Op dit moment is via National Geographic in zes afleveringen het verslag te zien van The long way down, een reis per motorfiets van 23.000 kilometer die Ewan McGregor en vriend Charley Boorman in 2007 ondernamen van Schotland naar Zuid-Afrika. Prachtig avontuur uiteraard en leuke televisie, maar toch goed om even in perspectief te plaatsen, want toen ik zelf net mijn motorrijbewijs had (1986) las ik al regelmatig reisverslagen van mensen die per motor naar de meest afgelegen uithoeken van de aarde reisden. Per motor dwars door Siberië naar Japan of van Canada naar het uiterste zuiden van Zuid-Amerika. Ik keek altijd erg op tegen de mannen die dit soort tochten durfden ondernemen. Zelf ben ik namelijk niet zo heel erg avontuurlijk ingesteld en met de motor ben ik nog nooit verder gekomen dan de grens met Spanje of Albanië. Ook ‘way down’, maar dan vrij kort.

Wat ik maar wil zeggen is dat dit soort ondernemingen niet nieuw zijn. Een goed voorbeeld in deze is de eigenaar van de motorzaak waar ik mijn eigen motor tegenwoordig in onderhoud heb. Eind november vertrekt hij met twee vrienden voor een identieke reis naar Zuid-Afrika. Via Griekenland, Turkye, Jordanië en Israël zullen ze Egypte bereiken waar de motorfietsen voorzien zullen worden van andere banden. Van daaruit gaat de trip verder volgens zo goed als hetzelfde lijntje van wegen en landen als de twee helden uit de documentaire. Geen filmploeg, geen secretaresses die alles regelen, geen doktoren bij de hand, geen survivalopleiding en geen krachttrainingen vooraf.

Ik bedoel maar, echt avontuur bestaat nog wel degelijk. Maar of je die alleen maar op tv te zien krijgt?