Het leuke van dieren is dat ze niet op de hoogte zijn van (mensen)regels. En het irritante van dieren is dat ze niet op de hoogte zijn van (mensen)regels. Kijk nou bijvoorbeeld naar deze twee Schotse Hooglanders. Hebben ze ik weet niet hoeveel hectare weide en bos tot hun beschikking, en waar gaan ze liggen uitrusten?
Door het lezen van Wereldreis op de blog van Marinet Haitsma moest ik terugdenken aan iets soortgelijks. Ik dacht dat ik er al eens over geschreven had, maar toch niet. Gewoon vergeten, net zoals de man zelf inmiddels wel vergeten zal zijn. Ik zag hem regelmatig wandelen, ergens tussen de eerste straat voor en de eerste straat na het viaduct onder het spoor. Dat spoor scheidde de man, en mij, van de supermarkt aan de andere kant. Op de fiets is het van mij naar die supermarkt ongeveer vijf minuten, als het tegenzit. En dan voornamelijk vanwege de drie stoplichten die er op dit traject staan. Een stukje van niks. Toch deed die man er te voet minstens een half uur over, maar waarschijnlijk langer. Soms, als ik terugfietste via de andere kant van de weg, zag ik hem bij het stoplicht staan. De laatste blokkade voor het uiteindelijke doel. En dan moest hij later natuurlijk dat hele eind nog terug. Wandelen kon je het dan ook niet noemen wat hij deed. Snel schuifelen zou ik het noemen, maar dan met 1 à 2 centimeter per keer per voet. Zijn rug gekromd, zijn hoofd naar beneden, leek hij in opperste concentratie te zijn. Strak starend naar de stoeptegels, alsof hij die inmiddels stuk voor stuk herkende. Die tegel met dat gebroken hoekje rechtsboven zou hem dan vertellen dat hij op ongeveer eenderde van de afstand was. En die andere, die met dat opgedroogde stukje kauwgum, zou betekenen dat hij bijna bij het viaduct was. Af en toe stond hij even stil, tilde zijn hoofd zo ver mogelijk omhoog en tuurde dan van over de rand van zijn bril naar de einder. Hoe ver nog. Hoe lang blijf ik dit nog doen. Hoe lang leef ik nog.
Op een dag zag ik hem niet meer. Misschien leeft hij nog wel en krijgt hij zijn boodschappen nu thuisbezorgd. Er is, nu ik hier over schrijf, wel iemand anders die het stokje van hem overgenomen heeft. Een vrouw met een rollator die hetzelfde traject aflegt, maar dan nog een stuk langer. Ook haar zie ik soms twee keer achter elkaar. Op mijn heen- en op mijn terugweg van de supermarkt. Haar route loopt door het parkje bij mijn flat, zodat ik haar ook weleens voorbij kan zien schuifelen vanaf mijn balkon. Op de terugweg heeft ze dan drie vier plastic zakken die aan weerszijden van de rollator hangen, met in het mandje nog een extra tas. Ook zij schuifelt, zij het iets sneller. Wat ga ik doen als ik straks oud ben? Laatst nog zat ik op de stoeprand bij een gebouw terwijl er een vrouw met een rollator voorbij kwam. ‘Even lenen?’ vroeg ze glimlachend. ‘Nou’, zei ik, ‘Ik zou bijna zeggen ik kan niet wachten tot het zover is’. ‘Ik kan het je niet aanbevelen’ was haar antwoord. Nee, dat niet. Maar ik heb wel veel respect voor ouderen die blijven schuifelen terwijl ze ook zouden kunnen blijven zitten. Zoals ik straks misschien wel, achter mijn laptop. Schrijvend over wat ik zoal voorbij zie schuifelen onder het raam van mijn kamertje in een of andere bejaardenflat.
Het wild zwijn komt naar Nederland. Kaartjes zijn te koop via de bekende voorverkoopadressen… Als het om een popartiest ging, maar het wild zwijn is helemaal gratis. Op de Veluwe en in Limburg komen ze al voor en volgens recente onderzoeken zijn zwijnenpopulaties zich op veel meer plekken in het land aan het vestigen. In een klein land als het onze is het begrijpelijk dat dan gekeken moet worden naar waar deze dieren kunnen leven zonder schade aan te richten of gevaar op te leveren. Volgens een artikel op de website van de Heimans en Thijsse Stichting zou er ook plek voor ze zijn in Noord-Brabant, bijvoorbeeld ten zuiden van Tilburg. Ik hoop het van harte. Een paar jaar geleden liepen vriend P. en ik in een bos in de buurt van Nijmegen, net over de grens in Duitsland. Na een dagje fotograferen liepen we door een donker gedeelte van het bos terug naar de auto toen er opeens een meter of twintig voor ons iets zwaars en donkers het pad overstak. Een wild zwijn! We schrokken ons rot en waren zelfs even bang. Maar ook zielsgelukkig! Een wild zwijn, zomaar voor onze voeten! We zijn het niet meer gewend, behalve misschien in een dierentuin of met de verrekijker op de Veluwe. Een bos is van oorsprong niet leeg en met alleen maar bomen, planten en vogeltjes. Wolven, wilde katten, wilde zwijnen, vanalles kwam er vroeger voor in onze bossen. Het is ondenkbaar, helaas, dat deze tijden weer zullen terugkeren, maar het wilde zwijn mag van mij komen. Alleen ben ik bang dat ook de jagers zich hierop zullen verheugen. Nog meer schietlol.
