SpoenkJack Tummers

Het is net als bij een terloops gesprekje op straat of in de supermarkt, als je even niet weet wat je op je weblog moet zetten kun je nog altijd over het weer beginnen. Op de website van het KNMI van vandaag staat het volgende: ‘Morgenochtend trekt de regen naar het oosten weg, maar we krijgen dan weer met buien te maken.’ Ingewikkelde materie, dat weer. Regen is dus meteorologisch gezien niet hetzelfde als een bui. In België spreken ze ook regelmatig over ‘buiïge regen’, wat dan zoveel wil zeggen dat de regen niet constant is maar verpreid over de dag in enkele buien. Voor de wandelaar of fietser maakt dat allemaal niet zoveel uit, nat wordt die er toch wel van. Alleen dat spreekwoord dat zegt dat na regen zonneschijn komt kunnen we wel schrappen, het kan namelijk net zo goed een bui zijn.

‘Het is ongekend warm voor de tijd van het jaar’ volgens de mannen en vrouwen van het weerbericht van de NOS. Ongekend? Volgens mij werken ze al een paar jaar voor de NOS en dan zouden ze toch moeten weten dat het al vaker zo warm is geweest in het najaar. Om even hun en ons geheugen op te frissen drie blogjes die ik eerder schreef over dit ‘ongekend’ warme weer.

26 oktober 2005: Geen goed Nederlands
16 november 2006: Buiten spelen
22 november 2009: Nog even mooi weer

De laatste link bevat trouwens wel een omslagpunt richting de winter. Ik schreef het drie dagen voor de dood van mijn vader en las het net nog eens terug. Hij had tot op het laatst geen last van zijn geheugen, hoogstens van onbegrip als hij zich afvroeg ‘Waar ben ik nu toch zo moe van?’. Hij was denk ik net zo moe en zwaar als de zomer nu. Het is nog warm, de zon schijnt volop, maar je weet en voelt dat het op is.

Het bleef gisteren lang zonnig, maar ‘s avonds werd het dan eindelijk een beetje noodweer. Als het al in de ochtend aangekondigd wordt is het best lang wachten. Ik begrijp ook nooit zog goed waarom ze het een waarschuwing noemen. Een storm of een flinke onweersbui is prachtig en ik kijk er altijd naar uit. Ze zouden het moeten aankondigen als een blijde gebeurtenis, iets waar je met de hele familie eens goed voor gaat zitten. Die avond had ik afgesproken met een vriendin om wat computerproblemen bij haar te gaan oplossen. Ze woont 13 hoog in een flat in Tilburg en de enige momenten dat ik vind dat ze daar perfect woont, zo hoog. Het duurde lang voordat ik een foto had die de moeite waard was. Even doorsturen naar wat redacties van kranten, dacht ik. Alleen was ik vergeten dat het computerprobleem waar ik voor gekomen was een falende internetverbinding was. En dus viel er niks door te sturen tot laat in de avond, en dan draaien de persen natuurlijk al. Misschien binnenkort toch maar eens uit gaan kijken naar zo’n smartphone met internetverbinding. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen.

Wat is de optimale denktemperatuur voor een mens? Volgens informatie die ik vond op internet over de optimale temperatuur voor de hersenen is het als volgt: ‘Onderzoekingen tonen aan dat voor zeventig procent van de mensen 21 graden de optimale temperatuur is. Vijftien procent voelt zich bij 20 graden beter. Vijftien procent heeft 22 graden nodig.’ Met een temperatuur van 30 graden of hoger is het dus niet al te best gesteld met ons denkvermogen, en daar kan ik wel over meepraten. Gedachten kleven op de vreemdste manieren aan andere gedachten, smelten al terwijl ze ze zich nog maar net aan het ontwikkelen zijn. Het is dan ook niet voor niks dat de meeste wetenschappelijke ontdekkingen gedaan worden door landen op het noordelijke halfrond. Toch is dat ooit anders geweest, in de tijd van de Oude Grieken. Pythagoras kon ook bij dertig graden sommetjes oplossen en Plato en Aristoteles filosofeerden de olijven van de bomen. Dat is nu wel anders. Zelfs eenvoudig rekenen kunnen de Grieken niet meer, daar hebben ze Brussel voor nodig. Klimaatverandering zou de oorzaak kunnen zijn. Misschien was het in het oude Griekenland wel het hele jaar door 21 graden. Net zo’n klimaat als vandaag de dag op de Azoren. Nooit kouder dan 15 graden, nooit warmer dan 25. Alleen heb ik nog nooit gehoord van een beroemde wiskundige of befaamde universiteit op de Azoren. Er zullen dus nog meer factoren een rol spelen die bepalen wat de optimale omstandigheden zijn waarin een mens het best tot denken in staat is. Daar zal ik binnenkort nog eens over doordenken. Nu niet. Veels te warm. Overigens is ‘denktemperatuur’ een nieuw woord. Google kent het tenminste niet. Dat heb ik dan toch maar mooi even bedacht, zo in die hitte. Google dacht dat ik misschien ‘drinktemperatuur’ bedoelde, maar dat bedoelde ik niet. Wat de optimale drinktemperatuur is hoef ik niet op internet op te zoeken. Dat staat gewoon bij mij in de koelkast.

