De achterrem van mijn stadsfiets was stuk. Het metalen sluitstuk van de handrem was afgebroken waardoor de kabel niet meer strak getrokken kon worden. Al een paar weken speelde ik alleen nog maar met het handel door het met mijn middelvinger heen en weer te laten klapperen tegen het stuur. Maar vandaag besloot ik dan toch maar iets te gaan doen aan deze gehalveerde veiligheid en ging bij een fietsenmaker langs. Het bleek dat ik helemaal geen nieuwe kabel nodig had, maar alleen maar een nieuw ‘hoedje’. Zo heette dat ding dus, maar dat wist ik pas nadat ik de fietsenmaker, nog maar een jongen, mee naar buiten genomen had middels een gebaar dat je ook maakt als je op vakantie bent in het buitenland en onhandig ‘meekomen’, ‘kijken komen’ en ‘ik niet weten’ probeert te communiceren.
Eén euro was de prijs van dat hoedje, en dankzij een ingenieus gleufje aan de zijkant kon ik hem ook nog eens zelf makkelijk monteren. Maar ondanks dat ik eigenlijk gerekend had op de kostprijs van een hele nieuwe kabel, vroeg ik me toch af, terwijl ik het ding aandachtig zat te bekijken, waarom zo’n metalen frutseltje toch nog één euro moest kosten. De jongen stond inmiddels achter de kassa een map door te nemen en keek daarbij af en toe op naar het beeldscherm. Waarschijnlijk zocht hij het artikelnummer of iets dergelijks zodat hij het kon aanslaan op de kassa.
De volgende vijf minuten was hij alleen maar doende met nóg meer bladeren, knopjes indrukken op het toetsenbord, en alles wat er zich blijkbaar op het beeldscherm afspeelde vergelijken met wat er in die map stond. Zo te zien maakte hij daarbij af en toe een paar tikfouten of deed de computer dingen die hij niet had verwacht, want soms bleef hij één knop rechtsonder op het toetsenbord herhaaldelijk en met steeds groter wordende kracht indrukken. Toen hij het uiteindelijk gevonden had duurde het nog een tijdje voordat de kassa zodanig geprogrammeerd was dat de lade opensprong en hij de euro van mij aannam, die al aardig warm geworden was tussen mijn vingers, en in het daarvoor bestemde bakje liet vallen. Nog even twijfelde hij of hij alles wel juist had gedaan, duwde daarna de lade pas weer dicht en wenste mij veel plezier met mijn nieuwe hoedje.
Al met al was het dus een koopje. Ik denk dat dat hoedje nooit meer dan 10 cent gekost kan hebben, want de rest ging duidelijk op aan administratiekosten. Het enigste waar ik nu nog een beetje van loop te balen is dat ik voor die fiets waarschijnlijk ook nog een nieuwe ketting nodig heb. Als ik die meteen vandaag al had gekocht samen met dat hoedje had ik me de helft van de administratiekosten kunnen besparen!
Vandaag kon ik maar niet op gang komen, of beter en eerlijker gezegd had ik vandaag maar beter niet uit bed kunnen komen. En het enigste wat ik kon bedenken op dat moment om me beter te gaan voelen was geld uitgeven, en dat is iets wat ik doorgaans helemaal niet zo makkelijk en vaak doe. Een mooie dvd zat ik aan te denken, of beter nog een hele dvd-box. En ik had al wel eens gehoord dat het duitse MediaMarkt goedkoop met die dingen kan zijn, dus ik in de auto gestapt richting Breda. En dat had ik niet moeten doen.