Dit blinde konijn zal het erg moeilijk krijgen tijdens het jachtseizoen. Toen ik al wandelend in de buurt kwam kroop het meteen onder een bosje dennentakken en bleef daar stil zitten. Ik kon het tot op twee meter naderen voordat het toch maar besloot te vluchten. Nog net kon ik de witte waas zien voor de ogen. Arm konijn. Het sprong op gevoel bij van me vandaan en kroop tussen de bramenstruiken door het bos in. Veel kans op overleven geef ik het niet. Als het niet zal sterven door toedoen van een jager, dan toch als prooi van een roofvogel of vos. In het laatste geval blijft het in elk geval wel binnen de natuur, en dat kun je van een jager niet zeggen. Wat ze ook zeggen.
Afgelopen zaterdag op de Regte Heide bij Goirle: Luchtvaartclub ‘De Thermiekvogels’ bezig met een regionale wedstrijd zweefvliegen zonder inzittenden. ‘De enige echte buitensport’, volgens een van de aanwezigen. Dan wil ik nog weleens een wedstrijdje indoor parachutespringen meemaken, dacht ik nog, of de vier keer honderd meter roeien. En fotograferen is naar mijn mening toch ook een echte bezigheid voor buiten, maar dat mocht ik van hun geen sport noemen. Zelf vind ik het anders wedstrijd genoeg om bij kwakkelweer toch nog met een paar goeie foto’s thuis te komen.
Tijdens een recente wandeling viel mijn oog op iets zwarts dat aan een prikkeldraad hing. In eerste instantie hield ik het voor een pluk haar van een koe of een donkergekleurd herfstblad. Dichterbij gekomen zag ik dat het een paardemestkever was die met zijn voorste schild vastgeprikt zat op de punt van het prikkeldraad. Wie doet nu zoiets? Een wanhopige natuurfotograaf die al maanden niks meer gepubliceerd heeft en dan maar zijn toevlucht neemt tot het in scène zetten van een foto? Zou niet de eerste keer zijn trouwens. Heel wat foto’s van insecten worden gemaakt binnenshuis of in de beslotenheid van de eigen tuin of kas. Dat scheelt een hoop in licht en (afwezigheid van) wind.
Een tweede mogelijkheid zou kunnen zijn dat deze kever zelf verantwoordelijk is voor deze prikactie. Kevers vliegen net als helicopters in ‘voorovergekantelde’ positie. En wie verwacht er nu opeens prikkeldraad in een voor het overige leeg weiland? Deze kever leefde overigens nog. Ik heb hem voorzichtig van het prikkeldraad losgetrokken en neergezet in het gras, maar natuurlijk niet voordat ik er wat foto’s van had gemaakt.
Een derde optie, en in dit geval de meest waarschijnlijke, is dat dit het werk is van een vogel als de grauwe klauwier. Deze vogel, met haaksnavel en scherpe nagels, staat erom bekend zijn slachtoffers op deze manier achter te laten om ze later op zijn gemak te komen oppeuzelen. Dit geldt niet alleen maar voor insecten. Ook kleine vogels en amfibieën worden op deze manier bewaard voor later. Gisteren trof ik het afgekloofde lijkje aan van – ik vermoed – een kikker. Dit keer niet aan de haak maar met zijn poten rond het prikkeldraad gewikkeld. Aan de verkleurde punt linksboven op de foto is nog te zien dat de kikker aanvankelijk wel vastgeprikt heeft gezeten maar zijn lijfje naderhand is losgeraakt toen er niet meer zoveel vlees aan zat. Met een beetje – morbide – fantasie kun je je voorstellen dat de kikker geprobeerd heeft zijn pootjes rond de draad te slaan om op die manier zichzelf los te kunnen trekken. Maar laten we het er maar op houden dat de kikker op slag dood was…
Een weekje of twee geleden liep ik vrij en blij rond op de Kampina, een heidegebied gelegen tussen Oisterwijk en Boxtel. Ik had mijn motor neergezet op een parkeerplaatsje en was lukraak ergens het bos ingelopen en vandaar terechtgekomen op de heide. Hoewel het gebied niet zo heel groot is, is het toch een plek waar je makkelijk kunt verdwalen. Die opvallende alleenstaande boom kom je wel heel vaak tegen, en die bosrand ook. Erg verwarrend allemaal en een kaart is geen overbodige luxe. Die heb ik ook, alleen lag die thuis. Net als dat handige gps-apparaatje dat ik eens als cadeautje kreeg. Ik kan prima alleen zijn, ook als ik ergens midden in een groot bos ben en urenlang geen ander mens tegenkom. Als ik maar weet waar ik ben.
