SpoenkJack Tummers

Het was me al eens eerder opgevallen bij mensen, dat kleine stukje kraakbeen dat met name zichtbaar is aan de binnenkant van de oorschelp. Bij vriendin MT kon ik het gisteren weer heel duidelijk zien. Soms zijn dit soort details overblijfselen van de manier waarop een mens groeit, van embryo tot geboorte, en soms zijn het restanten van een eerdere fase in onze evolutie, zoals ons staartbeentje. Een herinnering aan onze tijd als aap. En zou het dan kunnen zijn dat ook dat stukje kraakbeen in onze oorschelp ook zo’n overblijfsel is uit vroeger tijden? Zo ja, dan missen we nu behalve zo’n fijne staart nog een extra prachtig pluizig ding. Maar misschien heeft het ook wel een heel andere oorzaak. Wie het weet mag het zeggen.

Het is lang nog geen tijd voor een nieuwe wetenschapsquiz, maar misschien heb ik wel weer een leuke vraag: hoe komt het dat ik, met een oogafwijking van -6, zonder gewone bril maar mét duikbril, onder water perfect scherp kan zien en zelfs beter dan ooit met gezonde ogen?

Een verklaring die ik van iemand kreeg was dat het vast wel iets te maken zal hebben met het water dat als een soort lens gaat fungeren. En ook het laagje lucht tussen de ogen en het vlakke vizier met daarachter pas het water moet een rol spelen. Maar waarom zie ik dan niet óók perfect scherp als ik met mijn neus op een paar centimeter afstand van de glazen wand van een aquarium ga staan en naar de visjes kijk? Als ik dan mijn bril namelijk afzet zie ik nog steeds niks. Behalve dan misschien dat de bak weer eens gepoetst mag worden. Met dingen van dichtbij bekijken hebben mijn ogen namelijk nog geen enkele moeite.

Hier nog twee andere raadsels: eentje over vallende eikels en de andere over de was.

Als kind was de herfst altijd de tijd van eikels rapen, eikels gooien en, als ze klein genoeg waren, eikels schieten (door zo’n pvc-pijp). Soms werd er ook wel eens een poppetje van gemaakt met behulp van luciferstokjes, maar dat vonden we al gauw kinderachtig.

Al die jaren speelden we onder de lange rij met eikenbomen langs de beekrand of klommen er in. Later ging het spelen over in lange wandelingen door de bossen en zelfs nu, als ik naar de stad ga, wandel of fiets ik onder vele eikenbomen door terwijl de grond bezaaid ligt met duizenden eikels. En al die jaren is er nóóit een op mijn hoofd gevallen. Ooit wel eens eentje die tijdens het rijden met een harde klap bovenop het dak van mijn auto terecht kwam, maar nóóit op mijn hoofd. En gezien de hardheid en het puntige uiteinde van zo’n eikel zou ik me dat toch echt moeten kunnen herinneren.

Dus… waarom liggen er duizenden en duizenden op de grond en komt er nooit een op mijn hoofd terecht? En ik heb al navraag gedaan bij anderen en ook hun is het nog nooit overkomen. Zouden ze alleen maar ‘s nachts om een uur of vier vallen? Raar toch? Misschien iets voor de wetenschapsquiz. En net zo raar overigens als dit.

In het vorige bericht over de verrekijker wilde ik ‘verkeerdom’ typen, toen ik me afvroeg of dit niet los van elkaar zou moeten worden geschreven. De Dikke van Dale erbij gepakt en gezocht naar ‘verkeerdom’. In het begin kon ik niks vinden, op internet ook al niet, en ik begon me al langzaam in mijn handjes te wrijven dat ik een woord ontdekt had ze domweg vergeten waren. Want ‘verkeerdom’ is toch een woord dat ik al mijn hele leven gebruik, dus het móet gewoon bestaan! Maar bij de derde keer alles, regel voor regel, zorgvuldig nalezen van de betekenissen van het woord ‘verkeerd’, vond ik opeens toch wat ik zocht: “ik gebruik de begrippen soms verkeerd om merk ik (Bernlef)”.

Los van elkaar dus. Althans volgens de Dikke van Dale. Maar begrijpen doe ik steeds minder van de veronderstelde logica die hierachter zit (‘hier achter’?). Ik heb namelijk ook nog even ‘andersom’ opgezocht en dit moet weer aan elkaar (‘aanelkaar’?).

Maar wat is er nou verkeerd aan verkeerdom dat er anders is aan andersom?

Als ik een witte was draai en daar zit ook een dekbedovertrek bij, dan is het altijd zo dat er op raadselachtige wijze altijd één sok of onderbroek of zakdoek onderin dat dekbedovertrek belandt. Altijd, en altijd ook maar één kledingstuk. Terwijl ik van te voren het dekovertrek over mijn armen in elkaar rol met de opening aan de binnenkant om juist te voorkomen dat ik in het nog klamme laken moet gaan wroeten om dat ding er weer uit te krijgen.

Misschien iets voor de wetenschapsquiz dit najaar?