Als je veel achter de computer zit ken je de commando’s ctrl-c en ctrl-v wel. Mensen die niet zo bekend zijn met dit soort ‘keyboard commands’ of ‘short-cuts’ kiezen nog altijd voor knippen en plakken via het hoofdmenu (meestal te vinden onder de knop ‘bewerken’) of hoogstens via de rechter muisknop en ‘kopiëren naar klembord’. Ctrl-c en ctrl-v is echter veel sneller en makkelijker en mijn linkerhand zweeft dan ook altijd ergens in de buurt van die toetsen. Het grappige is dan dat wat je gekopieerd hebt net zolang in het (werk)geheugen van de computer blijft zweven totdat je het ergens anders weer loslaat met behulp van ctrl-v (plakken) en daarna iets anders kopieert dat de plek inneemt van die eerder gekopieerde informatie. Soms heb ik weleens dat ik een uur later opeens de informatie die ik eerder naar het werkgeheugen had gekopieerd opnieuw wil gebruiken. Dan bedenk ik me dat ik in de tussentijd niet opnieuw ergens ctrl-c heb gebruikt en de eerder gekopieerde informatie in theorie dus nog steeds in het werkgeheugen moet zitten. Even ctrl-v intoetsen en ja hoor, de informatie zat er nog steeds in. Basic computer-stuff, maar toch altijd weer een tikje opzienbarend vind ik.

Mijn nietapparaat was leeg. Dat gebeurt niet zo heel vaak want ik niet niet zo veel niet. Het apparaatje zelf kocht ik een jaar of dertig geleden met een pakje nietjes bij een kantoorboekhandel die inmiddels plaats heeft moeten maken voor een kledingzaak. Het nietapparaat werkt nog prima en het pakje nietjes is nog steeds niet leeg. Alleen, waar had ik dat pakje ook alweer opgeborgen? Het eerste beeld dat voor mijn geestesoog verscheen was dat van de ladenkast in de gang. Ik trok lade nummer 3 open omdat dat de lade was voor dat soort klein spul. Geen nietjes daar, wel een hoop landkaarten. Ik herinnerde me toen dat ik inderdaad al die lades eens opnieuw had ingedeeld en dat ik kantoordingen verplaatst had naar een ander kastje. Met het opentrekken van een lade in dat kastje opende zich ook een nieuwe lade in mijn herinnering. Die plek bleek toen namelijk helemaal niet zo geschikt te zijn voor kleine spulletjes en bij nader inzien had ik toen besloten alles wat te maken had met pennen, potloden, papier, enveloppen etc. op te bergen in een net nieuw aangeschafte stapel ladekastjes van de Ikea. Daar lag inderdaad het pakje Hotis nietjes met het prijsstickertje er nog op. Twee gulden vijfenzeventig.

Die nietjes heb ik terug weten te vinden dankzij mijn geheugen. Wel vaker maak ik dit soort dingen mee en bedenk me dan hoe vreselijk belangrijk, onmisbaar ons geheugen is voor ons functioneren. Ik zeg niks nieuws hier, maar kan er nog steeds versteld van staan dat ik alleen maar kan leven omdat ik me dingen kan herinneren. Ik leef NU omdat ik informatie kan vasthouden van vroeger. Ik weet/herinner me dat als het brood op is dat er zoiets is als brood dat ik kan eten zodat ik me niet meer zo hongerig voel en dat ik dat brood kan halen bij een gebouw dat we een supermarkt noemen en aldaar te bemachtigen is als ik iets anders overleg dat we geld noemen, etc. etc. Misschien dat ik me daarom de sfeer van het boek Hersenschimmen van Bernlef nog zo goed kan herinneren. Dat verlies van alle kaders, zelfs niet meer in staat zijn tot één enkele ctrl-c ctrl-v. Leven in het NU mag dan misschien het ultieme doel zijn voor sterk spiritueel georiënteerde mensen, het kan ook de ultieme hel zijn.

Nederland heeft de finale dan toch nog gewonnen. Wat feesten betreft dan. Toen de echte finale verloren werd van Spanje leek de pret even voorbij te zijn, maar de media, de commercie en de fans hebben zich snel weten te herstellen. The party must go on!

