SpoenkJack Tummers

Het probleem met weersvoorspellingen is dat er vaak niks van klopt. Zo werd gisteren nog de voorspelling gedaan dat het weer vrijdag compleet om zou slaan, vandaag is de prognose dat het droge en bestendige weer – een paar buitjes uitgezonderd – nog wel een tijdje zal voortduren. Maar een nog groter probleem – mijn probleem – is dat weerberichten zo onduidelijk zijn. Het oosten heeft onweer, het westen bewolking. In het noorden zijn er opklaringen en in het zuiden valt regen. Maar hoe zit het met het weer bij mij? Wat schiet ik ermee op te weten hoe het weer ten noorden, westen, oosten en zuiden van me is?

Waarom val ik bijna van mijn fiets als ik bij windkracht 8 opeens een windvlaag van opzij krijg maar fietst dat meisje in de film De Storm bij windkracht 11 fier rechtop over de dijk? En waarom konden de mensen in die film gewoon op de dijk staan en naar de zee staren terwijl ik bij tegenwind voorover moet gaan hangen om niet achterover te kukelen? En hoe kan het dat ze elkaar überhaupt konden verstaan bij de herrie van een zuidwesterstorm? Omdat het – vergeef me de flauwe woordspeling – een storm was in een glaasje Hollands leidingwater. Geen spectaculaire dijkdoorbraak, geen beelden van mensen, koeien en schuurtjes die meegesleurd worden door het water. Misschien was het toen ook wel niet zo spectaculair, alleen maar heel veel en heel onverwachts. Maar om een film wat interessanter te maken voor het oog zul je als filmmaker toch hier en daar wat moeten overdrijven. Een scène als in de film The Day after Tomorrow waarin New York overspoeld wordt door een enorme vloedgolf zou iets teveel van het goede zijn geweest, maar een beetje rampenfilm moet het toch van dit soort beelden hebben. En daarom zat ik afgelopen week een beetje beteutert in de bioscoop op het moment dat iemand riep ‘Het water komt!’. Nou, waar dan, waar dan!?

Na een kwartiertje was het eigenlijk gedaan met de film. De spanning waar ik op zat te hopen kwam niet, en daarna volgde een eindeloze zoektocht naar de baby. Heeft u misschien mijn baby gezien? zou dan ook een betere titel voor deze film zijn geweest, of klink ik nu te negatief? Dan wil ik hier best aan toevoegen dat er hele mooie beelden in de film zaten en dat ik onder de indruk was van het talent van de hoofdrolspelers, maar het maken van een rampenfilm moeten ze toch overlaten aan Hollywood.

Wat was het gisteren toch een noodweer overal in Nederland. Overal? Nee, een klein plaatsje helemaal in de zuidwesthoek van Nederland bleef zo goed als de hele middag regenvrij. Stralend blauwe lucht, hier en daar een wolkje, lekker windje, en vooral heel weinig volk.
Waarschijnlijk hadden alle vakantiegangers in die streek de weerberichten gehoord en waren massaal landinwaarts getrokken, op zoek naar overdekt vertier. Wat een geluk!

Om drie uur ‘s middags belde vriendin M. op of ik zin had ‘s avonds nog even naar een kroeg te gaan. Laatste mooie dag van een hele reeks, dus waarom niet. Maar aangezien er een weersomslag voorspeld was toch maar even kijken op internet of het wel veilig was om gekleed in enkel een t-shirt op de fiets te stappen.

Ik begon te zoeken op webcams in Nederland. Slim van mij. De wind, wolken en regen zouden uit het westen komen opzetten, dus begon ik te zoeken naar webcams in Zeeland, Den Haag en Zandvoort. Met de huidige windsnelheden zou ik kunnen inschatten of en wanneer het in het westen al zou regenen, ik met enige mate van zekerheid nog luchtig gekleed richting de stad zou kunnen fietsen.

Zeeland haperde. De webcams waren of al aardig ontregeld door noodweer of al in zijn geheel uit de lucht. Scheveningen bood niet veel beters. Een grijze lucht maar onmogelijk in te schatten of het er al regende of niet. Zandvoort heb ik maar kort bekeken. Als het daar al regende zou het bij een gelijkblijvende westenwind toch ten noorden van Tilburg voorbij trekken en dus niet echt op mijn situatie van toepassing zijn.

Toch niet zo overzichtelijk en duidelijk als ik dacht. Uiteindelijk dus maar op de fiets gestapt in een t-shirtje, maar mét regenjas in de fietstas. En aangezien ik dat toch al van plan was, waarom heb ik dan al die tijd zitten verdoen met internetten terwijl ik ook buiten in de zon had kunnen zitten?

Internetters zijn af en toe maar rare mensen… (ik heb het over mezelf, niet over de lezer van dit stukje natuurlijk).

