Ergens in januari worden in het hele land de kerstbomen opgehaald. Tenzij de boom een plaatsje krijgt in de tuin van de eigenaar, wachtend op volgend jaar, als het voor hetzelfde geld nog een keertje als feestboom in de huiskamer mag staan. Daarna zal het echt afgelopen zijn voor deze boom en zal het met alle anderen eindigen op een grote gemeentelijke composthoop of verbrand worden tijdens een ‘kerstbomenverbrandingsceremonie’. Met oude meubels gaat het net zo, alleen iets eerder. Net als bij deze boer op het erf worden dan stoelen, tafels, banken en allerlei ander brandbaar meubilair op een grote hoop gegooid en in de nacht van oud op nieuw in de fik gestoken. Een crematie.
Marinet Haitsma schreef net weer een mooi stukje op haar weblog over haar bank die ze aan de straatkant moest zetten. Ze houdt hem goed in de gaten om te zien of niet iemand anders er snel mee vandoor gaat. Ze moet er niet aan denken dat iemand anders nog gebruik zal gaan maken van die bank waar zoveel van haar herinneringen in het stof opgeslagen zitten. Ik weet dat het voor onze maatschappij te veel gevraagd is, een donorcodicil voor immateriële zaken, maar een openbare verbrandingsplaats voor zaken waarvan je echt wilt dat die niet meer door andere gebruikt kunnen worden?
Het is nog geen lente. Sterker nog, het wordt volgende week nog even heel erg koud. En toch zitten de kriebels al in mijn buik en zweven ze door de lucht. Bij vogels, wandelaars, en ook bij deze drie meisjes uit de buurt. Gezellig zaten ze daar in het parkje bij mijn flat met elkaar te kletsen, met dikke jassen aan en sjaals, op een kleedje onder een nog kale boom. Waarom ook niet? Je kunt binnen blijven zitten en klagen dat het koud is, of je kunt als deze meisjes doen en je dag maken zoals jij hem graag zou willen hebben.
