SpoenkJack Tummers

Even een eitje kwijt. Ken je dat, dat je niet anders kunt dan een bedrijf of instantie bellen via een 0900-nummer? Soms kosten deze tot 40 cent per minuut, in het geval van mijn woningbouwvereniging Wonen Breburg in Tilburg is dit 10 cent. Nu vind ik eigenlijk dat dit niet zou moeten mogen, zeker niet als het gaat om zoiets als een woningbouwvereniging of burgerlijke instantie. Maar goed, een mailtje typen kost ook tijd (en dus geld) en ik besloot hun maar eens te bellen met mijn vraag. Het eerste wat je dan te horen krijgt is een tergend langzaam ‘Welkom bij…’, gevolgd door een keuzemenu waarbij de gezochte keuze altijd steevast als laatste wordt genoemd. Dan ben je inmiddels al een halve minuut verder. En dan blijken er ook nog een aantal wachtenden voor u te zijn, en blijft u vooral even aan de lijn. Nu ben ik echt niet te beroerd om een paar dubbeltjes te betalen voor een telefoongesprek, maar dan wil ik wél dat er ook echt sprake is van een telefoongesprek. In dit geval betaal je al een paar euro en heb je nog niemand aan de lijn gehad. Ontoelaatbaar, vind ik persoonlijk, dus ik heb mijn democratische burgerschoenen maar eens aangetrokken en een mailtje gestuurd naar de politiek. Wedden dat ze me vragen hun terug te bellen?

In totaal 647 huurwoningen worden op dit moment gesloopt in de buurt Groeseind-Hoefstraat. Daarvoor in de plaats komen 637 prachtige nieuwe koop- en (sociale) huurwoningen om tegemoet te kunnen komen aan de woonmensen anno 2010. In het centrum zal een prachtig park komen te liggen waar hangjongeren naar hartelust hun nieuwe of gestolen brommertjes kunnen laten zien. Ah nee, laten we positief blijven. Een nieuwe mooie wijk is doorgaans goed voor de sfeer in een buurt. Het is bewezen dat criminaliteit en vandalisme minder vaak voorkomen in buurten die er aangenaam en vriendelijk uitzien. Dat was ook het uitgangspunt van een project in Engeland waar men jongeren voor- en achtertuintjes liet ontwerpen en aanleggen om woonwijken op te vrolijken. Laten we hopen dat het die uitwerking ook in deze nieuwe woonwijk zal hebben.

Behalve wat foto’s van de gevels, voortuinen en deuren en ramen van de huizen, staan er ook een aantal foto’s in het album van het House of Words. Een kunstenaarsproject. Aanvankelijk dachten we dat het de creatieve en psychotische uitspattingen van een (ex)psychiatrisch patient waren. Zo blijkt maar weer dat kunst en gekte dicht bij elkaar liggen.

Klik hier voor de foto’s van de sloopbuurt »

Omdat ik iemand ben die graag meedenkt en zich verantwoordelijk voelt voor zijn omgeving, heb ik me de afgelopen jaren aangemeld bij diverse panels, enquêtebureau’s en dergelijke. Regelmatig krijg ik dan, meestal via e-mail, een oproep deel te nemen aan een onderzoekje. Vanochtend was het de beurt aan woningbouwvereniging WonenBreburg waar ik mijn flat van huur. Het ging over het sjieke bewonersblaadje dat ik een paar keer per jaar bij me in de brievenbus vind. Of ik het ken? Ja. Of ik het lees? Nee. Einde onderzoekje. Nee zeggen scheelt tijd. En dus geld. Wedden dat ik volgend jaar toch weer een brief krijg met de melding dat de huur weer zoveel procent omhoog gaat?

‘Het CDA maakt zich al sinds jaar en dag hard voor gezinnen in de stad, het klassieke huisje-boompje-beestje’ zegt de tekst op de website van deze politieke partij. Maar het valt me nu pas op dat er in dat rijtje huisje boompje beestje nooit gesproken wordt over kinderen. Het ‘ideaal’ van de doorsnee burger, het knusse gezin met kindertjes, is geen ideaal. De hoeksteen van de samenleving bestaat vooral uit dat huisje, en een boompje waar je appels van kunt plukken of beschutting kunt vinden tegen de felle zon. En een hond en een paar poezen waar je lekker mee op de bank kunt kroelen. Maar kinderen? Natuurlijk ga ik als kinderloos alleenstaand gezin niks zeggen over het onnoemelijke geluk van mensen die wel kinderen hebben, maar het spreekwoord zegt dat ze niet noodzakelijk zijn om gelukkig te kunnen zijn. Huisje boompje beestje. Niks geen kids.

