Je zou denken dat met al die regen die we onlangs hebben gehad het wel over zou zijn met de droogte. Toch zie ik overal waar ik in het bos kom en langs weilanden dat sloten zonder uitzondering droog staan. Zelfs hele vennen staan bijna tot de bodem droog. Dat kan ook mede veroorzaakt zijn doordat boeren in een tijd van aanhoudende droogte extra water verbruiken. Hoe dat precies werkt weet ik even niet meer, maar ik heb me eens laten uitleggen dat landbouwgrond soms bewust lager ligt dan omringend land zodat het aanwezige water rondom hier naartoe zal afvloeien. Met als gevolg dat de groente er goed bijstaat maar heide en bos minder. Zo kon ik dit keer een slootje instappen waar ik normaal gesproken natte voeten zou krijgen. De bodem was helemaal bedekt met iets dat leek op grote lappen perkament. Het resultaat van een dik pak herfstbladeren dat maanden aan een stuk op het oppervlak van het water heeft gedreven en nu, na helemaal verkleefd en uiteengevallen te zijn, opgedroogd en wel op de bodem van de sloot lag. En daaronder zit nog nieuw leven. Nieuwe plantjes die met een enorme groeikracht door die deken heen weten te breken. Over een paar maanden zullen alweer de eerste bladeren van de bomen vallen voor de aanmaak van een nieuw laagje ‘perkament’. Volgend jaar, volgende zomer. Eerst nog maar even genieten van deze zomer.

Drinken, drinken en nog eens drinken. Erg belangrijk met dit warme weer, en daarom had ik gisteren bijna niks bij me. Op de weg terug van die afgebrande kippenstal besloot ik bij Westelbeers nog even het bos in te lopen. Een half litertje water had ik bij me, meer niet. Als een eenzame wandelaar in de woestijn had ik mezelf al op rantsoen gezet. Telkens niet meer dan één flinke slok, dat moest voldoende zijn. De koeien die ik voorbij liep lagen rustig aan de rand van het weiland onder de schaduw van een paar hoge bomen. Daar stond ook hun drinkbekken. Aan de andere kant van het pad kronkelde een watertje dat ik echter niet kon zien vanwege de hoge begroeiing aan weerszijden. Toen ik besloot dat het welletjes was voor die dag en ik omkeerde was het flesje leeg. Op de terugweg kreeg ik steeds meer dorst en ik raakte er stilaan van overtuigd dat drinken na dorst fijner is dan de vervulling van welke andere zintuigelijke of zinnelijke behoefte ook.

Terwijl ik zo terugliep naar mijn motor zag ik in mijn ooghoek iets zwarts op een blad zitten. Als je regelmatig in het bos komt, op zoek naar insecten, zul je merken dat je heel vaak lichte of donkere vlekken op bladeren ziet die bij nader inzien niet meer zijn dan een verfrommeld stukje natuur. Een half takje, een verschrompeld blad van een boom, of simpelweg de schaduw van het blad erboven. Dit keer was het echter een vlieg. Een hele gewone vlieg die ik normaal gesproken mooi had laten zitten, maar deze vlieg zat daar op zijn gemak te genieten van een druppeltje water. De rotzak! Ik had het van hem af kunnen pakken, maar ook vliegen hebben dorst. En dat piepkleine druppeltje mag dan misschien een emmer zijn in de belevingswereld van een vlieg, voor mij was het niet meer dan een gebiedje van vijftig bij vijftig pixels, gezien door een macrolens. Insect zijn heeft zo zijn voordelen.

Bij het tankstation kreeg ik een gratis zakje water. Waarschijnlijk een nieuwe manier om straks water te kunnen gaan verkopen nu men de fabrikanten heeft gewezen op de enorme verspilling van energie en materiaal bij de productie van de plastic flesjes met water. Maar die hadden wel weer als voordeel dat je ze makkelijk open kon krijgen. Het plastic zakje heb ik uiteindelijk uit ergernis maar de schaar ingezet en laten leeglopen in de wasbak van het aanrecht. ‘Tear and sip’ stond er op het lipje geprint, en met een pijl die duidelijk naar boven wees. Ik heb ‘gepulled’ en ‘geteared’ maar kreeg het met geen mogelijkheid open. Wel met schaar, maar die heb je niet altijd bij je. Je zult maar erge dorst hebben.

Op de website www.maakeenmeter.nl van Natuurmonumenten kun je je eigen meter grond toevoegen en daarmee helpen dit de grootste site ter wereld te laten worden. Wat het nut hier verder van is weet ik niet, maar het is leuk en dus ook maar een metertje toegevoegd. Aanvankelijk wilde ik een opening creeëren voor mezelf door er een metertje lucht en wolken aan toe te voegen, maar zelf een foto uploaden zit er helaas niet in. Zelf heb ik nu gekozen voor een vierkante meter water welke terug te vinden is als de 2930e vierkante meter op deze website.

Bij iedere meter staat een bordje met je naam en een weetje over het soort gebied dat je zelf hebt toegevoegd. In mijn geval staat er het volgende: Wist u dat 1 liter water van precies 4 graden Celsius precies één kilo weegt? Nee, dat wist ik niet. En wat ik nog steeds niet weet – en best wel graag zou willen weten – is of dit betekent dat ik dan onder nul meer of minder weeg. Of andersom geredeneerd, of ik liggend op het strand bij dertig graden zwaarder of lichter ben. Zo gaat dat vaak met weetjes. Zo weet je iets, zo levert het des te meer nieuwe vragen op.

Of het door het dalende waterniveau komt of door het zachte weer van de afgelopen tijd, de grote waternavel doet het erg goed. Dit leuke groene plantje is eigenlijk ‘een moerasplant uit Noord-Amerika en is in Nederland geïntroduceerd door de handel als vijver- en aquariumplant. Doordat vijvers binnen korte tijd door de plant overwoekerd raken, werden de planten in het oppervlaktewater gedumpt. Mede hierdoor raakten in korte tijd grote wateroppervlaktes bedekt met plantenmassa, die de doorstroming van het water belemmerden. Het opruimen van de grote waternavel heeft bij de waterschappen tot extra kosten voor het waterbeheer geleid. Mede hierdoor is het sinds 2001 verboden om nog te handelen in de grote waternavel of deze in bezit te hebben.’
(bron: www.exotentellen.nl)

De last die de grote waternavel in ons land veroorzaakt is dus het gevolg van een uit de hand gelopen import en bewijs voor het feit dat je niet zomaar iets uit de ene biotoop in de andere kunt plaatsen. Laat het Wilders maar niet horen…