SpoenkJack Tummers

‘Het is ongekend warm voor de tijd van het jaar’ volgens de mannen en vrouwen van het weerbericht van de NOS. Ongekend? Volgens mij werken ze al een paar jaar voor de NOS en dan zouden ze toch moeten weten dat het al vaker zo warm is geweest in het najaar. Om even hun en ons geheugen op te frissen drie blogjes die ik eerder schreef over dit ‘ongekend’ warme weer.

26 oktober 2005: Geen goed Nederlands
16 november 2006: Buiten spelen
22 november 2009: Nog even mooi weer

De laatste link bevat trouwens wel een omslagpunt richting de winter. Ik schreef het drie dagen voor de dood van mijn vader en las het net nog eens terug. Hij had tot op het laatst geen last van zijn geheugen, hoogstens van onbegrip als hij zich afvroeg ‘Waar ben ik nu toch zo moe van?’. Hij was denk ik net zo moe en zwaar als de zomer nu. Het is nog warm, de zon schijnt volop, maar je weet en voelt dat het op is.

Hoe likt u aan een ijsje? Zelf lik ik eigenlijk nooit meer aan een ijsje, maar neem steeds een klein hapje dat ik daarna onder zachte druk laat smelten tussen tong en gehemelte. Likken aan ijsjes is alleen maar voorbehouden aan kinderen. Tenminste, dat vind ik. Er zijn wel volwassenen die het doen en daarmee weg kunnen komen, maar dat zijn er niet veel. Bij veel volwassenen ziet het likken aan een ijsje er net zo ordinair uit als het dragen van een strakke legging door een vrouw op leeftijd. Of een man met harige en knokige benen en een korte geruite broek. Vanmiddag liep ik in het plaatselijke winkelcentrum en zag een oudere man van ongeveer zestig jaar. Grijze pantalon, dito overhemd, en met hoed. In zijn linkerhand bungelde een plastic tas van de Zeeman en in zijn rechterhand hield hij een ijsje vast. Een hoorntje. Bij iedere lik stak hij eerst zijn tong zo ver mogelijk naar buiten en naar beneden waarbij hij zijn mond wagenwijd opensperde. Vervolgens likte hij met lange halen aan het ijs, zijn hoofd en nek van onder naar boven meebewegend. Getver. Alsof er verder niemand in het winkelcentrum aanwezig was stond hij daar zijn ijsje af te likken. Ik hoop dat ik het net zo onsmakelijk heb weten te vertellen als het eruit zag. Zomer betekent echt niet dat alles er dan altijd even zonnig uitziet…

Het is warm. Té warm? Ik vind van niet. Als ik eens zit te puffen en te zweten van het benauwde weer denk ik altijd even terug aan die lange winter die we achter de rug hebben. Toen kon ik ‘s morgens om zeven uur niet de deur van het balkon opendoen en op blote voeten naar buiten lopen. En als ik al eens op dat tijdstip op het balkon ging staan zag ik niks want het was nog donker buiten. Duizend maal liever puffen dan bibberen wat mij betreft en een mooi excuus om regelmatig wat verkoeling te zoeken op een terrasje.

Vorige week zag ik pas voor het eerst de Nederlandse film De Kersenpluk. Een film uit 1997 die destijds helemaal aan me voorbijgegaan is. Omdat ik zelf vroeger ook kersen heb geplukt bij een tante verwachtte ik op z’n minst wat sfeerbeelden van opwaaiende zomerjurken, zoemende bijtjes en veel, heel veel gras. Die beelden zaten er ook in, en de film verliep verder net zo lekker traag als zomerse dagen lang zijn. Heel wat anders dan de harde en eenzame werkelijkheid zoals die te zien is in de film Harry Brown. Kille flatgebouwen vol graffiti en gewelddadige groepen jongeren die alles en iedereen terroriseren, just for fun.

In De Kersenpluk zag ik voor mij nog onbekende acteurs en actrices aan het werk en dat vind ik zelf vaak erg prettig. Het draagt in mijn belevingswereld bij aan een gevoel van echtheid van een film en van de personages. Eigenlijk zou elke film op die manier gemaakt moeten zijn, dacht ik even. Eén rol voor één acteur en daarna nooit meer. Maar als ik dan Michael Cain weer zie acteren in Harry Brown ben ik maar wat blij dat die man nog zo productief is op zijn leeftijd (77). Zeer de moeite waard dus, deze film. En niet alleen maar vanwege Michael Cain. Ook de andere rollen worden vaak akelig realistisch vertolkt. En als je dan ziet en voelt hoe (schijnbaar) onveranderbaar de geweldplegers zijn, stel je jezelf misschien toch heel even de vraag of de kogel niet het enige middel is om dit soort mensen en het geweld te stoppen. Harry Brown dacht even van wel.

Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond ik hem dan toch terug: Gracias a la Vida van Mercedes Sosa. Ik kocht hem ooit op een rommelmarkt, niet omdat ik zo’n liefhebber ben van dit soort muziek, maar hij kostte echt maar een gulden ofzo. En een lp van Mercedes Sosa tussen die van J.S. Bach en Rage Against the Machine, dan kan het niet anders of de eigenaar moet wel heel veel verstand van muziek hebben…

Niets dan goeds over de doden, zegt men wel eens. En meestal gaat dat ook op. Toen hij nog leefde hoefde je me niet vaak lastig te vallen met de muziek van Michael Jackson, maar als ik nu een van zijn nummers hoor merk ik toch dat ik even extra goed ga luisteren. En ja, wat kon die man fantastische liedjes schrijven. En ja, wat kon die Mercedes Sosa mooi zingen. En ja, wat was het toch een mooie lange en warme zomer. En wat jammer dat men zo’n zomer nooit goed op een langspeelplaat heeft weten te persen. We hebben natuurlijk wel onze vakantiefoto’s, maar dan moeten we toch een beroep doen op onze herinnering, anders zijn het ook maar levenloze plaatjes. En nee, En het werd zomer van Rob de Nijs op langspeelplaat is niet wat ik in gedachten had.

Gisteravond, op 21 september en dus het begin van de herfst, zwierf ik in mijn eentje door een bosgebied in de buurt van Tilburg. Je zou denken dat ik de enige was die nog even wilde genieten van het mooie nazomerweer, maar dat zal wel niet. De meesten zullen wel gekozen hebben voor een park of terras ergens in de binnenstad, wat natuurlijk ook zijn charme heeft. Toch zou ik het voor geen goud hebben willen ruilen voor gisteravond. Je kon haast letterlijk het omslagpunt voelen van zomer naar herfst. Bloemen naast reeds verkleurde bladeren en hier en daar zaten zelfs nog nieuwe knopjes aan struiken waarvan de takken al bezig waren te verharden voor de komende winter. En dat ene lammetje dat nog even achterom keek alsof het daarmee nog een laatste blik wilde werpen op de zomer. Wat natuurlijk niet zo is, maar ik vond het wel een mooi en treffend beeld.

Ik klink misschien wel als een schoolmeester, maar echt, zoek deze week het bos op. Voor je het weet slaat het weer om en vraag je je af waar de zomer toch opeens gebleven is. Nou, die zomer is er nog, alleen daalt hij op dit moment langzaam af in de grond. Nog even en die grond gaat definitief voor een paar maanden dicht, maar nu staat hij nog open om alles wat de zomer geweest is in zich op te nemen. Straks is er nog tijd genoeg om bij de verwarming in gedachten terug te blikken op het afgelopen jaar, maar op dit moment barst het overal nog van het leven, daarbuiten.

Het fijne van de lente en zomer is dat geuren weer duidelijk te ruiken zijn. In de winter lijken ze ergens onder de grond verstopt te zitten, of het is je neus die verstopt is waardoor je niks meer kunt ruiken. Bloemen, bomen, zelfs de straat ruikt dan opeens lekker, zeker als het na een lange warme dag even geregend heeft. Ik vind het dan ook heerlijk om ‘s avonds nog even te gaan wandelen en dan hier en daar even goed aan te ruiken. En wat ik in de zomer ook heerlijk vind is het opvangen van geurtjes van passerende meisjes of vrouwen. Naturel of geparfumeerd.

Als er iemand langs je doorloopt is er altijd even een kleine luchtverplaatsing. In de nasleep van zo’n luchtverplaatsing blijft dan kort de geur van de passant(e) hangen. Van tevoren adem ik dan helemaal uit, zodat ik kort daarna met een lange inademing door mijn neus de geur van de persoon in kwestie goed in me kan opnemen. Het duurt maar even, maar daarom is het juist zo lekker. Voor ex-rokers zal dit heel herkenbaar zijn, want het lijkt namelijk op het plotseling even opvangen van een sliertje rook van een sigaret of shaggie. Ook al ben je dan zelf gestopt met roken, je longen en neus gaan als vanzelf helemaal openstaan om zoveel mogelijk van die prikkelende en tegelijkertijd ontspanning brengende geur in je op te kunnen nemen.

