Wat is de optimale denktemperatuur voor een mens? Volgens informatie die ik vond op internet over de optimale temperatuur voor de hersenen is het als volgt: ‘Onderzoekingen tonen aan dat voor zeventig procent van de mensen 21 graden de optimale temperatuur is. Vijftien procent voelt zich bij 20 graden beter. Vijftien procent heeft 22 graden nodig.’ Met een temperatuur van 30 graden of hoger is het dus niet al te best gesteld met ons denkvermogen, en daar kan ik wel over meepraten. Gedachten kleven op de vreemdste manieren aan andere gedachten, smelten al terwijl ze ze zich nog maar net aan het ontwikkelen zijn. Het is dan ook niet voor niks dat de meeste wetenschappelijke ontdekkingen gedaan worden door landen op het noordelijke halfrond. Toch is dat ooit anders geweest, in de tijd van de Oude Grieken. Pythagoras kon ook bij dertig graden sommetjes oplossen en Plato en Aristoteles filosofeerden de olijven van de bomen. Dat is nu wel anders. Zelfs eenvoudig rekenen kunnen de Grieken niet meer, daar hebben ze Brussel voor nodig. Klimaatverandering zou de oorzaak kunnen zijn. Misschien was het in het oude Griekenland wel het hele jaar door 21 graden. Net zo’n klimaat als vandaag de dag op de Azoren. Nooit kouder dan 15 graden, nooit warmer dan 25. Alleen heb ik nog nooit gehoord van een beroemde wiskundige of befaamde universiteit op de Azoren. Er zullen dus nog meer factoren een rol spelen die bepalen wat de optimale omstandigheden zijn waarin een mens het best tot denken in staat is. Daar zal ik binnenkort nog eens over doordenken. Nu niet. Veels te warm. Overigens is ‘denktemperatuur’ een nieuw woord. Google kent het tenminste niet. Dat heb ik dan toch maar mooi even bedacht, zo in die hitte. Google dacht dat ik misschien ‘drinktemperatuur’ bedoelde, maar dat bedoelde ik niet. Wat de optimale drinktemperatuur is hoef ik niet op internet op te zoeken. Dat staat gewoon bij mij in de koelkast.

Het is warm. Té warm? Ik vind van niet. Als ik eens zit te puffen en te zweten van het benauwde weer denk ik altijd even terug aan die lange winter die we achter de rug hebben. Toen kon ik ‘s morgens om zeven uur niet de deur van het balkon opendoen en op blote voeten naar buiten lopen. En als ik al eens op dat tijdstip op het balkon ging staan zag ik niks want het was nog donker buiten. Duizend maal liever puffen dan bibberen wat mij betreft en een mooi excuus om regelmatig wat verkoeling te zoeken op een terrasje.

De tulpen bloeien, de kleren hangen kleurig te wezen in de etalages van winkels, maar het wil nog niet echt vlotten met de lente…

Na de herrie van grasmaaiers en een tijdje later de bladblazers was het vanochtend de beurt aan de zuigwagen om me in alle vroegte met hoofdpijn wakker te laten worden. Maar als ze dan toch zonodig rond moeten rijden, kunnen ze dan niet ook meteen even de sneeuw mee opzuigen? Dat wit in de lucht en op de grond, ik kan er steeds moeilijker tegen. Ik ben niet de enige, iedereen klaagt hierover. En ik weet ook wel dat dat onzin is en typisch nederlands, maar een mens zou geen mens zijn als hij niet spontaan zou gaan nadenken over mogelijke oplossingen: vloerverwarming door heel de stad, van die terrasverwarmingslampen aan bomen en lantaarnpalen, groen pigment in de wolken injecteren zodat alles groen wordt in plaats van wit. Wetenschappelijk gezien is het allemaal mogelijk, nu de wil nog om het te doen.

Ziehier het laatste nog in levend zijnde lid van het Bah-volk. Ik zal geen traantje laten als ook die eenmaal verdwenen is.