Ik raakte dus weer eens verdwaald. Hoewel mijn gevoel me vertelde waar de parkeerplaats ongeveer was en dit achteraf ook bleek te kloppen, durfde ik toch niet op mijn gevoel af te gaan. Mijn gevoel liet me dus niet in de steek, maar ik het gevoel. Wat zou een gps-apparaatje nu fijn zijn, dacht ik nog. Altijd precies te kunnen weten waar je ergens bent. Zouden dit soort uitvindingen voortkomen uit een soort collectieve angst? Eerst vertelden we elkaar verhalen zodat we niet zouden vergeten wie we zijn en waar we vandaan komen. Daarna legden we deze verhalen vast in boeken voor het geval we de verhalen zouden gaan vergeten. Weer wat later vonden we de radio en de tv uit zodat we konden weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Daarna de mobiele telefoon die ons altijd bereikbaar maakt zodat we niet het gevoel krijgen dat men ons zal vergeten. En een roep om hulp is slechts een druk op de knop, waar je ook bent. Alleen heb je daar in een bos of op de heide niks aan als je anderen niet precies kunt vertellen wáár je bent. Daarom verzonnen we de gps. Een systeem dat ons precies vertelt waar we zijn. Geografisch gezien dan, want voor de rest zijn we nog steeds hopeloos verdwaald. En ik weet wel dat de gps uitgevonden werd voor het Amerikaanse leger, maar het leger is er ook alleen maar omwille van onze collectieve angst voor de ander.
Hij/zij zag me en maakte zich sierlijk doch zeer snel uit de voeten/poten.
Uit het raam van de flat van mijn moeder zag ik iets dat ik aanvankelijk niet kon plaatsen. Op het wandelpaadje liep een nogal zwaarlijvige man. Sjokken is eigenlijk een beter woord, zijn enorme buik maakte gewoon rechtuit lopen bijna onmogelijk. Een vrouw met hond liep hem tegemoet. De man bleef stilstaan toen de vrouw nog zo’n twintig meter bij hem verwijderd was. Bij hem aangekomen gaf de vrouw de lijn (met hond) aan de man, trok haar handschoenen uit en boog zich voorover om de veters van de man te strikken. De man zelf bleef rechtop staan en keek recht vooruit en over de vrouw heen het parkje in. Toen de vrouw klaar was met strikken stond ze weer op, trok haar handschoenen weer aan, pakte de lijn (met hond) weer over van de man en liep door.
Vreemd toch? Kenden ze elkaar? Was dit een dagelijks afspraak tussen hen beiden op deze plek in dit parkje? Neen, ze kenden elkaar niet, maar de man in kwestie is in de buurt blijkbaar een bekende. Een vriendelijke en niet al te slimme man met nogal wat beperkingen zullen we maar zeggen. Als hij al veters kon strikken was dit met de omvang van zijn buik toch onmogelijk en daarom liet hij ze strikken, desnoods onderweg en door een vreemd iemand. Maar het mooie van dit gebeuren was dat de vrouw deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was om even te stoppen en de veters te strikken van iemand die ze verder niet kent. Zo mooi dat ik het wel een prachtig gebaar zou vinden voor 2010. Als je iemand ziet bij wie de veters loshangen, zeg dan niet tegen de persoon in kwestie ‘Uw veters hangen los’, maar biedt ook meteen aan ze voor deze man of vrouw even te strikken.
Of het door het dalende waterniveau komt of door het zachte weer van de afgelopen tijd, de grote waternavel doet het erg goed. Dit leuke groene plantje is eigenlijk ‘een moerasplant uit Noord-Amerika en is in Nederland geïntroduceerd door de handel als vijver- en aquariumplant. Doordat vijvers binnen korte tijd door de plant overwoekerd raken, werden de planten in het oppervlaktewater gedumpt. Mede hierdoor raakten in korte tijd grote wateroppervlaktes bedekt met plantenmassa, die de doorstroming van het water belemmerden. Het opruimen van de grote waternavel heeft bij de waterschappen tot extra kosten voor het waterbeheer geleid. Mede hierdoor is het sinds 2001 verboden om nog te handelen in de grote waternavel of deze in bezit te hebben.’
(bron: www.exotentellen.nl)
De last die de grote waternavel in ons land veroorzaakt is dus het gevolg van een uit de hand gelopen import en bewijs voor het feit dat je niet zomaar iets uit de ene biotoop in de andere kunt plaatsen. Laat het Wilders maar niet horen…
