SpoenkJack Tummers

Er zijn nog vele manieren waarop een bepaalde baan gecombineerd kan worden met een andere activiteit die geld in het laatje moet brengen. Een tankstation verkocht nooit alleen maar benzine of diesel, maar ook etenswaren en tegenwoordig ook enkele boeken en dvd’s. Zo zou de man van het installatiebedrijf best een handeltje in schoonmaakspullen aan huis kunnen beginnen als hij toch de hele dag door bij mensen over de vloer komt om problemen met hun verwarming te herstellen. In de krant van vandaag stond nog een ander leuk initiatief. In plaats van te gaan zorgboeren gaan in het plaatje Veghel een paar mensen aan de slag met een agrarisch kinderdagverblijf. De titel van het stukje heet ‘Anders boeren’. Een kleine stap naar ‘Anders hoeren’. Ook een hoertje kan er best wat kindertjes bijnemen. De meeste kinderdagverblijven waar ik langs fiets hebben een groot raam aan de straatkant waardoorheen je de kindertjes kunt zien spelen. Als hoertje kun je in je kamertje aan de straat best een stuk of drie kinderen kwijt. En voor het hoertje misschien wel dubbele winst. Geld ontvangen voor het oppassen, en een man op zoek naar sex zal het gevoel hebben een goede daad te verrichten door juist bij haar binnen te stappen. Een vrouw met drie kinderen die genoodzaakt is dit werk te moeten doen, die moet ik steunen.

ZIEKENHUIS TILBURG – ‘De vaatchirurg zal in ons ziekenhuis aangesteld worden in de spoelkeuken. Gebroken kopjes en schoteltjes repareren en het herstellen van defecte leidingen behoren tot de kerntaken. Tevens controle op de waterdoorvoer en waterafvoer en een juiste verhouding water/reinigingsmiddel’. Dit is natuurlijk niet wat een echte vaatchirurg doet in een ziekenhuis. Mijn fantasie werd alleen even geprikkeld. Hadden ze de functie ‘bloedvatchirurg’ genoemd had ik er verder niet over nagedacht. Maar had ik ook niks te doen gehad. En zo zet een vacature in één klap twee mensen aan het werk. Degene die de vacature accepteert en aan het werk gaat, en degene die er zonodig iets over moet schrijven.

Ik hoef ze niet meer zo nodig te ontvangen, de nieuwsbrieven en vacaturelijsten van uitzendbureau’s. Destijds had ik me erop geabonneerd omdat ik me aan het heroriënteren was op de arbeidsmarkt, zeg maar. Het werk dat ik tot dan toe had gedaan werkte niet. Niet voor mij en daarom uiteindelijk ook niet voor anderen. Net kreeg ik nog zo’n mail binnen van het UWV. Het onderwerp van deze mail is altijd ‘match notification’. Dat ze daar niet even iemand op kunnen wijzen en er een gewoon Nederlands woord van kunnen maken. Maak er desnoods ‘Hier is uw nieuwe droombaan’ van. Dan hou je het nog een beetje positief. En een slag om de arm. Dat deed ik ook toen ik tijdens het invullen van het online formulier moest aangeven wat mijn functie was. Lastig als je je aan het heroriënteren bent en niet precies weet wat je nieuwe functie straks zal zijn. Daarom heb ik destijds maar wat ingevuld. En uit ergernis – en voor de grap – heb ik er toen ook ‘strandwacht’ bijgezet. En nog nooit heb ik ook maar één match ontvangen op die functie! Vreemd, zeker nu de stranden helemaal vol liggen met toeristen en andere badgasten. Mocht er alsnog een vacature naar me doorgestuurd worden zal ik hem op mijn weblog plaatsen. Misschien dat iemand anders er nog iets aan heeft.

Geïnspireerd door M. die volgens haar werkgever niet voldoende vreugde zou uitstralen, begon ik wat na te denken over deugden en hoe deze in de loop van de tijd veranderd zijn. Barmhartigheid, compassie, wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid, moed, eerlijkheid. Geen begrippen meer die je zult tegenkomen in een vacature. Tegenwoordig worden andere eigenschappen verwacht, zelfs als voorwaarde gesteld. Je bent bij voorkeur zeer enthousiast, geduldig, zelfstandig, creatief, alert, gedisciplineerd, energiek, stressbestendig, vol doorzettingsvermogen, flexibel, dynamisch, gepassioneerd en een rasechte teamplayer. En vergeet al die deugden vooral niet wanneer je in je pauze een boterham zit te eten! Je zou er weleens op aangesproken kunnen worden dat je niet in het team past.

