Ziekte

Menselijke fout

donderdag 8 april, 2010

Menselijke fout (foto: ANP)VINKEL – Op de geitenhouderij van Henk van Loon in Vinkel worden vandaag twee drachtige geiten gedood. Bij twee eerdere controles zijn deze drachtige geiten door medewerkers van de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) blijkbaar niet opgemerkt. ‘Het moet een menselijke fout zijn geweest dat deze geiten over het hoofd zijn gezien’, reageert een woordvoerder van het Ministerie van Landbouw. (bron: Brabants Dagblad)

Sommige berichten zijn zo dubbelzinnig dat ze geen toelichting nodig hebben.

Lammeren achter plastic

zaterdag 20 maart, 2010

Lammeren achter plasticDe lammetjes zijn er weer, maar de meesten zitten verpakt achter plastic. Vanwege de Q-koorts zijn boeren verplicht om schapen die lammeren achter en onder plastic te houden zodat het soms lijkt of ze in quarantaine in een tentenkamp zitten. Dat maakt de beleving van de lente toch net even iets anders dan voorgaande jaren.

Ongewenst en gevaarlijk

maandag 8 februari, 2010

De provincie zet in op de verplaatsing van deze bedrijven en vestiging van nieuwe bedrijven zo ver mogelijk van de bewoonde wereld. ‘Hoe dichter men bij het bedrijf woont, des te hoger het percentage zieken’, constateerde het RIVM afgelopen zomer. Deskundigen beschouwen een afstand van 500 meter in de toekomst als voldoende afstand tussen bedrijf en bewoning om de gezondheidsrisico’s te beperken.

Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!Is dit de manier waarop we met onze natuur en de dieren om willen gaan? Dat we straks misschien her en der door het landschappelijke land bordjes tegenkomen met ‘Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!’? Idioot toch. Afgesloten en afgeschermde gebouwen, zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, met boeren die straks misschien in pakken moeten rondlopen met gasmaskers. Het lijkt wel een enge toekomstfilm, maar we zijn zo gewend geraakt aan dit soort nieuws en feiten dat we ze als normaal zijn gaan beschouwen. En nu schijnen wilde zwijnen, reeën en edelherten mogelijk ook al besmet te zijn met Q-koorts. De letter ‘Q’ werd vroeger vaak gebruikt als synoniem voor ‘Qualiteit’. Nu meer voor ‘Quarantaine’ vrees ik.

Een zak vol pillen

maandag 14 december, 2009

Niet alleen maar dieren krijgen onnodig veel medicijnen toegediend, ook mensen. Mijn moeder is inmiddels begonnen met het langzaam opruimen van spullen die met mijn vader te maken hebben en die echt weg moeten. De kelder vol gereedschap heeft geen haast, daar ga ik in de loop van de tijd zelf eens in neuzen, maar de medicijnen die mijn vader gebruikte moesten maar eens naar de apotheek gebracht worden. Het werd een grote plastic zak vol met pillen, crèmepjes en drankjes. En de volgende dag vond mijn moeder nog meer pillen die ze de eerste keer over het hoofd gezien had. Iedere arts die mijn vader gekend heeft gaf zijn eigen recepten af, en ik geloof niet dat er nog iemand in het ziekenhuis rondliep die daar een goed overzicht over had. En op het laatst, een paar dagen voor zijn dood, kreeg hij daar bovenop nog flink wat anti-biotica toegediend vanwege een vermoede infectie. Al die medicijnen, je zou er goed ziek van kunnen worden…

Geitjes

zaterdag 12 december, 2009

GeitGeen Q-koorts, maar wel leuke geitjes op de boerderij van een biologische geitenboer. De geiten stonden in verband met een spatje regen helaas allemaal binnen. Niet de keuze van de boer maar van de geiten zelf. Echte dametjes zijn het volgens de boer die bij het minste of geringste de warmte en beschutting opzoeken van de stal en het hooi. Misschien dat ik ze daarom ook voornamelijk staand gefotografeerd heb. Hun lange nek, dat langwerpige opgeheven hoofd; het zijn hele statige dieren en net als ezels afschuwelijk nieuwsgierig en verschrikkelijk lief. De mensen die deze dieren moeten gaan afmaken zullen nog danig in gewetensnood komen. Als ze het tenminste niet gewoon zien als hun ‘baan’ of ‘vak’. Ik weet niet of alle protesten nog iets zullen gaan uitmaken, maar het is het zoveelste geval van onethisch behandelen van dieren dat door de politiek goedgekeurd wordt.

Als je voor je gevoel nog iets wilt doen, dan kun je hier een petitie ondertekenen die de Partij voor de Dieren gestart is op haar website.

