Het is warm. Té warm? Ik vind van niet. Als ik eens zit te puffen en te zweten van het benauwde weer denk ik altijd even terug aan die lange winter die we achter de rug hebben. Toen kon ik ‘s morgens om zeven uur niet de deur van het balkon opendoen en op blote voeten naar buiten lopen. En als ik al eens op dat tijdstip op het balkon ging staan zag ik niks want het was nog donker buiten. Duizend maal liever puffen dan bibberen wat mij betreft en een mooi excuus om regelmatig wat verkoeling te zoeken op een terrasje.

Al die arme vogeltjes en konijntjes. Waar moeten ze toch hun eten vandaan halen in de winter, zeker als er weken achter elkaar een hardnekkig pak sneeuw ligt? Ik weet wel dat de sneeuw inmiddels verdwenen is (zucht…), maar een paar dagen geleden nog niet. De vogeltjes in tuinen krijgen genoeg strooivoer, maar hoe zit het met hun soortgenoten in het veld? Die eten dus blijkbaar net als ons stevige winterkost in de vorm van (bevroren) wortels. Het veld waar ik deze foto maakte zat vol met oranje vlekjes. Ik weet niet of het door kraaien, konijnen of een ander dier komt, zo goed ben ik niet thuis in de natuur. Een groep staartmezen ben ik ook nog tegengekomen, maar die zullen het niet geweest zijn. Te zwakke snaveltjes voor winterpeen.

Toch knap van die beestjes. Een week geen Em-Té of Super de Boer en ik zou echt niet meer weten wat ik met mezelf aan moest wat betreft voedsel.

Met een winkelwagentje van de JUMBO scoor je altijd!

Ik heb een theorietje ontwikkeld, maar ik weet niet of die klopt. Sinds een paar dagen stond er in het midden van de tuin van vriendin MT een tafeltje, ontdaan van sneeuw en rijkelijk bestrooid met strooizaad. Maar geen vogel te bekennen. Een merel die haar tuin binnenvloog landde zoals gewoonlijk op de grond en begon daar de van de tafel gewaaide zaadjes op te pikken. Toen die op waren vloog hij weer weg en liet de rest ongemoeid. Zo ging dat een aantal dagen door, totdat een nieuw laagje sneeuw op het tafeltje kwam te liggen en toen pas kwam de merel op het zaad af. Zou het kunnen dat vogels ook last hebben van het verschijnsel dat je je rode pen niet kunt vinden omdat die eigenlijk blauw is en je er dus overheen kijkt? In het geval van de merel zou het dan zo zijn dat hij door de sneeuw gewend is uit te kijken naar zwarte stipjes op een witte ondergrond. Het tafeltje was rood en de merel zag het zaad niet liggen. Het tafeltje werd wit en de merel zag het zaad wel liggen.

Het zal vast al allemaal onderzocht zijn, maar dit soort huis-, tuin- en keukenwetenschap is te leuk om zelf even over na te denken in plaats van meteen op internet gaan zoeken naar de werkelijke reden of oorzaak. Eerlijk gezegd hoef ik die zelfs niet eens te weten. Soms kan ik echte wetenschap – met zijn rechtlijnige en eenduidige verklaringen – ronduit saai vinden.

Op 20 december 2009 maakte ik deze foto van de verkiezingsposter van Jan Hamming, gemeenteraadslid in Tilburg voor de PvdA. Een dag later werden de borden alweer verwijderd want Jan was veel te vroeg. De verkiezingen zijn op 3 maart 2010 en posters mogen pas vanaf 16 januari opgehangen worden. Ik maakte de foto omdat ik de leuze zo dubbelzinnig vond. Leg de klemtoon iets anders en je krijgt in plaats van het ‘zéker nu!’ een vragend ‘Zeker nu!?’ met een lachje er achteraan en een wijsvinger tegen je voorhoofd. Jan Hamming? Ha! Zeker nu!?

Over een week worden de posters weer teruggehangen en nog steeds aan besneeuwde bomen en palen. Wat dus betekent dat de sneeuw waar we nu mee te maken hebben er al minstens drie weken ligt. Veeeeeeels te lang…

Ondanks de aanhoudende winter gaan afgelastingen gewoon door:

De weersvoorspellingen voor het weekeinde zijn erg slecht. Mogelijk dat er daarom evenementen of sportwedstrijden in de regio afgelast worden. Laat het ons dan weten door te mailen naar: internet@brabantsdagblad.nl (bron: Brabants Dagblad)

Daarna volgen in deze krant meldingen van een kerstboomverbranding die niet door kan gaan, twee voetbalwedstrijden van formaat die afgelast zijn (6e klasse amateurs), een veldtoertocht en een handbalwedstrijd.

Ook wij ontkomem niet aan de ontberingen van deze winter. Eigenlijk wilden vriendin MT en ik vanmiddag gaan wandelen in het bos, maar mijn zere onderrug en haar al net zo soepele knieën maken het wandelen over een besneeuwde ondergrond een riskante onderneming. We hebben de afmelding inmiddels gemeld aan de krant en Omroep Brabant zal over een half uurtje hier zijn om er uitgebreid verslag van te doen. Het valt niet mee deze winter, maar dankzij de uitgebreide aandacht in de media zullen we hem achteraf dankbaar in ons geheugen bewaren als ‘de hel van 2010′.

Het spreekwoord luidt ‘beslagen ten ijs komen’, maar het had net zo goed beslagen op het ijs of over het ijs kunnen zijn. De pootafdrukken op deze foto zijn van een konijntje/haas dat hoe dan ook goed uitgerust is veilig over het ijs te kunnen lopen. Lekker licht in gewicht en met zachte harige pootjes zal het niet snel door het ijs zakken of uitglijden. Zelf ben ik hoogstens een paar meter het ijs opgegaan, veel te bang voor zwakke plekken. Zo bang als een haas zeg maar.

Eigenlijk hou ik helemaal niet zo van de winter, maar het levert wel mooie desolate plaatjes op, zoals hier op de Regte Heide tussen Goirle en Riel. Mocht je dit berichtje pas veel later lezen, dan staan de foto’s verdeeld over de albums met foto’s van bomen en landschappen.

Het kan vriezen, het kan dooien.
Het werd dooien…