Op de fiets doe ik dit ook. Dan is het zelfs nog makkelijker om langer achter elkaar de geur van de voor mij fietsende vrouw(en) op te vangen. En mocht het tegenvallen kan ik altijd een beetje afremmen of een andere kant op fietsen. Later op de dag, als iedereen weer naar huis gaat na een lange dag werken, is de kans natuurlijk groter op minder prettige geurtjes. En in het bos temidden van andere joggers zou je dit ook verwachten, maar blijkbaar is daar iedereen voorbereid op nare zweetluchtjes want het is vooral Andrelon of Badedas wat ik daar ruik. En een lift is ook geen fijne plek om geurtjes op te vangen, zeker ‘s morgens niet als iedereen rond dezelfde tijd naar zijn werk gaat en je bijna stikt in een mengelmoes van after-shaves, parfums en haarlak.

Het moet nu bijna klinken alsof ik een soort geur-fetishist ben, maar dat ben ik toch echt niet. Drogisterijen en parfumeries mijd ik zoveel mogelijk, en behalve een subtiel gebruik van een lekker geurtje of crèmepje door vrouwen vind ik een natuurlijke lichaamsgeur nog steeds het lekkerste. Alleen jammer dat je dat steeds minder tegenkomt, want ook aan mensen worden tegenwoordig steeds meer kleur-, geur- en smaakstoffen toegevoegd.

Wat was het gisteren toch een noodweer overal in Nederland. Overal? Nee, een klein plaatsje helemaal in de zuidwesthoek van Nederland bleef zo goed als de hele middag regenvrij. Stralend blauwe lucht, hier en daar een wolkje, lekker windje, en vooral heel weinig volk.
Waarschijnlijk hadden alle vakantiegangers in die streek de weerberichten gehoord en waren massaal landinwaarts getrokken, op zoek naar overdekt vertier. Wat een geluk!

In de zomer, een tijd waarin je je blijkbaar niet mág vervelen, word je altijd via alle kanten belaagd met tips voor ‘uitjes’. Dan zijn daar de gangbare ‘doorheen-heel-het-jaar-uitjes’ zoals bioscoop, theater, concerten, rommelmarkten, braderieën en meubelboulevards, in de zomer komen daar nog vele extra uitjes bij: festivals, bloemencorso’s, georganiseerde avondwandelingen, biermatinees, middernachtsafari’s etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is voor elk wel wat wils waar het hele gezin op uit kan trekken.

Maar waarom zo moeilijk doen? Mijn uittip is: ga er uit. Maakt niet uit waar naartoe, als het maar buiten is. En als je wilt hoef je zelfs geen lange afstanden af te leggen. Doe bijvoorbeeld net als de mannen op de foto. Uren kunnen ze daar zo in alle rust zitten en kijken naar wat anderen mensen aan het doen zijn. Voor regen hoeven ze niet bang te zijn want rechts van hun staat nog een oud bushokje. Voor eten kunnen ze naar het kraampje met Vietnamese loempia’s en aan de overkant van de straat ligt de centrale bibliotheek waar ze zo nodig naar het toilet kunnen.

Naar buiten dus, en dat moet ik zelf dan ook maar meteen wat meer ter harte nemen. Zo’n stukje toevoegen op mijn weblog kan best wel even wat tijd vergen terwijl het op dat moment buiten misschien prachtig weer is. Maar ja, ik doe het nog steeds met erg veel plezier, dus wellicht voor anderen een goede binnentip: begin ook een weblog!

Als je achter iemand fietst die achteruitkijkspiegels op zijn fiets heeft zitten kun je meestal een stukje van een gezicht zien en soms zelfs de ogen. Op dezelfde manier kun je via dergelijke spiegels vanaf de achterbank van een auto altijd in de ogen van de bestuurder kijken. Misschien niet altijd gemakkelijk, maar dan weet je in elk geval dat de spiegels goed afgesteld staan.

Vandaag fietste ik achter een meisje op een bromscooter: blond, bloot ruggetje en grote ronde oorbellen door de lellen. Ze ging niet hard (was aan het bellen), dus er was genoeg tijd om op te merken dat haar spiegels wel héél erg verkeerd afgesteld stonden. Of toch niet? Ze stonden namelijk zo ver naar binnen gedraaid en naar boven gekanteld dat ze eigenlijk maar één ding kon zien in die spiegels: zichzelf.

Ach ja, zomer… En het was een mooi jong meisje, dus ik kan me voorstellen dat ze graag en vaak naar zichzelf wil kijken. Maar hopelijk niet de hele tijd, want anders kon het wel eens snel gedaan zijn met haar mooie uiterlijk.