Regelmatig als ik het leven, en dat van mij in het bijzonder, eens wat objectiever bekijk, kom ik tot de ontdekking dat ik er helemaal geen sikkepit of snars van begrijp. Ik klooi maar wat aan met de illusie dat ik met iets zinnigs bezig ben, of met iets wat me gelukkiger kan maken of goed voor me is. Maar telkens weer is er dat pijnlijke moment waarop ik besef dat ik mezelf in de luren heb lopen leggen. Een geraffineerde zelfhypnose die telkens weer eindigt met de schrik van het wakker worden en het besef dat ik helemaal niet doe wat écht goed voor me is of wat ik écht nodig heb, om van zinnigheid nog maar te zwijgen.

En soms vraag ik me af, is dit niet begrijpen van hetzelfde laken als de monnik die zei “Ik weet niets” en vervolgens de rest van zijn leven werd bewonderd om zijn wijsheid? Of snap ik er dus duidelijk echt helemáááááál niks van?