SpoenkJack Tummers

Op 28 november was het de jaarlijks terugkerende en internationale Niet-Winkeldag. Leuke initiatieven vind ik dit, zeker als je ziet waar iedereen in deze tijd van het jaar weer mee loopt rond te sjouwen om elkaar ‘gelukkig’ te maken. Ik had het in mijn agenda gezet, maar door het overlijden van mijn vader had ik er niet meer aan gedacht. Toch heb ik onbewust meegedaan en die dag niks geen geld uitgegeven. En nog steeds niet trouwens, behalve dan voor voeding, benzine en een paar treinkaartjes, maar ik neem aan dat men dat niet beschouwt als blinde koopwoede. En met Sinterklaas heb ik een vegetarisch kookboekje gekregen en een tweedehands fietsbel, dus dat zijn nuttige én duurzame cadeau’s. Behalve dan dat zakje pindarotsjes. Ik ben bang dat die het eind van de week niet zal halen.

Pannenkoeken bakken in de zomer, waarom niet? Met een pak pannenkoekenmix van de Edah en wat ananas is dat best lekker. Hoewel, de Edah? De houdbaarheidsdatum van een bedrijfsnaam of merk is tegenwoordig ook maar beperkt. Daarom hoefde ik in dit geval het pakje pannenkoekenmix niet eens om te draaien om te weten dat het al veel te lang ongebruikt in mijn keukenkastje stond. Jammer. Morgen maar even een nieuw pak kopen bij de EM-TÉ. En dan maar hopen dat ik over een tijd niet met dat pak in mijn handen sta en denk ‘De EM-TÉ? Was dat niet een supermarktketen?’.

Gisteren konden de mensen in Tilburg behalve voor de Europese Verkiezingen ook hun stem uitbrengen voor of tegen een beoogd megawinkelcentrum in Tilburg Noord. Onder het motto ‘helemall wel’ of ‘helemall niet’ stemden zo’n 47% voor en 53% tegen en dus komt die mall er godzijdank niet. Maar terwijl ik om mij heen eigenlijk alleen maar mensen hoorde die vierkant tegen waren, zou dus toch nog bijna de helft er veel voor voelen hun vrije dagen door te kunnen brengen in zo’n winkelpretpark. Dat stemt niet echt gelukkig.

Ik moest net nog even naar het winkelcentrum, en eerlijk gezegd heb ik weinig gemerkt van een recessie. De kerstinkopen leken zich ook niet te beperken tot winkels waarvan je kunt verwachten dat veel mensen er hun cadeaus gaan kopen. Ook in de behangwinkel en bij de schoenmakerij was het uitermate druk. Maar misschien is er wel geen inpakpapier meer te koop en zijn de zolen versneld versleten vanwege het aflopen van alle winkels.

Ik heb het idee dat mensen niet meer weten wat ze moeten kopen. Sinterklaas is net geweest, tijdens Valentijnsdag, Vader- en Moederdag is de portemonnee ook al flink opengetrokken, en als je iets niet krijgt koop je het gewoon zelf. In het buitenland tijdens een van de vakanties, tijdens de vele spetterende uitverkoopdagen of kies je iets uit speciaal voor jou geselecteerde aanbiedingen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat het zo druk is bij winkels omdat mensen vertwijfeld rondlopen met de vraag wat hij/zij misschien nog niet heeft. Nou, ik weet zeker dat hij/zij nog geen menhir heeft. De winkels sluiten pas rond vijven, dus er is nog tijd. Lees wel van tevoren goed de leveringsvoorwaarden door. De bezorgkosten kunnen aardig oplopen.

Dit slotzinnetje of een variant hierop, namelijk ‘En nog een plezierige dag verder’, kun je vaak verwachten van de verkoper nadat de koop gedaan is en je de winkel weer wilt verlaten. Ik vind het eigenlijk nogal irritante opmerkingen, want weet de verkoper veel wat ik die dag verder ga doen of wat ik met de aankoop van plan ben, maar ik heb de zinnetjes al zo vaak gehoord dat mijn hoofd niet meer zonder kan. En als de verkoper het wegens drukte of wat dan ook een keertje nalaat te zeggen, dan maak ik het gesprekje in mijn hoofd – voor de vorm – zelf altijd even af. En soms kan dat wel eens grappig uitvallen.

Vandaag moest ik bijvoorbeeld nog even snel naar de winkel. Eén belangrijk onderdeel was ik namelijk vergeten bij de boodschappen van vandaag:

‘Zo meneer, deze voor u?’
‘Ja graag!’
‘Kijkt u eens, 10 heerlijk zachte dubbellaags rollen toiletpapier met fris motiefje. En veel plezier ermee!’

Een grote man, achter in de vijftig
en met brede schouders,
haalt zijn handen uit zijn zakken,
pakt een ballon uit de lucht,
geeft deze terug aan een kind
en heeft de dag van zijn leven.

Sjiek gekleed en met goud behangen
loopt een ouder echtpaar
in het midden van de galerij.
De spiegelende vloer hun rode loper
en van alle kanten het felle licht
van denkbeeldige flitsers.

Een gezin met twee kinderen,
met voor iedereen een groot softijs
met zoetigheid, nootjes of chocola.
Dan, dicht bij elkaar lopend
weer langzaam in de pas
met de anderen.

Iedereen gelukkig, tijdens een koopzondag
in het plaatselijke winkelcentrum.

