Ik had nog een paar mezenbollen over. De vorige keer dat ik ze aan de vogels wilde geven was niet zo’n succes. Niet voor de vogels tenminste. Maar vanochtend zag ik op een dikke tak een prachtige kraai zitten en besloot het nog maar eens te proberen.

De eerste bol stuiterde een paar keer over de grond en kwam terecht onder de boom van de kraai. De tweede aan de andere kant van het wandelpad, zo’n 15 meter rechts daarvan. De kraai liet zich hierdoor niet wegjagen maar wiegde wel een paar keer naar voren en naar achteren zodat hij zich toch in geval van nood meteen zou kunnen afzetten en wegvliegen.

Een paar seconden later daalde hij neer op de grond en liep naar de mezenbol toe. Hij pikte een paar keer flink in de bol en vulde zijn keel met zoveel mogelijk… (wat zit er eigenlijk in zo’n mezenbol?). Daarna bedacht hij zich blijkbaar, slikte alles door, prikte hard in de bol zodat deze aan zijn snavel bleef hangen en vloog ermee weg.

Ik volgde hem met mijn verrekijker en zag dat hij zo’n honderd meter verderop de bol verstopte onder een laagje bladeren en takjes. Daarna kwam hij meteen weer terug en landde op exact dezelfde plaats als waar de mezenbol had gelegen. Hij pikte de restjes op die er nog moesten liggen, stak toen het pad over en liep in één rechte lijn naar de andere bol toe. Blijkbaar moet hij dat dus de hele tijd onthouden hebben!

Ik kan echt heel opgetogen raken van dit soort dingen. Zien dat er een hele wereld is binnen/naast onze wereld, en dan nog zo goed georganiseerd ook! Hij liet zich namelijk niet afleiden maar werkte eerst de ene bol af voordat hij naar de andere bol toe ging. Zo efficiënt met dingen omgaan, dat zal ik wel nooit leren…

Het enige dat ik niet begrijp is dat deze kraai meteen na het verstoppen van de twee bollen met zijn partner doorging met op de grond bladeren om te kiepen… op zoek naar voedsel. Aan de andere kant, wat moet je als kraai anders de hele dag doen?