“Het kan regenen en stormen en vriezen dat het kraakt”. Ik hoor het mijn vader nog zeggen over de maand april, en dit is ook het beeld wat ik zelf heb van deze maand. Hij heeft het niet zo hoog op met al die voorspellingen dat het klimaat in onze omgeving drastisch gaat veranderen de komende jaren. “Allemaal onzin” naar zijn idee. Vroeger was het ook wel eens warm in april, en toen de duitsers met hun tanks door de straten van Sittard marcheerden in de vroege ochtend van 10 mei 1940, stonden mijn vader en de rest van zijn familie in hun nachthempjes op straat. Zo warm was het toen.

Ik lig er wel eens vaker mee overhoop met mijn vader. Hij ziet het als gekmakerij door de media, en ik voorzie natte voeten en een nieuwe ijstijd. Want zo lang achter elkaar zo warm en zo droog? (knmi: april 2007) Of hoort dit ook bij het spreekwoord dat ‘april doet wat hij wil’?
Mijn vader ligt er in elk geval niet wakker van. Maar ja, met zijn tweeëntachtig jaar zal het hem ook niet zo heel veel meer kunnen schelen hoe de poolkap er over twintig jaar bij ligt.

Oftewel ‘Alles is in orde’. En ook al is dit misschien zo, het is tegelijkertijd verschrikkelijk saai. Met geen wolkje aan de lucht valt er niks meer te dromen als je op je rug in het gras ligt en heb je absoluut geen gevoel meer voor de ruimte die zich boven je hoofd bevindt. Geen referentiepunt. Je hebt dat wolkje, ook al is het er maar één, nodig om je een voorstelling te kunnen vormen van de enorme afmetingen van de atmosfeer.

Een strak blauwe lucht klinkt mooi als omschrijving van een tint blauw op een pot verf of in een vakantiefolder. Maar voor de rest is de lucht dan net zo saai als het strak zwart van een nacht zonder sterren. Ook al wordt dat dan weer veroorzaakt door een overvloed van diezelfde wolken.

Liever dus maar wél een wolkje aan de hemel. Niet teveel natuurlijk, maar zo hier en daar een wolkje doet de hemel goed. En mij dus ook.

En na de eerste lentebode volgde de eerste lenteplens.

“In the summertime when the weather is hot
You can stretch right up and touch the sky
When the weather’s fine
You got women, you got women on your mind
Have a drink, have a drive
Go out and see what you can find…”

“Eind oktober, bijna november. Om half zes ‘s avonds trek ik de deur van mijn werk achter me dicht. Ik loop naar de auto en trek ondertussen mijn jas aan. Bij de auto gekomen besluit ik echter om mijn jas maar weer uit te doen. De zon staat laag aan de horizon maar heeft nog meer als voldoende kracht mijn lichaam te verwarmen. Ik gooi de jas op de achterbank, start de motor en rij rustig de straat uit.
Onderweg stroomt zachte lucht naar binnen via de ventilatieroosters. Ik draai het raampje open en geniet van de heerlijke geuren van de herfst. Eenmaal op de snelweg laat ik het raampje op een kiertje staan en sukkel met amper 100 km per uur naar huis. De bomen staan er nog behoorlijk groen bij, de toppen glanzend in het licht van de ondergaande zon.

Thuis begroet ik zoals altijd eerst mijn kat en zet daarna de balkondeur open. Ik hoor wat koolmeesjes en winterkoninkjes in de bomen en denk terug aan het begin van de lente en aan de vogelcursus die ik toen volgde. Ik geef mijn kat te eten, en als mijn eigen eten klaar is kijk ik op teletekst nog snel even naar het laatste nieuws en zie nog net het einde van het journaal. Morgen en overmorgen ongeveer 21 graden. Hmm, heerlijk weertje om tijdens mijn vrije dag de kofferset op mijn motor te gaan bevestigen, en misschien daarna zelfs nog een lekker ritje maken?

Na het journaal kruip ik acher de computer en haal mijn e-mail op. Een uurtje later, zo rond negenen, word ik afgeleid door een mug die voor mijn beeldscherm heen en weer vliegt. Ik bedenk me dat de balkondeur nog wagenwijd openstaat terwijl het al lang donker is en sta op om deze dicht te gaan doen. Gekleed in alleen maar een t-shirtje stap ik nog even het balkon op. De lucht voelt nog warm aan. Heerlijk. Zo lekker is het eigenlijk de hele zomer nog niet geweest. Morgen moet ik niet vergeten na het eten nog een blokje te gaan lopen, want voor je het weet is het winter.”

- – - – - – -

Is dit nu goed nederlands of niet? Want ook al weet ik dat mijn stukjes niet altijd even goed zijn geschreven, ik voel aan mijn water dat er iets héél erg niet klopt!

Het regent en onweert nu al dagen achter elkaar, en ik moet zeggen dat ik het erg prettig vind. Ik zou bijna al gaan verlangen naar de herfst, en dat terwijl ik nog op vakantie moet.