Vlekkenkaart

donderdag 10 december, 2009

Vlekkenkaart Q-koortsIk ben altijd gek geweest op vlekkenkaarten, maar deze is toch wat minder. En veel te dichtbij. Tijdens aardrijkskundeles kon ik altijd wegdromen bij de bolletjes die diamantmijnen voorstelden of havens aan de andere kant van de wereld. De bosatlas was voor mij een expeditie en ik vond het heerlijk om boven de kaarten te hangen en de lijnen te volgen van een bergmassief of kustlijn, en op de eilanden Java en Japan zaten de rode bolletjes van bevolkingsdichtheid zo dicht op elkaar dat het grote inktvlekken leken.

Morgen ga ik eens kijken bij een bolletje bij mij in de buurt. Uitgaande van het centrum van het bolletje dat boven Tilburg hangt denk ik te weten om welk bedrijf het gaat dat geruimd zal gaan worden. Uiteraard ga ik er niet naar binnen want ik heb geen zin zelf ook besmet te raken, maar ik ben gewoon benieuwd hoe zo’n vlekje er in het echt uitziet. Als de weg er naartoe al niet afgezet is zal ik er wel een foto van plaatsen.

22 november 2009

zondag 22 november, 2009

21 november 200926 oktober 2005 en 16 november 2006. Twee eerdere data waarop ik iets opmerkte over het opvallend warme weer van de laatste jaren. Gisteren was het opnieuw erg warm en zaten we op een terrasje in de zon en liepen we met de jas bungelend over onze arm door de winkelstraten van Oosterhout. Ik klaag niet want ik hou helemaal niet van de winter, maar normaal is het natuurlijk niet.

Na gisteren was het vandaag opeens weer erg koud. Zo voelde het tenminste, en dat zal voor een groot deel zeker komen doordat mijn vader weer in het ziekenhuis ligt. Vorige week vrijdag, nota bene op zijn verjaardag, werd hij na een half jaar opnieuw opgenomen voor dezelfde klachten. Zijn enige nier waar hij het zijn leven lang mee heeft moeten doen wil niet meer en hij is moe, heel erg moe. Daarbij komt nu nog die andere ziekte met die vervelende naam. Pijn heeft hij gelukkig niet, maar het lijkt alsof zijn lichaam hem nu langzaam in de steek aan het laten is.

Mijn vader houdt niet van de winter, en ik ook niet. Terwijl mijn moeder naar huis gebracht werd met de taxi en ik in het donker en in de koude wind aan de overkant van het ziekenhuis stond te wachten op de bus, kon ik hem zien liggen zoals we hem even daarvoor hadden achtergelaten: liggend onder 3 dekbedden met opdruk (Orbis Medisch Centrum), zijn ogen zwaar en zijn mond half open. Dan nog heel even wakker worden om ons uit te zwaaien (een hand die moeizaam heel even vanonder het dekbed verschijnt) en dan weer snel terug naar zijn slaap. Ik ben bang dat het nog een heel erg koude winter gaat worden.

Specialisten

donderdag 29 oktober, 2009

Een man belt aan om naar een lekkende regenpijp te komen kijken. Een belletje naar de woningbouwvereniging was voldoende. Een van de grote voordelen van huren boven kopen als je het mij vraagt. De man loopt met ladder achterom en kijkt waar de pijp lekt en gaat hem dan repareren. Zou je denken… maar de man belt een andere man die het zal moeten komen oplossen want zelf kan of mag hij dit niet. ‘Daar ga ik niet over’ hoor je dan. Ook bij woningbouwverenigingen werken tegenwoordig allemaal specialisten met ieder een eigen afzonderlijke taak. Het nadeel van huren boven kopen als je het mij vraagt. Een zelfstandig aannemer zou het probleem misschien ter plekke hebben weten op te lossen.

Afgelopen week moest mijn vader weer eens naar het ziekenhuis. Zijn nierfunctie is inmiddels dermate slecht dat hij aan de dialyse zal moeten. Hij is moe, lusteloos, misselijk, niks smaakt hem meer en soms zakt zijn aandacht opeens weg. Eigenlijk dezelfde symptomen als mijn kat Mickey had en dus zal er snel iets aan gedaan worden. Zou je willen… want eerst moet hij naar het ziekenhuis voor een nieuw bloedonderzoek. Daarna nog een keer terugkomen voor de uitslag. Dan nog een afspraak voor een echo en een paar dagen later met de chirurg. Om een nierdialyse te kunnen ondergaan moet er namelijk eerst een ‘shunt’ aangebracht worden onder de huid; een operatief aangebrachte rechtstreekse verbinding van een slagader met een ader. Maar verwacht niet dat dat die dag dan ook meteen zal gebeuren. De afspraak met de chirurg is hoogstwaarschijnlijk alleen maar een consult om de uitslagen te bespreken van eerdere onderzoeken. Daarna kan pas de definitieve afspraak gemaakt worden voor de operatie. Als er niet eerst nog gewacht moet worden op de mening van nog een andere deskundige.