Um Himmels Willen. Ontneem de Nederlander alsjeblieft niet zijn feesten en zijn barbecues. Wat moet dat arme volk anders? Die grachtentocht. Oh nee, die gaat toch nog wel door hè? Zeg me dat de grachtentocht doorgaat! Alsjeblieft! Hij móet doorgaan, ik heb me er zo op verheugd!

Een verslaving is het. Aan de euforie. ‘Een eufoor is iemand die voortdurend op zoek is naar gevoelens van euforie’. Het lijkt me niet misstaan in een boekje met de titel Welvaartsziekten, 1980-heden.

Op een boerenschuur aan de Nieuwe Dijk 1 in Den Bosch is een graffiti-afbeelding geplaatst van een geit aan een parachute, met de tekst ‘Q could you please drop me in parliament?’. Het lijkt een beetje op die van de Londense kunstenaar Banksy, die in zijn werk wel vaker aandacht vraagt voor dieren, natuur en milieu en eerder ook al samenwerkte met Greenpeace. Of het ook echt van Banksy afkomstig is weet nog niemand, maar hoe dan ook en Banksy or not, het is een heel leuk ding geworden.

VINKEL – Op de geitenhouderij van Henk van Loon in Vinkel worden vandaag twee drachtige geiten gedood. Bij twee eerdere controles zijn deze drachtige geiten door medewerkers van de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) blijkbaar niet opgemerkt. ‘Het moet een menselijke fout zijn geweest dat deze geiten over het hoofd zijn gezien’, reageert een woordvoerder van het Ministerie van Landbouw. (bron: Brabants Dagblad)

Sommige berichten zijn zo dubbelzinnig dat ze geen toelichting nodig hebben.

De lammetjes zijn er weer, maar de meesten zitten verpakt achter plastic. Vanwege de Q-koorts zijn boeren verplicht om schapen die lammeren achter en onder plastic te houden zodat het soms lijkt of ze in quarantaine in een tentenkamp zitten. Dat maakt de beleving van de lente toch net even iets anders dan voorgaande jaren.

De provincie zet in op de verplaatsing van deze bedrijven en vestiging van nieuwe bedrijven zo ver mogelijk van de bewoonde wereld. ‘Hoe dichter men bij het bedrijf woont, des te hoger het percentage zieken’, constateerde het RIVM afgelopen zomer. Deskundigen beschouwen een afstand van 500 meter in de toekomst als voldoende afstand tussen bedrijf en bewoning om de gezondheidsrisico’s te beperken.

Is dit de manier waarop we met onze natuur en de dieren om willen gaan? Dat we straks misschien her en der door het landschappelijke land bordjes tegenkomen met ‘Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!’? Idioot toch. Afgesloten en afgeschermde gebouwen, zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, met boeren die straks misschien in pakken moeten rondlopen met gasmaskers. Het lijkt wel een enge toekomstfilm, maar we zijn zo gewend geraakt aan dit soort nieuws en feiten dat we ze als normaal zijn gaan beschouwen. En nu schijnen wilde zwijnen, reeën en edelherten mogelijk ook al besmet te zijn met Q-koorts. De letter ‘Q’ werd vroeger vaak gebruikt als synoniem voor ‘Qualiteit’. Nu meer voor ‘Quarantaine’ vrees ik.

Niet alleen maar dieren krijgen onnodig veel medicijnen toegediend, ook mensen. Mijn moeder is inmiddels begonnen met het langzaam opruimen van spullen die met mijn vader te maken hebben en die echt weg moeten. De kelder vol gereedschap heeft geen haast, daar ga ik in de loop van de tijd zelf eens in neuzen, maar de medicijnen die mijn vader gebruikte moesten maar eens naar de apotheek gebracht worden. Het werd een grote plastic zak vol met pillen, crèmepjes en drankjes. En de volgende dag vond mijn moeder nog meer pillen die ze de eerste keer over het hoofd gezien had. Iedere arts die mijn vader gekend heeft gaf zijn eigen recepten af, en ik geloof niet dat er nog iemand in het ziekenhuis rondliep die daar een goed overzicht over had. En op het laatst, een paar dagen voor zijn dood, kreeg hij daar bovenop nog flink wat anti-biotica toegediend vanwege een vermoede infectie. Al die medicijnen, je zou er goed ziek van kunnen worden…

