Ik dwaal een beetje af. Het begon namelijk met die herinnering aan suikerpinda’s. Daarna moest ik denken aan de zondagmiddagen die ik samen met mijn pa doorbracht achter het huiskamerraam. Onze stoelen een kwartslag gedraaid, voeten op de vensterbank, een pot dropjes bij de hand, keken we omstebeurt door de verrekijker naar het voetbalstadion van Fortuna Sittard. Toen lag het stadion nog midden in de stad naast onze flat, was het stadion nog niet zo groot en ook nog niet zo afgesloten als nu. Bezoekers zag je via de trap aan de buitenkant naar boven klimmen en vervolgens over de rand van de tribunes weer verdwijnen. Aan de linkerkant stond het scorebord. Als er gejuichd werd keken we met de verrekijker naar het figuurtje dat naar boven klauterde en konden we zien aan welke kant er een bordje verwisseld werd. Dan wisten we, links is een doelpunt voor Fortuna, rechts voor de tegenstander. Zo hielden we de stand bij terwijl we comfortabel in onze stoelen zaten en vooraf en achteraf ook nog eens konden genieten van al die mensen die via het paadje achter onze flat weer terugliepen naar hun auto’s. De meeste fans waren mannen, maar soms liep er ook weleens een vrouw tussen. Mutsen en sjaals in de kleuren van de clubs. Meer was er toen nog niet te koop aan fanartikelen. En vuvuzela’s al helemaal niet. Het enige geluid dat er destijds gemaakt werd in de stadions was afkomstig uit de kelen van de fans. ‘Hi ha hondelul’. Een van de eerste ‘shocking’ dingen die er geroepen werden. Verder hoorde je, als je zelf een van de bezoekers was, alleen maar het ‘Boe’ en ‘Ah’ van de andere fans, én het gekraak van vele witte papieren zakjes vol suikerpinda’s. Het enige dat er te koop was en aangeboden door dames met houten bakken voor hun lichaam vol met van die zakjes. Dat was ook het beeld dat ik voor me had vanochtend en waarom ik het wel leuk vond dit stukje op mijn site te zetten. Het had ook korter gekunnen, maar een bal zwaait ook weleens af en een pass is nooit helemaal perfect.

28 days later is een rauwe, korrelige film waarbij de filmcamera vaak losjes gebruikt wordt. Dat levert soms schokkerige beelden op, naast eenvoudige en stille beelden die zomaar uit een Britse misdaadserie afkomstig hadden kunnen zijn. Dat maakt de film ook zo sterk. Geen gelikte opnames, geen overdreven acteerwerk of gebruik van special effects. Alles ademt de sfeer uit van naar realisme. Tijdens een scène aan tafel met een aantal militairen wordt er gefilosofeerd over wat nu eigenlijk de normale stand van zaken is. Iemand beweert dat de mensheid nog maar zo kort bestaat dat volledige uitroeiing alleen maar zou betekenen dat het leven op aarde weer terugkeert naar zijn normale staat. Zonder mensen. Daarop reageert een andere militair dat hij de afgelopen 28 dagen alleen maar gezien heeft dat mensen elkaar vermoorden. Maar dat zag hij ook al gebeuren in de 28 dagen daarvoor. En de 28 dagen daarvoor. Waardoor het elkaar uitmoorden in blinde woede de normale gang van zaken zou kunnen worden genoemd. Begint al aardig te lijken op een alledaagse discussie over de toestand in de wereld nietwaar? Hoe dan ook, beide films zijn topfilms. Kun je tegen dit soort films en schrik je niet terug voor wat esthetische viezigheid, dan zeker een keertje kijken.