Teddy de beerNu internet langzaam aan het dichtslibben is met berichten en foto’s over Knut (het ijsbeertje), begon ik me af te vragen waarom ik mijn eigen beer vroeger nooit een naam heb gegeven. Het was eigenlijk altijd gewoon ‘beer’, of hooguit Teddy. Hij voelde goed, rook lekker (daar zorgde moeder wel voor) en voldeed altijd aan mijn verwachtingen en wensen. Een echte vriend.

Terwijl Knut zal uitgroeien tot een echte potentiële killer is mijn eigen Teddy altijd hetzelfde gebleven. Alleen hier en daar een kleine cosmetische ingreep, maar verder nog helemaal origineel. Alleen zijn ogen lijken wat doffer te zijn geworden en vertonen niet meer die ondeugende glans van vroeger toen we nog met een zaklamp onder de lakens de gebeurtenissen van de afgelopen dag doornamen.

Eén naam was misschien toch wel toepasselijk geweest: yogi bear.