Een prachtig gezicht, al die besneeuwde fietsen. Hoeveel rijen fietsenrekken er bij het station in Tilburg staan weet ik niet, maar het zijn er in elk geval heel veel. Daardoor is het in de zomer al vaak lastig om je fiets terug te vinden, maar nu ze onder een flink pak sneeuw zitten helemaal. En alsof het niet al moeilijk genoeg is had de eigenaar van de stationsfietsenstalling over ieder zadel een geel plastic beschermhoesje getrokken. Heel attent omdat je daardoor als fietser je kont droog kunt houden, maar niet echt bevorderlijk voor het onderscheidende vermogen van je eigen fiets.

De eerste nachtvorst van het najaar. Een dun laagje rijp ligt op de daken van de huizen te glinsteren in de zon en op de blaadjes van de bomen. Een buurman krabt het ijs van de ramen van zijn auto. Voor de rest is het nog doodstil buiten, op een paar kauwen na die bovenop een schoorsteen zitten te bakkeleien wie het eerst in de vroege ochtendzon mag zitten. De rest van de stad schijnt nog onder de dekens te liggen of in elk geval achter gesloten gordijnen. Zelf was ik vanochtend al vroeg uit bed, ongeduldig en vol energie. Ik heb mezelf nooit eerder vergeleken met een groente, maar van spruitjes zegt men weleens dat die pas op hun best zijn na het eerste nachtje vorst…

Het probleem met weersvoorspellingen is dat er vaak niks van klopt. Zo werd gisteren nog de voorspelling gedaan dat het weer vrijdag compleet om zou slaan, vandaag is de prognose dat het droge en bestendige weer – een paar buitjes uitgezonderd – nog wel een tijdje zal voortduren. Maar een nog groter probleem – mijn probleem – is dat weerberichten zo onduidelijk zijn. Het oosten heeft onweer, het westen bewolking. In het noorden zijn er opklaringen en in het zuiden valt regen. Maar hoe zit het met het weer bij mij? Wat schiet ik ermee op te weten hoe het weer ten noorden, westen, oosten en zuiden van me is?

Waarom val ik bijna van mijn fiets als ik bij windkracht 8 opeens een windvlaag van opzij krijg maar fietst dat meisje in de film De Storm bij windkracht 11 fier rechtop over de dijk? En waarom konden de mensen in die film gewoon op de dijk staan en naar de zee staren terwijl ik bij tegenwind voorover moet gaan hangen om niet achterover te kukelen? En hoe kan het dat ze elkaar überhaupt konden verstaan bij de herrie van een zuidwesterstorm? Omdat het – vergeef me de flauwe woordspeling – een storm was in een glaasje Hollands leidingwater. Geen spectaculaire dijkdoorbraak, geen beelden van mensen, koeien en schuurtjes die meegesleurd worden door het water. Misschien was het toen ook wel niet zo spectaculair, alleen maar heel veel en heel onverwachts. Maar om een film wat interessanter te maken voor het oog zul je als filmmaker toch hier en daar wat moeten overdrijven. Een scène als in de film The Day after Tomorrow waarin New York overspoeld wordt door een enorme vloedgolf zou iets teveel van het goede zijn geweest, maar een beetje rampenfilm moet het toch van dit soort beelden hebben. En daarom zat ik afgelopen week een beetje beteutert in de bioscoop op het moment dat iemand riep ‘Het water komt!’. Nou, waar dan, waar dan!?

Na een kwartiertje was het eigenlijk gedaan met de film. De spanning waar ik op zat te hopen kwam niet, en daarna volgde een eindeloze zoektocht naar de baby. Heeft u misschien mijn baby gezien? zou dan ook een betere titel voor deze film zijn geweest, of klink ik nu te negatief? Dan wil ik hier best aan toevoegen dat er hele mooie beelden in de film zaten en dat ik onder de indruk was van het talent van de hoofdrolspelers, maar het maken van een rampenfilm moeten ze toch overlaten aan Hollywood.

Wat was het gisteren toch een noodweer overal in Nederland. Overal? Nee, een klein plaatsje helemaal in de zuidwesthoek van Nederland bleef zo goed als de hele middag regenvrij. Stralend blauwe lucht, hier en daar een wolkje, lekker windje, en vooral heel weinig volk.
Waarschijnlijk hadden alle vakantiegangers in die streek de weerberichten gehoord en waren massaal landinwaarts getrokken, op zoek naar overdekt vertier. Wat een geluk!