Wetenschappelijk nut
Vannacht kon ik weer eens niet slapen. Ik was klaarwakker en besloot dat ik er maar beter even uit kon gaan, want proberen meteen weer in te slapen zou vast niet lukken. Maar wat doe je dan zo ‘s nachts? Ik hád mijn fiets kunnen gaan repareren maar besloot dat het beter zou zijn het wat rustiger aan te doen en met de afstandsbediening neer te strijken op de bank.
De meeste zenders zonden herhalingen uit van de journaals of een ander actualiteitenprogramma, maar daar word je niet echt slaperiger van. Bij beelden van een overstroming moest ik naar de wc en bij een hongersnood greep ik naar de peperkoek. De dames van de datingsites waren me te jong en een comfortabel voetbed in mijn schoenen heb ik al. Maar gelukkig is daar nog de BBC met vannacht een herhaling van de Space Files.
Het complete heelal in vogelvlucht. De aarde, de planeten, kometen, sterrenstelsels en zwarte gaten. Vreselijk interessant allemaal en ik ben dus anderhalf uur blijven kijken, vastbesloten het nu eens allemaal te gaan bevatten. In de laatste tien minuten werden de (verst verwijderde) sterrenstelsels behandeld en de grootte van het uitdijende heelal waarbij de afstanden tot onze aarde telkens uitgedrukt werden in aantallen lichtjaren: 2 miljoen lichtjaren. 10 miljoen lichtjaren. 50 miljoen lichtjaren. 100 miljoen lichtjaren. 300 miljoen lichtjaren. 2 biljoen lichtjaren. 5 biljoen lichtjaren. 15 biljoen lichtjaren. 80 biljoen lichtjaren. 150 biljoen lichtjaren ………
Gaap!… Ik ben toen maar weer naar bed gegaan. Mijn hoofd begon te tollen bij wat ik me probeerde voor te stellen bij die afstanden en mijn ogen werden zwaar. En zo is wetenschap toch weer ergens goed voor geweest.