Een vrouw houdt een bouwtekening in haar handen van hoe de nieuwbouwwoningen er op die plek straks uit gaan zien. Haar man kijkt de andere kant op. Zo groot zal straks hun nieuwe woning zijn. Beiden glimlachen en ze zien er welvarend en gelukkig uit. Maar schrik niet. De man en vrouw die je hier ziet zijn van hout. Ongeveer 3cm dik en van multiplex en opgebouwd in drie delen. Zo snel heb je de wereld niet veranderd en verbouwd.

‘De gemiddelde woningprijs is voor het eerst sinds de crisis weer gestegen, maar het is nog te vroeg om de vlag buiten te hangen’, ‘de woningmarkt lijkt daarmee langzaam op te krabbelen’ en ‘de consument durft weer te kopen’.

Ik woon zelf niet in een koophuis, en tijdens verjaardagen en feestjes zat ik vaker dan eens aan de zijlijn te luisteren naar de (vooral) mannen die het onderling hadden over huizen bij hun in de straat die voor heel veel geld verkocht waren. Het heeft zelfs lang geduurd voor ik begreep wat een tweede hypotheek inhield en hypotheekrenteaftrek. Men kocht, verbouwde, en aan het einde van het jaar kreeg men ook nog eens geld terug van de belasting. Alsof ze in een andere wereld leefden dan ik, deze mensen, en vooral heel veel beter konden rekenen. En nu, heel wat jaren later, begrijp ik er eigenlijk nog steeds niks van. De huizenprijzen stijgen en dus durft de consument weer te kopen? Natuurlijk, ik begrijp heus wel het principe achter ‘markt’, maar geef toe dat het vanaf een andere positie gezien toch een vreemde manier van denken is. Die positie is dan mijn eigen positie en die is waarschijnlijk nog steeds gelegen ergens aan de zijlijn, in de buurt van de hoekvlag waar ik alles goed kan overzien. Aan de rand van de samenleving, waar ik me toch nog het meest thuisvoel.

In Tilburg West en zo’n 150 meter bij me vandaan, aan de overkant van de straat, is men al een jaar bezig met het bouwen van een flat. De slogan van dit gebouw met de naam Intermezzo is ‘Eindelijk betaalbaar wonen in Tilburg’. Aan de binnenkant zal het er allemaal best wel mooi uitzien, kwestie van een beetje leuk inrichten, maar de buitenkant doet me nog het meest denken aan de flats die ik eens zag in Boedapest. Blokkendozen zijn het, en blijkbaar de enige manier waarop op dit moment nog betaalbaar gebouwd kan worden. Maar ook als de woningen minder goed betaalbaar zijn (zeg maar duur) komt men niet verder dan eenzelfde soort ontwerp. Westpoint is bijvoorbeeld zo’n gebouw. Met wat kleurige balkjes hebben ze geprobeerd de flat wat op te pimpen, het blijft in mijn ogen een lelijke blokkendoos.

Ook de bewoners van deze statige villa moeten hun afval dumpen in de bekende grijze huisvuilzakken. Ze zijn in dit geval zelfs in het nadeel, want zelf hoef ik nooit zo ver te lopen met mijn plastic zak. Of zouden ze daar een (huisvuil)mannetje voor hebben?

In de bouwsector is men bang voor een verdere stagnatie van nieuwbouw – alsof er nog niet genoeg koopwoningen leegstaan tegenwoordig – maar in de natuur gaat de nieuwbouw gewoon door.

De afgelopen paar weken was het even stil hier op de website, en dat komt vooral door wat geklus in woonkamer en keuken. En dat kwam weer door dat lek in de vloer en het plaatsen van een nieuw keukenblok door de woningbouwvereniging.

In plaats van laminaat heb ik nu vinyl in mijn woonkamer liggen. Goed tegen mijn huisstofmijtallergie, maakt minder lawaai en voelt warmer aan. Het vinyl zelf had ik even snel uitgekozen in de winkel onder het mom van niet te lang blijven twijfelen maar keuzes maken. De dag van de legging zou een grote verrassing worden, want al na een paar dagen had ik geen flauw idee meer wat voor vinyl ik in die gauwigheid had uitgekozen. Donkerder dan het laminaat en iets met rood, maar het zou net zo goed ook zwart kunnen zijn. De grootste verrassing echter was de ervaring dat je voor kleuren niet alleen blind kunt zijn maar dat je er ook misselijk van kunt worden.

De kleur van de vloer steekt erg goed af bij wit, geel, ecru, rood en bij blank hout. Met andere woorden bij alles in de woonkamer behalve de bank, want de combinatie van het mintgroen van deze eens oh zo mooie bank met het roodbruin van het vinyl riep letterlijk kotsneigingen bij me op. Zowel de bank als de vloer waren opeens spuuglelijk en dat kon alleen maar verholpen worden door een van beide meteen te verwijderen.

Maar goed dat ik nog even gewacht heb, want zoals gezegd ben ik er inmiddels aan gewend en met een mooie doek over de bank ziet alles er nu heel mooi, rustig en aards uit. Maar wat was ik even kleurenmisselijk!