Ik heb even wat rondgeneusd op internet en kwam zo op de website van Trouw terecht bij een artikel van Peter Henk Steenhuis over Paul van Tongeren, hoogleraar ethiek: De deugd ziet er goed uit, altijd. Hierin wordt onder andere opgemerkt dat Aristoteles vond dat de deugd intrinsiek, in zichzelf goed moet zijn. ‘Zoals een kunstwerk niet goed of mooi is omdat het ergens toe dient, zo heeft ook de deugd een eigen kwaliteit. Maar flexibiliteit, is dat in zichzelf iets goeds? Ik twijfel. Je kunt zeggen dat flexibiliteit ervoor zorgt dat we mee kunnen buigen met de omstandigheden, waardoor we niet snel breken. Maar flexibiliteit is zo’n door en door vereconomiseerde term dat hij een eufemisme geworden lijkt voor de totale onderwerping van de werknemer aan de wetten van de managers. Flexibiliteit is dan niet in zichzelf goed, maar is maximale bruikbaarheid in veranderende economische omstandigheden. Wie flexibel is, is beter inzetbaar. Dat kan best, maar daarmee is flexibiliteit nog geen deugd.’

Zou het helpen als je bij een volgende confrontatie met je werkgever zou vragen of hij weleens iets van Aristoteles heeft gelezen? Ik weet het niet, het is maar een Idee.

Uitzendorganisatie Unique heeft een peiling gedaan via internet met de vraag ‘Wat wil jij in 2010 in je werk bereiken?’ Bijna de helft van de ondervraagden gaf aan in 2010 het liefst een hoger salaris te willen gaan verdienen. Even dacht ik dat de economische crisis en de rest van de aardse ‘mistoestanden’ onderhand wel aanleiding zou zijn voor wat andersoortige hogere doelen bij mensen, maar het lijkt voorlopig nog een beetje op het jojo-effect dat je bij te snel afvallen krijgt. Er gaat iets vanaf, er komt iets bij, er gaat weer iets vanaf, er komt nog meer bij.

Bij uitzendbureau Maxim kun je zelf je werktijden bepalen door te kiezen voor een oproepbaan (???). Die constructie begrijp ik niet helemaal, maar
ik neem aan dat ze bedoelen dat je eenmalig kunt kiezen welke uren je wilt werken, in de ochtend, middag of avond. Daarna moet je maar afwachten wanneer je op moet komen draven. Zelf kies ik dan veel liever voor de baan waar ik laatst over gedroomd heb, alleen kan ik me niet meer herinneren wat voor baan dit was. Ik droomde dat ik een bepaald soort werk deed en hoorde mezelf in die droom tegen anderen zeggen dat ik me erover verbaasde hoe leuk ik dat werk vond en dat ik me kon voorstellen dat dit het soort werk was dat ik voor de rest van mijn leven wilde blijven doen. Alleen, wat was dat voor werk, baan, beroep? Het wil maar niet naar boven komen, dus ik vrees dat het een droombaan zal blijven.

Afgelopen donderdag maar eens gaan kijken op de Landelijke Banenmarkt. Met fototoestel uiteraard, anders hou ik het nooit lang vol in zo’n drukte. Het probleem is alleen dat ik dan vooral aan het rondkijken ben naar leuke plaatjes, dingen die me opvallen, en niet naar mogelijke banen. Had ik mijn toestel dan niet beter thuis kunnen laten? Nee, dat had het alleen maar erger gemaakt. Zoals iedereen weet die graag fotografeert, op het moment dat je je camera voor de verandering eens niet meeneemt zie je de interessantste dingen of maak je iets leuks mee dat je maar al te graag had willen fotograferen. En dus sjouw ik dat ding altijd mee.

