SpoenkJack Tummers

Ik heb een theorietje ontwikkeld, maar ik weet niet of die klopt. Sinds een paar dagen stond er in het midden van de tuin van vriendin MT een tafeltje, ontdaan van sneeuw en rijkelijk bestrooid met strooizaad. Maar geen vogel te bekennen. Een merel die haar tuin binnenvloog landde zoals gewoonlijk op de grond en begon daar de van de tafel gewaaide zaadjes op te pikken. Toen die op waren vloog hij weer weg en liet de rest ongemoeid. Zo ging dat een aantal dagen door, totdat een nieuw laagje sneeuw op het tafeltje kwam te liggen en toen pas kwam de merel op het zaad af. Zou het kunnen dat vogels ook last hebben van het verschijnsel dat je je rode pen niet kunt vinden omdat die eigenlijk blauw is en je er dus overheen kijkt? In het geval van de merel zou het dan zo zijn dat hij door de sneeuw gewend is uit te kijken naar zwarte stipjes op een witte ondergrond. Het tafeltje was rood en de merel zag het zaad niet liggen. Het tafeltje werd wit en de merel zag het zaad wel liggen.

Het zal vast al allemaal onderzocht zijn, maar dit soort huis-, tuin- en keukenwetenschap is te leuk om zelf even over na te denken in plaats van meteen op internet gaan zoeken naar de werkelijke reden of oorzaak. Eerlijk gezegd hoef ik die zelfs niet eens te weten. Soms kan ik echte wetenschap – met zijn rechtlijnige en eenduidige verklaringen – ronduit saai vinden.

Op 20 december 2009 maakte ik deze foto van de verkiezingsposter van Jan Hamming, gemeenteraadslid in Tilburg voor de PvdA. Een dag later werden de borden alweer verwijderd want Jan was veel te vroeg. De verkiezingen zijn op 3 maart 2010 en posters mogen pas vanaf 16 januari opgehangen worden. Ik maakte de foto omdat ik de leuze zo dubbelzinnig vond. Leg de klemtoon iets anders en je krijgt in plaats van het ‘zéker nu!’ een vragend ‘Zeker nu!?’ met een lachje er achteraan en een wijsvinger tegen je voorhoofd. Jan Hamming? Ha! Zeker nu!?

Over een week worden de posters weer teruggehangen en nog steeds aan besneeuwde bomen en palen. Wat dus betekent dat de sneeuw waar we nu mee te maken hebben er al minstens drie weken ligt. Veeeeeeels te lang…

Ondanks de aanhoudende winter gaan afgelastingen gewoon door:

De weersvoorspellingen voor het weekeinde zijn erg slecht. Mogelijk dat er daarom evenementen of sportwedstrijden in de regio afgelast worden. Laat het ons dan weten door te mailen naar: internet@brabantsdagblad.nl (bron: Brabants Dagblad)

Daarna volgen in deze krant meldingen van een kerstboomverbranding die niet door kan gaan, twee voetbalwedstrijden van formaat die afgelast zijn (6e klasse amateurs), een veldtoertocht en een handbalwedstrijd.

Ook wij ontkomem niet aan de ontberingen van deze winter. Eigenlijk wilden vriendin MT en ik vanmiddag gaan wandelen in het bos, maar mijn zere onderrug en haar al net zo soepele knieën maken het wandelen over een besneeuwde ondergrond een riskante onderneming. We hebben de afmelding inmiddels gemeld aan de krant en Omroep Brabant zal over een half uurtje hier zijn om er uitgebreid verslag van te doen. Het valt niet mee deze winter, maar dankzij de uitgebreide aandacht in de media zullen we hem achteraf dankbaar in ons geheugen bewaren als ‘de hel van 2010′.

Het spreekwoord luidt ‘beslagen ten ijs komen’, maar het had net zo goed beslagen op het ijs of over het ijs kunnen zijn. De pootafdrukken op deze foto zijn van een konijntje/haas dat hoe dan ook goed uitgerust is veilig over het ijs te kunnen lopen. Lekker licht in gewicht en met zachte harige pootjes zal het niet snel door het ijs zakken of uitglijden. Zelf ben ik hoogstens een paar meter het ijs opgegaan, veel te bang voor zwakke plekken. Zo bang als een haas zeg maar.

Eigenlijk hou ik helemaal niet zo van de winter, maar het levert wel mooie desolate plaatjes op, zoals hier op de Regte Heide tussen Goirle en Riel. Mocht je dit berichtje pas veel later lezen, dan staan de foto’s verdeeld over de albums met foto’s van bomen en landschappen.

Het kan vriezen, het kan dooien.
Het werd dooien…

De eerste nachtvorst van het najaar. Een dun laagje rijp ligt op de daken van de huizen te glinsteren in de zon en op de blaadjes van de bomen. Een buurman krabt het ijs van de ramen van zijn auto. Voor de rest is het nog doodstil buiten, op een paar kauwen na die bovenop een schoorsteen zitten te bakkeleien wie het eerst in de vroege ochtendzon mag zitten. De rest van de stad schijnt nog onder de dekens te liggen of in elk geval achter gesloten gordijnen. Zelf was ik vanochtend al vroeg uit bed, ongeduldig en vol energie. Ik heb mezelf nooit eerder vergeleken met een groente, maar van spruitjes zegt men weleens dat die pas op hun best zijn na het eerste nachtje vorst…

Van allerlei tv-series worden deze weken de eerste afleveringen uitgezonden van het nieuwe seizoen. In Amerika noemen ze dat de ‘season premieres’ en ze worden meestal vooraf gegaan door talrijke aankondigingen en teasers in de hoop veel kijkers te gaan trekken. Hier in Nederland gebeurt dat veel minder, maar ook hier is het winterseizoen stilletjes van start gegaan met de eerste – door mij althans – gevonden handschoen van dit najaar. Ik denk dat ik mijn zonnehemel met infrarood lampen maar alvast tevoorschijn ga halen…

Eén kameel maakt nog geen kerst, maar ze worden wel erg vroeg van stal gehaald dit jaar. De eikels vallen al volop van de bomen, paddestoelen schieten… uh… als paddestoelen uit de grond en vandaag konden kinderen al een kort ritje maken op een kameel over het parkeerterrein bij de supermarkt. Een publiekstrekkertje van de plaatselijke dierenwinkel en voor de kamelenman een goed moment zijn dieren weer te laten wennen aan mensen en auto’s nu de kerst weer voor de deur staat. Ja, ik weet het, het is pas half september, maar de pepernoten liggen al een paar weken in grote gezinszakken opgestapeld bij de Hema en de eerste kerstmarkt was al in juni van dit jaar. De natuur mag dan af en toe van slag zijn, de menselijke zotheid trekt zich al lang niks meer aan van de wisseling van de seizoenen of loopt er minstens een paar maanden op vooruit.