Gisteren was de begrafenis van L. Het was erg mooi. Verdrietig natuurlijk, maar ook erg mooi. De kerkdienst, bij het graf en na afloop de ontmoeting met haar andere vrienden in de school waar ze al zo lang lesgaf.

Toen we ‘s ochtend om half elf aankwamen in de kerk zat deze al helemaal vol. We waren met z’n vijven gekomen en vonden nog wat lege stoelen in het rechter zijpad. Het felle licht van de ochtendzon scheen vanuit de hoge ramen op de stenen vloer voor onze voeten. En toen, net voor aanvang van de mis, kwam er vanuit die lichtstraal een vlinder aanfladderen en landde precies in het midden van die lichtvlek. Bruin, oranje, donkergeel en een beetje zwart. Precies de kleuren van de aarde waar L. altijd zo van hield.

Na een paar keer met zijn vleugels op en neer gegaan te zijn steeg de vlinder weer op, vloog een rondje door de kerk, kwam toen weer terug en ging weer op precies dezelfde plek voor onze voeten op de grond zitten als voorheen. Daarna steeg hij weer op en verdween ergens achter het altaar.

Het was prachtig en we konden op dat moment niet anders denken dan ‘daar heb je haar!’. Een vlinder in een kerk kom je niet vaak tegen en zeker niet bij temperaturen nét boven nul. En dan ook nog een met die kleuren en het feit dat ze tot twee keer toe precies bij onze voeten op de grond ging zitten, want lichtvlekken op de grond van de zon waren er wel meer in de kerk.

Ja, ik weet het. Het was vast allemaal toeval en die vlinder vloog gewoon de kerk in omdat het daar warmer was dan buiten. En misschien rook ze ook wel de vele bloemen die voor in de kerk lagen en was onze invulling niets meer dan een emotionele betekenisgeving aan toevallige gebeurtenissen.
Maar toch, het was zo mooi omdat alles precies klopte met het beeld en gevoel dat we van L. hadden. En daarbij, gaat het in het leven niet juist vooral om betekenisgeving?