Geen Q-koorts, maar wel leuke geitjes op de boerderij van een biologische geitenboer. De geiten stonden in verband met een spatje regen helaas allemaal binnen. Niet de keuze van de boer maar van de geiten zelf. Echte dametjes zijn het volgens de boer die bij het minste of geringste de warmte en beschutting opzoeken van de stal en het hooi. Misschien dat ik ze daarom ook voornamelijk staand gefotografeerd heb. Hun lange nek, dat langwerpige opgeheven hoofd; het zijn hele statige dieren en net als ezels afschuwelijk nieuwsgierig en verschrikkelijk lief. De mensen die deze dieren moeten gaan afmaken zullen nog danig in gewetensnood komen. Als ze het tenminste niet gewoon zien als hun ‘baan’ of ‘vak’. Ik weet niet of alle protesten nog iets zullen gaan uitmaken, maar het is het zoveelste geval van onethisch behandelen van dieren dat door de politiek goedgekeurd wordt.

Als je voor je gevoel nog iets wilt doen, dan kun je hier een petitie ondertekenen die de Partij voor de Dieren gestart is op haar website.

Ik ben altijd gek geweest op vlekkenkaarten, maar deze is toch wat minder. En veel te dichtbij. Tijdens aardrijkskundeles kon ik altijd wegdromen bij de bolletjes die diamantmijnen voorstelden of havens aan de andere kant van de wereld. De bosatlas was voor mij een expeditie en ik vond het heerlijk om boven de kaarten te hangen en de lijnen te volgen van een bergmassief of kustlijn, en op de eilanden Java en Japan zaten de rode bolletjes van bevolkingsdichtheid zo dicht op elkaar dat het grote inktvlekken leken.

Morgen ga ik eens kijken bij een bolletje bij mij in de buurt. Uitgaande van het centrum van het bolletje dat boven Tilburg hangt denk ik te weten om welk bedrijf het gaat dat geruimd zal gaan worden. Uiteraard ga ik er niet naar binnen want ik heb geen zin zelf ook besmet te raken, maar ik ben gewoon benieuwd hoe zo’n vlekje er in het echt uitziet. Als de weg er naartoe al niet afgezet is zal ik er wel een foto van plaatsen.

26 oktober 2005 en 16 november 2006. Twee eerdere data waarop ik iets opmerkte over het opvallend warme weer van de laatste jaren. Gisteren was het opnieuw erg warm en zaten we op een terrasje in de zon en liepen we met de jas bungelend over onze arm door de winkelstraten van Oosterhout. Ik klaag niet want ik hou helemaal niet van de winter, maar normaal is het natuurlijk niet.

Na gisteren was het vandaag opeens weer erg koud. Zo voelde het tenminste, en dat zal voor een groot deel zeker komen doordat mijn vader weer in het ziekenhuis ligt. Vorige week vrijdag, nota bene op zijn verjaardag, werd hij na een half jaar opnieuw opgenomen voor dezelfde klachten. Zijn enige nier waar hij het zijn leven lang mee heeft moeten doen wil niet meer en hij is moe, heel erg moe. Daarbij komt nu nog die andere ziekte met die vervelende naam. Pijn heeft hij gelukkig niet, maar het lijkt alsof zijn lichaam hem nu langzaam in de steek aan het laten is.

Mijn vader houdt niet van de winter, en ik ook niet. Terwijl mijn moeder naar huis gebracht werd met de taxi en ik in het donker en in de koude wind aan de overkant van het ziekenhuis stond te wachten op de bus, kon ik hem zien liggen zoals we hem even daarvoor hadden achtergelaten: liggend onder 3 dekbedden met opdruk (Orbis Medisch Centrum), zijn ogen zwaar en zijn mond half open. Dan nog heel even wakker worden om ons uit te zwaaien (een hand die moeizaam heel even vanonder het dekbed verschijnt) en dan weer snel terug naar zijn slaap. Ik ben bang dat het nog een heel erg koude winter gaat worden.