Behalve wat aardige foto’s heeft deze middag me toch nog wat opgeleverd. Bijvoorbeeld de vraag aan mezelf of ik niet weer moet gaan werken binnen de gezondheidszorg en dat het hoog tijd wordt dat ik me weer eens lekker laat masseren.

Zelf heb ik vroeger nachtdiensten gedraaid in de verpleging. Soms 3 nachten, soms 4 en soms een hele week achter elkaar. Nooit heb ik eraan kunnen wennen, maar voor een dergelijk beroep is het noodzakelijk dat er ‘s nachts iemand aanwezig is. Dat kan ik begrijpen, net zoals ik kan begrijpen dat de brandweer en politie paraat moeten staan en bepaalde chemische processen dagenlang kunnen duren en dus 24 uur per dag toezicht behoeven. Maar als ik dan eens op een avond laat nog op de snelweg zit en wegwerkers onder dat akelig witte licht hun werk zie doen, denk ik vaak ‘Ga toch alsjeblieft naar bed, morgen is er weer een dag. Ik vind het heus niet erg als ik nog een paar dagen extra om moet rijden’. Maar ook al zou ik het tegen ze zeggen, ze zullen het werk daarom echt niet stil gaan leggen, want het werk moet nu eenmaal af, af, af.

Ik heb zo het idee dat veel mensen nachtwerk verrichten alleen maar omdat onze economie daarom vraagt. Zo zag ik gisterenavond laat nog mensen werken bij het busstation in het centrum van Tilburg, en alleen maar omdat een stoepje er nog niet helemaal netjes bijlag. Dat is natuurlijk ‘een doorn in het oog van de reizigers’ en daarom kan er niet even voor een nacht een hekje omheen geplaatst worden. Persoonlijk heb ik liever een hekje dan al dat nachtelijke lawaai van graafmachines en bulldozers. Dat maakt het reizen veel plezieriger en kun je ‘s nachts lekker ontspannen gaan slapen. En daardoor ‘s morgensvroeg fit weer uit bed om voor het werken gaan nog snel even naar de bakker te kunnen gaan voor een paar versgebakken croissantjes.

Al heel wat jaren heb ik regelmatig last van mijn darmen. Niet echt buikpijn, maar in elk geval toch aardig dicht in de buurt. En dat komt waarschijnlijk door dat ei wat er maar niet uit wil, of zoals Danielle Krekels het uitlegt: ‘Elk talent is een ei dat je moet leggen. Leg je die niet, dan krijg je buikpijn’.

Danielle Krekels is psychologe en schreef een boek met de titel Speel je kerntalenten uit. Daarin zegt ze dat je moet kijken naar het speelgoed waar je vroeger veel mee speelde – en de wijze waarop – om te kunnen achterhalen wat nu de baan zou zijn die het beste bij je past. Ze verdeelt mensen daarbij onder in bepaalde types, zoals ´de origineel innovatieve soort’ of de ‘technisch pragmatische functionele’ persoon. Op deze video vertelt ze er meer over.

In het laatste stukje van de video vat ze het nog eens samen met het praktische voorbeeld van het takje van een boom. Het ene kind zal er mee gaan knutselen, een ander ziet er bij wijze van spreken een autootje in, en weer een ander gebruikt het om mee te zwaaien of te tekenen. En daar zit ‘m waarschijnlijk mijn buikpijn, want hoewel ik bovenstaande dingen allemaal wel eens uitgevoerd heb met een takje, het meeste wat ik deed was toch vooral kijken. Gewoon maar kijken.

Maar zo’n ‘kijker’ komt niet voor in de onderverdeling in soorten bij Danielle, en dat is flink balen. Toen ik de video ging bekijken dacht ik ‘En nu kom ik het eindelijk te weten!’, maar niks nada noppes. Ik kan me nog herinneren dat ik het als kind fijn vond om bij frustratie even flink te gaan schoppen, dus ik denk dat ik dat nu ook maar even ga doen. Heb ik tenminste nog iéts gehad aan mijn kindertijd en misschien helpt het ook wel tegen die buikpijn.

Deze vacature zag ik zojuist staan: Customer Service Advisor in Outdoor-and Backyardproducten.

Backyard-advisor? Dat kan er maar één zijn. Tevens gespecialiseerd in ‘frontyard’ aangelegenheden…

Klik hier voor een advies op maat »