De derde wereld heeft het niet makkelijk, maar ook hier in Nederland valt er genoeg te lijden. Daar kwam ik vandaag achter tijdens de boodschappen. Al 23 jaar doe ik deze voornamelijk bij de Edah, maar na vandaag dus niet meer. De Edah heet voortaan Em-Té. En dat is een hele verandering (een verslagje).

lees verder »

Heel af en toe is het er, even willen proeven aan gisteren. Soms letterlijk, zoals een paar weken geleden in een ‘ouderwetse’ snoepwinkel in de stad. Een zakje pectoraal, pakje Wrigley kauwgum (de witte!) en een paar Bazooka’s. Alles moet dezelfde dag nog op want mijn verlangen naar vroeger duurt nooit ze heel erg lang, en daarna duurt het weer een hele poos voordat het verlangen weer eens opduikt. Daarbij overigens geholpen door een misselijk en opgeblazen gevoel achteraf. Eigenlijk valt het dus altijd tegen en ik neem me dan ook steeds voor het niet meer te doen. Let the past be the past.

Maar afgelopen week was het dan weer zover. Een prachtige grote Bruynzeel doos met nieuwe potloden in alle kleuren van de regenboog. Echt een koopje. Ik was niet van plan weer eens te gaan ‘kleuren’, maar in gedachte zag ik mezelf de doos openmaken en met mijn vingers en handen over de potloden rollen. Een heerlijk gevoel vond ik dat altijd en ik dacht ‘Ach wat, ik koop die doos gewoon. Ik kan hem naderhand altijd nog eens cadeau doen aan een kind’.

Maar de potloden rollen niet meer, al lang niet meer. Tegenwoordig zijn ze allemaal zeshoekig zodat ze niet – net als vroeger – de hele tijd van tafel rollen. Er is dus over nagedacht bij Bruynzeel. Bovendien liggen ze ook nog eens zodanig strak passend in hun gleuf dat zelfs met meer druk er geen rollende beweging meer uit te halen valt. Stiften zijn wel vaak nog rond, maar die hebben dan vaak weer een gegroefde dop die het rollen tegengaat.

De lol van het rollen is er dus vanaf, maar ik heb besloten de doos toch nog maar even te bewaren. Deze weken liggen overal in winkels weer gratis kleurplaten waar je prijzen mee kunt winnen, en ik weet nog dat ik dit vroeger altijd vreselijk leuk vond om te doen…

Het liefst zou ik alleen nog maar voeding kopen bij natuurvoedingswinkels, maar dat lijkt alleen maar te zijn weggelegd voor welgestelden. En dat terwijl de eerste natuurvoedingswinkels vaak gerund werden door bleek uitziende idealisten met een laag salaris.

De winkel in Tilburg waar ik wel eens kom ligt vlakbij een dure wijk, en ik heb het idee dat veel van de klanten ook uit deze wijk afkomstig zijn. Dat kan bijna niet anders. Ikzelf koop er eigenlijk voornamelijk vegetarische kaas*, thee, brood en schoonmaakmiddel, want de rest is gewoonweg veel te duur.

Zo zag ik laatst een komkommer in deze winkel liggen voor 1,79 euro terwijl eenzelfde komkommer in de supermarkt 0,29 euro kostte (waar ik hem dan ook kocht). Een prijsverschil dus van 1,50 euro! Voor één komkommertje! En nu kun je wel zeggen dat die eerste véél gezonder is en dat je daarmee tevens bijdraagt aan een duurzamere samenleving, maar dit ging me echt te ver.

Voor het prijsverschil van vijf komkommers kun je dus omgerekend gratis naar de bioscoop. En net op tijd, want de komkommertijd is bijna voorbij nu de zomer aanbreekt: Pirates of the Carribean II, X-men 3 en nog veel meer ‘popcorn-plezier’.

*Vegetarische kaas: zonder stremsel afkomstig van de maag van een koe.

Vandaag maar weer eens bij De Slegte naar binnen gelopen. Boeken nieuw kopen doe ik eigenlijk zelden, en hier vind ik meestal wel een boek wat ik altijd al een keer had willen lezen. Niet dat ik thuis niets meer te lezen heb liggen. Er slingeren nu zo’n acht boeken door mijn flat, allemaal met hun eigen boekenlegger of ‘oortje’. Boeken in één adem uitlezen lukt me namelijk niet meer zo goed, daar is mijn zin of gemoed te veranderlijk voor. En een zeer snelle lezer ben ik nooit geweest.

Het wilde dit keer alleen niet zo lukken bij De Slegte. Meestal stap ik er binnen zonder specifiek boek of onderwerp in gedachten, maar meer met een bepaald gevoel. Vervolgens laat ik me leiden door het toeval. En altijd kom ik dan wel iets tegen wat me aanspreekt. Maar dit keer dus niet. Ik zwierf al een tijdje langs de rekken tweedehands boeken, maar niets waar mijn oog op viel vond ik aanlokkelijk om mee naar huis te nemen. Ik had alle gangen al een keer of drie gehad toen ik maar besloot nog even bij de afdeling ramsj te kijken. En daar zag ik opeens dit boek van Peter Singer liggen: Een ethisch leven.

Peter Singer is ook de schrijver van Animal liberation, een boek over de ethische rechten van dieren. Ik ben al lang op zoek naar dit boek maar heb het nog niet kunnen vinden. Een ethisch leven is echter een compilatie van meerdere boeken van hem, en dus heb ik deze maar gekocht. Maar aan de andere kant: “How are we to live” – “Rethinking live and death”…
Had ik niet toch beter een stripwinkel binnen kunnen lopen?