Met betrekking tot specialisme moest ik aan de volgende passage denken uit het boek Zen en de Kunst van het Motoronderhoud van Robert Pirsig (1974) over het het griekse woord aretê, hetgeen ‘voorstreffelijkheid’ betekent: ‘Daarom is de held van de Odyssee een groot strijder, een gewiekst strateeg, een behendig spreker; kan hij zowel boten bouwen als zeilen, hij kan een jong praalhans verslaan op de discus, een os slachten, villen en braden en wordt tot tranen toe bewogen door een lied. Hij is kortom een voortreffelijke complete mens; hij bezit buitengewone aretê. Dit aretê houdt respect in voor het volkomene en enige van het leven, en daaruitvolgend een afkeer van specialisatie. Het houdt geringschatting in voor doelgerichtheid – of liever, een veel hoger begrip van doelgerichtheid, namelijk niet gebonden aan één onderdeel van het leven, maar aan het leven zelf.’

Nu weet ik niet of ik zit te wachten op een chirurg die het leuk vind in zijn vrije tijd aan auto’s te sleutelen of horrorverhalen te schrijven, maar iets allrounder zouden mensen wel mogen zijn. Handig voor de mens zelf, alsook voor degene die afhankelijk is van iemand anders zijn kunnen. Een chirurg die niet alleen maar adertjes aan elkaar knoopt maar ook een echoscopie kan uitvoeren en je na afloop ook weet te vertellen of je nu wel of niet zout op je frietje mag strooien. Het zou de kosten van onze gezondheidszorg een flink stuk omlaag kunnen brengen en het leven – in dit geval van mijn vader – heel wat aangenamer kunnen maken.

Even van het (ziek)bed

zondag 18 oktober, 2009

Mickey op het balkonVanochtend voelde hij zich zowaar in staat even van het bed af te komen en op de stoel op het balkon te gaan zitten. Je zou haast denken dat er niks aan de hand is. De rest van de dag was het helaas weer slapen, drinken, plassen, slapen etc. Morgen heb ik weer even contact met de dierenarts om te vragen of ik op dit moment echt niks anders kan doen dan alleen maar dat nierdieet geven. Het voelt zo minnetjes…

Zelf voel ik me vandaag overigens ook niet al te fit, maar dat is een kwestie van eigen schuld dikke bult. Wijn is fijn, tot op zekere hoogte. Of diepte, dat hangt van het glaasje af.

Mickey rent niet meer

woensdag 14 oktober, 2009

Mickey rent niet meerMickey is ziek. Een paar weken geleden viel het opeens op dat hij extreem veel dronk en plastte. Productief in de kattenbak is hij altijd geweest, maar dit was duidelijk geen goed teken. Bovendien werd hij snel magerder en zijn dagelijkse renkwartiertje sloeg hij ook al over. En mij trouwens ook. Iedere dag kwam hij me wel een paar keer ‘vervelen’ en na het avondeten kroop hij steevast bij me op de bank en ging dan met zijn hoofd in mijn nek liggen. Maar het enige dat hij nog deed was drinken, eten, kattenbak en dan weer snel aan het voeteneind van het bed gaan liggen slapen. En katten slapen altijd veel, maar ieder kent zijn of haar kat en weet wanneer iets niet goed zit.

Volgens de vrouwelijke dierenarts zou het ‘suiker’ kunnen zijn of iets met de nieren. Het werd beide. Bloedonderzoek wees uit dat zowel de glucose als bepaalde waarden van de nieren extreem hoog waren, zo hoog zelfs dat ze niet meer op het kleine beeldschermpje van de arts weergegeven konden worden. Maar hij is verdorie pas 10 jaar oud! En zegt men niet dat een kat negen levens heeft!? Dan duren die bij mijn kat wel heel erg kort…

Pech is het volgens de arts, gewoon pech. Juist omdat het zowel de suiker als de nieren zijn schijnt behandeling erg lastig te zijn. Insuline spuiten bij mijn kat is onbegonnen werk en dus heeft hij nu een speciaal dieet om zijn nieren te ontlasten. Mogelijk helpt dat, maar aan de betraande ogen van de zeer empathische arts kon ik aflezen dat ze niet erg hoopvol is. Over mijn eigen tranen ga ik het hier maar niet hebben.

Ik heb wat oud materiaal bij elkaar gezocht van Mickey. Korte video-opnames waarin hij snel voorbij rent, gemaakt met een oude digitale compactcamera en zonder geluid. Soms wist je niet uit welke hoek hij het volgende moment langs je heen zou schieten, en nu ligt hij maar wat stilletjes achter mijn bureaustoel op de grond en kan ik alleen maar hopen dat hij toch weer een beetje opknapt. Je weet maar nooit, artsen maken wel vaker fouten toch?

Klik hier voor een rennende Mickey »

  • Mans de Jong Eindhoven Airport Ruth Peetoom Nieuwjaarsreceptie CDA Brabant Ruth Peetoom Ruth Peetoom Henk Bleker Henk Bleker Benefiet voor Erwin Vermeulen