Het is warm. Té warm? Ik vind van niet. Als ik eens zit te puffen en te zweten van het benauwde weer denk ik altijd even terug aan die lange winter die we achter de rug hebben. Toen kon ik ‘s morgens om zeven uur niet de deur van het balkon opendoen en op blote voeten naar buiten lopen. En als ik al eens op dat tijdstip op het balkon ging staan zag ik niks want het was nog donker buiten. Duizend maal liever puffen dan bibberen wat mij betreft en een mooi excuus om regelmatig wat verkoeling te zoeken op een terrasje.

De tulpen bloeien, de kleren hangen kleurig te wezen in de etalages van winkels, maar het wil nog niet echt vlotten met de lente…

Na de herrie van grasmaaiers en een tijdje later de bladblazers was het vanochtend de beurt aan de zuigwagen om me in alle vroegte met hoofdpijn wakker te laten worden. Maar als ze dan toch zonodig rond moeten rijden, kunnen ze dan niet ook meteen even de sneeuw mee opzuigen? Dat wit in de lucht en op de grond, ik kan er steeds moeilijker tegen. Ik ben niet de enige, iedereen klaagt hierover. En ik weet ook wel dat dat onzin is en typisch nederlands, maar een mens zou geen mens zijn als hij niet spontaan zou gaan nadenken over mogelijke oplossingen: vloerverwarming door heel de stad, van die terrasverwarmingslampen aan bomen en lantaarnpalen, groen pigment in de wolken injecteren zodat alles groen wordt in plaats van wit. Wetenschappelijk gezien is het allemaal mogelijk, nu de wil nog om het te doen.

Ziehier het laatste nog in levend zijnde lid van het Bah-volk. Ik zal geen traantje laten als ook die eenmaal verdwenen is.

Een prachtig gezicht, al die besneeuwde fietsen. Hoeveel rijen fietsenrekken er bij het station in Tilburg staan weet ik niet, maar het zijn er in elk geval heel veel. Daardoor is het in de zomer al vaak lastig om je fiets terug te vinden, maar nu ze onder een flink pak sneeuw zitten helemaal. En alsof het niet al moeilijk genoeg is had de eigenaar van de stationsfietsenstalling over ieder zadel een geel plastic beschermhoesje getrokken. Heel attent omdat je daardoor als fietser je kont droog kunt houden, maar niet echt bevorderlijk voor het onderscheidende vermogen van je eigen fiets.

De eerste nachtvorst van het najaar. Een dun laagje rijp ligt op de daken van de huizen te glinsteren in de zon en op de blaadjes van de bomen. Een buurman krabt het ijs van de ramen van zijn auto. Voor de rest is het nog doodstil buiten, op een paar kauwen na die bovenop een schoorsteen zitten te bakkeleien wie het eerst in de vroege ochtendzon mag zitten. De rest van de stad schijnt nog onder de dekens te liggen of in elk geval achter gesloten gordijnen. Zelf was ik vanochtend al vroeg uit bed, ongeduldig en vol energie. Ik heb mezelf nooit eerder vergeleken met een groente, maar van spruitjes zegt men weleens dat die pas op hun best zijn na het eerste nachtje vorst…