en in de bossen en kunnen we naar de vogels fluiten.

Even uitrustend van een hele tijd wandelen door de binnenstad ging ik op een bankje zitten op het Stadhuisplein. Al snel kwamen er een paar duiven rondscharrelen in de hoop op een stukje brood of iets anders eetbaars. Ik heb altijd wel een zwak gehad voor deze stadsduiven, de echte zwervers van de stad. En ook een beetje medelijden. In hun denk ik iets terug te zien van de moderne mens en het stadse leven. Zwervend van de ene afleiding naar de andere en reagerend op elke prikkel die zich aandient. Dag in dag uit.
En terwijl ik er zo over aan het mijmeren was kwam één van de duiven sjokkend naar me toe en sprak me aan.

lees verder »

Ergens heb ik al eens laten vallen dat ik nogal van kraaien hou. Onder de soort ‘kraaien’ vallen de kraaien zelf, samen met kauwen, roeken, vlaamse gaaien en eksters. En alleen deze laatste maakt het me soms moeilijk mijn sympathie voor ze te bewaren.

lees verder »

Wat ben ik toch een pechvogel. Kreeg ik al helemaal geen post op Valentijnsdag, krijg ik nu ook nog eens te horen dat mijn adembenemend mooie inzending voor de gedichtenwedstijd niet heeft gewonnen. Drie andere gedichten zijn wel in de prijzen gevallen, waarvan ik er ééntje hier zal tonen. Hij is typerend voor de andere twee gedichten en laat zien dat ik helemaal niet begrepen heb waar het nu werkelijk om ging.

Ik heb wel het gedicht op een aparte pagina moeten zetten, omdat… Nou ja, lees zelf maar.